Jehowa - Imię Boga w literaturze polskiej do końca XX wieku

1. Jarosław ABRAMOW-NEWERLY – (polski dramatopisarz, kompozytor,
autor tekstów piosenek i słuchowisk radiowych, także dziennikarz)

Alianci - (powieść)

Alianci

(...)

XXXVIII

(...)
Z rozkoszą żując bułkę z szynką, Kaplanowicz poczuł, że dobry Jehowe * z wolna przywraca go do życia.

(...)

* Jehowe - Bóg

(...)

2. Bogusław ADAMOWICZ – (polski poeta, prozaik i malarz okresu Młodej Polski. Twórca poezji patriotycznej, symbolizmu, impresjonizmu i parnasizmu. Autor powieści i opowiadań)

Góra Mitrydata - (wiersz)

(...)
- O Agni, o prawieczne Fatum, o Jehowo,
Uciszcie szał zagłady, wy, coście stwarzali!...

(...)

Krew Abla do Jehowy: - (wiersz)

Krew Abla do Jehowy:

Kain był pyszny i srogie miał serce,
Abel cnotliwy i godzien nagrody...
(...)

Nie wiadomo dlaczego - (wiersz)

(...)

W górskie schodzę wąwozy, zaglądam w szczeliny
Skał, przetrząsam jaskinie, i błądzę jałowo,
I gubię się, i szukam jakiejś okruszyny

Tworzywa spod Twej kielni odprysłej, Jehowo,
W dniu, gdyś stawiał firmament... - by w gwiazdy na nowo
Dźwigać gmach mego serca, co pada w ruiny!

3. Adam ASNYK – (polski poeta i dramatopisarz)

Do ... - (wiersz)

(...)

Lepiej ci było wraz z bracią Ablową
Przeżuwać życie na pokory zębie,
Kochać na rozkaz i wierzyć na słowo,
Paląc na stosie ofiarnym gołębie,
Niźli do boju stanąwszy z Jehową,
Przeglądać bytu i nicestwia głębie.
(...)

(...)

4. Bogumił ASPIS – (polski poeta i dramatopisarz; postromantyczna liryka refleksyjna, poematy, dramaty historyczne, komedie, monodramy)

Salvater - (poemat)

(...)

III

(...)
Że często tam Bóg zwie się nie Bóg, lecz Jehowa,
Rozum zwie się tam jakimś fernunftem, ja - jaźnią.
(...)

Sulamita - (poemat - dramat wschodni w pieśniach)

(...)

[II Pieśń Jonatana]

(...)

Lecz śliczną tak nie na to z rąk Jehowy
Mąż dziewkę wziął, by z nią jak z żoną żył.
(...)

5. Mirosław AZEMBSKI – (polski reportażysta, dziennikarz i publicysta)

Sprzymierzeni z Jehową - (opowieści biblijne)

Sprzymierzeni z Jehową

Jak powstała biblia

(...) Zresztą nie mogło być inaczej, jako że głównym bohaterem Biblii jest...
bóg owego plemienia (a później całego narodu), Jehowa.
W mitologii greckiej na przykład występuje wielu bogów: tu jest inaczej:
zawsze spotykamy tego samego Jehowę, a inne bóstwa,
takie jak Baal i Astarte pojawiają się raczej w niektórych opowiadaniach biblijnych i zawsze tylko na uboczu.
Jehowa dokonuje rzeczy nadzwyczajnych, na każdym kroku posługuje się cudami,
a czasem trochę swojej niezwykłej mocy udziela pewnym ludziom - oczywiście jedynie swoim wyznawcom.
(...)

Pierwsza zbrodnia

(...) Kain złożył Jehowie ofiarę z owoców ziemi, chyba dlatego że był rolnikiem i że taka ofiara wydała mu się najbardziej właściwa. Abel znowu, jako pasterz owiec, przyniósł w podarunku młode jagnię.
Jehowie bardziej podobała się ofiara Abla i powiadomił o tym obu braci.
Kain nie mógł tego ścierpieć; miotany zazdrością o względy Jehowy, dopadł brata na polu i zabił go.
- Gdzie jest twój brat, Kainie? - spytał go Jehowa.
- Nie wiem - odpowiedział Kain niegrzecznie.
- Przecież nie jestem jego stróżem.
Ale to kłamstwo nie przydało się Kainowi na nic.
Jehowa oczywiście wiedział już o wszystkim. (...)

(...)

6. Feliks BRODOWSKI – (polski pisarz, krytyk literacki, publicysta i nowelista)

Dziecię Symchy - (nowela)

(...)

VII

(...)
To Symcha wstawiał się, Symcha przemawiał za nią.
Może nie do samego Jehowy, może do najniższego z jego sług, ale to on przemawiał i z dobrym skutkiem.
Musiał jednak przebyć ciężką chwilę lękliwy Symcha! Żona jego, myśląc o tym,
uprzytomniła sobie doskonale to wielkie kołatanie serca, to bolesne zaciśnięcie gardła i olśnienie w oczach,
jakiego doznawać musiał - inaczej być nie mogło - Symcha, gdy przemówić miał do najniższego ze sług Jehowy.
Ale szło o dziecko, więc zwyciężył strach, właściwy osobom delikatnego zdrowia, i przemówił.
W miarę zaś jak pozbywał się bojaźni - i to uprzytomnia sobie Symchowa -
głos jego do sługi Jehowego zwrócony stawał się pełny brzmień tkliwych, do głębi przejmujących,
pełny błagania pokornego i zaklęć, aż wreszcie przeszedł w ton uroczysty i poważny.
(...)

Strącone Liście - (nowela)

(Wspomnienia ze starej dzielnicy)

(...)
Natel patrzy na ozłocone śmiecie, na brylanty rozrzucone po zabłoconym lodzie i zdaje mu się,
że to czyni sam Jehowa, który tak jest dobrym, że pozwala w bożnicy modlić się nie tylko bogatym i możnym,
lecz i wyrobnikom, i sługom ich najbiedniejszym.
(...)

7. Szymon BUDNY – (polski działacz Reformacji, pastor ariański, tłumacz Biblii i pisarz)

Biblia Nieświeska - (Biblia, Pismo Święte)

Biblia.
To jest księgi Starego y Nowego przymierza znowu
z ięzyka Hebrayskiego, Greckiego y Łacińskiego,
na Polski przełożone.

Pierwsze księgi Moiżeszowe (...) - (Księga Rodzaju, Pierwsza Księga Mojżeszowa)

(...)

Rozdział 2

(...)
4. Te (są) zrodzenia niebios y ziemi gdy ie stworzono, w dzień ktore ucjynił Jehowa Bog ziemie y niebiosa.
5. I wszelkie drzewo polne, niż było na ziemi, y wszelki ziele polne niż rosło,
bo ieszcze ni dawał dżdżu Jehowa Bog na ziemię, y człowieka nie było ku sprawowaniu ziemie.
6. Lecz para wychodziła z ziemie y pokrapiała wszytko oblicze ziemie.
7. A(że) utworzył Jehowa Bog człowieka z prochu ziemie,
y wedchnoł w oblicze ieo dychanie żywota, y be człowiek duszą żywą.
8. I nasadził Jehowa Bog sad w Edenie na wschod, y postawił tam człowieka ktoreo utworzył.
9. I zrodził Jehowa Bog z ziemie wszelkie drzewo wdzięczne ku widzeniu, y dobre ku iedzeniu:
zaś drzewo żywota w pośrzod sadu, y drzewo wiadomości dobra y zła.
(...)
15. I wziął Jehowa Bog człowieka, y posadził go wsadu Edeń(skim) ab (iy) sprawował, y(aby) go strzegł
16. I roskazał Jehowa Bog człowiekowi mowiac: z kazdego drzewa sadu (tego) iedzac ieść bedziesz,
17. A(le) zdrzewa wiadomości dobra y zla nie bedziesz ieść zniego,
bo ktorego dnia ieść bedziesz zniego, umieraiąc umrzesz.
18. I rzekł Jehowa Bog: nie dobrze człowiekowiby' samemu uczynie mu pomoc wedle niego.
(...)

(...)

8. Jerzy CEPIK – (polska prozaik. W roku 1944 był więźniem obozu koncentracyjnego)

Słowianie - (powieść historyczna)

(...)

PROLOGUS
do opowieści o Słowianach

(...)
W Palestynie trwało państwo Dawida i Salomona, państwo pysznych wrogów pokoju, Izraelitów,
gdzie kapłani jak sępy składać będą dymiące ofiary obłąkanemu i krwiożerczemu bogu nienawiści i wojny, Jehowie.
(...)

(...)

9. Wanda DALECKA – (polska pisarka i tłumaczka)

Nowy Abraham - (nowela)

(...)
Jak tam pięknie być musi w tym przybytku jasności i tonów,
gdzie przed płomiennym tronem Jehowy przelatują pułki aniołów,
nucąc hymn uroczysty, śmigając złotymi skrzydłami!
(...)
Więc myśli znowu, że miłosierny Jehowa nie brałby od biednego, prostego człowieka tak wielkiej ofiary,
tak niechętnym sercem czynionej; wszak on nawet nad owym patriarchą miłosierdzie swoje okazał
i w ostatniej chwili zesłał anioła, aby rękę ofiarnika powstrzymał.
(...)

10. Arkady FIEDLER – (polski prozaik, reportażysta, przyrodnik i podróżnik)

Dzikie banany - (opowiadania z podróży)

(...)

36. Nowy Rok u Meów

(...)
Bogowie nie są dla nich tak straszni jak mściwy Jechowa dla Żydów lub krwawy Uiclipoczli dla Azteków
i przypuszczam, że to raczej wrodzona dobroduszność i nieustraszone usposobienie Meów trzymają ich duchy
w karbach, w granicach jakiej takiej przyzwoitości.
(...)

(...)

11. Konstanty Ildefons GAŁCZYŃSKI – (polski poeta)

Ulica szarlatanów - (wiersz)

(...)

Wymyślili swe tablice szmaragdowe.
Krwią dziewicy wypisali charaktery.
Strachy w liczbach: 18, 3 i 4.
Przeklinamy Jezu-Chrysta i Jehowę.

(...)

12. Stefan GILLER – (polski powieściopisarz, dramaturg, poeta, tłumacz)

Dusza - (wiersz)

(...)
Więc myślę nieraz, że się nad nią w końcu
To jasne słońce koniecznie użali:
Spuści promienie w rany i zapali
Całą na gwiazdę... tę zaś aniołowie
Wezmą i przypną do płaszcza Jehowie,
Do płaszcza chwały, a dla ogni skrzystych,
Gdzieś na uboczu, gdzieś w fałdach cienistych...

13. Wiktor GOMULICKI – (polski poeta, powieściopisarz, eseista, badacz historii Warszawy. Jeden z najważniejszych twórców polskiego pozytywizmu)

El Mole Rachmim... - (wiersz)

(...)

(...)
Między ziemią i niebem nie było zawiści -
Twarz Jehowy patrzyła z góry uśmiechnięta,
Błogosławiąc dolinę, ludzi i jagnięta;
Tłum wiernych szeptał modły i kłaniał się Panu,
W powietrzu pływał zapach nardu i szafranu,
Strumień jak wąż rozwijał srebrnołuskie sploty -

A gwiazdy tak błyszczały jak szabaśnik złoty...

14. Klemens JUNOSZA - [pseudonim literacki]
(właściwie Klemens Szaniawski) – (polski powieściopisarz i nowelista. Z wykształcenia lekarz)

Łaciarz - (nowela)

(...)
Wtenczas lekki dreszcz przebiegnie mu po grzbiecie, na czoło wystąpią duże krople potu,
zapadła pierś ciężko pracować zacznie i chwilowo wyda mu się,
że Jehowa zbiedniał i że ma zaledwie tylko trochę powietrza, i to dla bogatszych Żydów naturalnie.
(...)

15. Jacek KACZMARSKI – (polski poeta, prozaik, piosenkarz, twórca tekstów piosenek. Znany głównie dzięki piosenkom o tematyce historycznej i społeczno-politycznej)

Ballada o spalonej synagodze - (wiersz, piosenka)

Opowieść pewnego emigranta - (wiersz, piosenka)

(...)
Jak ja powiem Jehowie - Za mną, Jahwe, stań,
Z tą Polską związanym pępowiną hańb!

Jak ja powiem Jehowie - Za mną, Jahwe, stań,
Z tą Polską związanym pępowiną hańb!

5.04.1987

16. Józef KOBLAŃSKI – (polski poeta i działacz edukacyjny. Kanonik)

Modlitwa D[EO] O[PTIMO] M[AXIMO] - (wiersz)

[z Pope'a]

Ojcze powszechny, dają narody któremu
Cześć w imionach Jehowy, Jowisza i Pana,
Pierwszy rzeczy początku, bronisz oku memu,
By Twa istota chwały nie była widziana.
(...)

17. Marian Korwin KOCHANOWSKI – (polski poeta, autor utworów scenicznych. Śmierć w wieku 21 lat nie pozwoliła mu rozwinąć odziedziczonego po Janie Kochanowskim talentu)

Wspomnienie Ceuty - (wiersz)

(...)

(...)
On stał... Zdał mi się głową przenosić cyprysy -
Dumny - jak na bałwanach morza wsparta nawa,
Gniewny - jak grom z prawicy ciśniony Jehowy...
(...)

Życzenie Wygnańca - (wiersz)

Niech bracia tułacze na polskiej granicy
Usypią mi kurhan; do martwej prawicy
Niech włożą szablicę święconą!
Ażebym gdy wejdzie dzień sądu Jehowy,
Szablicą odwalił mój kamień grobowy
I ziemię krwią ofiar czerwoną,
Tę ziemię, co skuta w niewoli kajdany,
Gdzie ludem - ofiary, stolicą - kurhany,
A srogość króluje na tronie -
Obaczył, jak wolna i czysta, i święta
Rozrywa hańbiące niewoli swe pęta -
Zobaczył - ach, chociaż po zgonie!

18. Wespazjan KOCHOWSKI – (jeden z najwybitniejszych historyków
i poetów polskiego baroku, najbardziej typowy przedstawiciel filozofii i literatury sarmackiej)

Niepróżnujące próżnowanie - (zbiór wierszy)

Wespazyjana z Kochowa Kochowskiego
Nieprożnujące prożnowanie ojczystym rymem na liryka i epigramata (...)

Lyricorum polskich księgi I

(...)

Pieśń XIX

(...)
Niech się zlękną, niech się wstydzą,
Pohańbienie swoje widzą,
Niech pozna ich harda głowa,
Żeś najwyższy Ty, Jehowa!

(..)

Lyricorum polskich księgi II

(...)

Pieśń XXII

(...)
Bo kto wdzięcznym być za łaską się wzdryga,
Nic nadeń ziemia gorszego nie dźwiga:
Dasz psu chleba,
Gdy potrzeba,
Jako chętny
I pamietny,
Choć niemym stworzony.
Dopieroż człowiek winien z każdej miary
Wysławiać wzięte od Jehowy dary.
Ja-ć zamilczę
Bystrą Pilczę,
W której tonie;
W chwilę onę
Już nadzieje mało.
(...)

19. Maria KONOPNICKA – (polska poetka i nowelistka okresu realizmu,
krytyk literacki, publicystka, tłumaczka i działaczka na rzecz praw kobiet)

Mojżesz - (wiersz)

(...)
Ucichło. Tylko pustynia łkająca
Tarza się w bólach jako lwica płowa,
Co ma porodzić lwa, króla tych piasków...
A blade widmo umarłego słońca
W koronie swoich przygaszonych blasków
Z grobu chmur czarnych powstaje...
- Jehowa!...
Jehowa!... Wróć się!...
Cisza. Z burzy proga
Pan wstąpił w wiecznych błękitów swych gmachy
I tylko w dali mdlejące przestrachy
Niosą tęczowy płaszcz Boga.
(…)
Z sennych namiotów dolata westchnienie...
Do stóp mych gwiazda zabłąkana spada...
W szumach się orłów porywa gromada...
W dali gdzieś łuna gore piorunowa...
Oto czuję twoje tchnienie...
Idziesz...
Jehowa!... Jehowa!...

20. Faustyna KOWALSKA – (wł. Helena, znana jako siostra Maria Faustyna Kowalska. Święta katolicka, zakonnica ze Zgromadzenia Sióstr Matki Bożej Miłosierdzia w kościele katolickim, mistyczka)

Dzienniczek - (literatura mistyczna)

Dzienniczek

(...)

Zeszyt szósty

(...)
Zawinił człowiek, lecz przeprosić nie jest w stanie,
Bo nieskończona przepaść się rozwarła między Bogiem a człowiekiem,
I woła głosem swej nędzy: Ześlij nam zmiłowanie.
Lecz milczy Jehowa... i przechodzi wiek za wiekiem.
Lecz potęguje się tęsknota całej ludzkości za Tym , który był im przyobiecany.
(104) Przyjdź, Baranku Boży, i zgładź nasze złości,
Przyjdź, oświeć nasze ciemności, jak płomień świetlany.
I woła ludzkość bez przestanku do Ciebie, Panie na pany,
Do niezgłębionego miłosierdzia Twego, do Twojej litości.
O wielki Jehowa, daj się być przebłagany,
Wspomnij na Twoją dobroć i przebacz nasze złości.

(...)

21. Władysław KOZICKI – (polski historyk sztuki, poeta, dramaturg ... )

Dawid - (wiersz)

(...)

Jej harmonia objęła czar szyi i głowę,
Pomsty wichrem rozwiała zuchwałe kędziory,
Ogień w oku zażegła, zwiastując Jehowę.

(...)

22. Zygmunt KRASIŃSKI – (jeden z największych poetów polskiego romantyzmu)

Irydion - (dramat)

(...)

CZĘŚĆ TRZECIA

(...)
WIKTOR. Jako po tych dymach mdlejących, tak i po was śladu nie będzie na ziemi ni w niebie!
O! żeby sen wasz mógł być kamienny, bez wspomnień, bez przebudzenia!
Ale w przestworach śmierci wy żyć będziecie tam, gdzie zemsta Pana wiecznym gromem uderza!
Wy żyć będziecie na wieki! (Do Symeona) Uciekaj jak pierwszy morderca sprzed oblicza Jehowy!
SYMEON. Słuchaj mnie raz jeszcze!
(...)

(...)

Nie-Boska komedia - (powieść dramatyczna)

Nie-Boska komedia

(...)

Część trzecia

(...)
PRZECHRZTA
Bracia moi podli, bracia moi mściwi, bracia kochani,
ssajmy karty Talmudu jako pierś mleczną, pierś żywotną,
z której siła i miód płynie dla nas, dla nich gorycz i trucizna
CHÓR PRZECHRZTÓW
Jehowa pan nasz, a nikt inny.
On nas porozrzucał wszędzie,
On nami gdyby splotami niezmiernej gadziny oplótł świat czcicieli Krzyża,
panów naszych, dumnych, głupich, niepiśmiennych.
Potrzykroć pluńmy na zgubę im - po trzykroć przekleństwo im.
(...)
PRZECHRZTA
Chwil kilka jeszcze, jadu żmii kropel kilka jeszcze - a świat nasz, nasz, o bracia moi.
CHÓR
Jehowa Pan Izraela, a nikt inny.
Potrzykroć pluńmy na zgubę ludom - potrzykroć przekleństwo im.
(...)
CHÓR PRZECHRZTÓW
Powrozy i sztylety, kije i pałasze, rąk naszych dzieło,
wyjdziecie na zatratę im - oni panów zabiją po błoniach,
rozwieszą po ogrodach i borach - a my ich potem zabijem, powiesim.
- Pogardzeni wstaną w gniewie swoim, w chwałę Jehowy się ustroją;
słowo Jego zbawienie, miłość jego dla nas, zniszczeniem dla wszystkich.
Pluńmy potrzykroć na zgubę im, potrzykroć na zgubę im, potrzykroć przekleństwo im!
(...)
PRZECHRZTA
na stronie
Bluźnierce Jehowy, po trzykroć pluję na zgubę wam.
(...)

Psalmy Przyszłości - (psalmy)

Psalmy Przyszłości

(...)

IV. Psalm Żalu

Część I

(...)
Jakbym zląkł się - na stolicy
Z gwiazd i tęcz, Bogarodzicy
Widnej w widzeń błyskawicy
A mówiącej sprośne słowa,
- Samby zląkł się i Jehowa! -
Tak się lękam i truchleję,
Kiedy w polsce spaść ma dzieje
Mord i srom!...
Lepszy grom!
(...)

Część II

Moc Jehowy - nie gniew,
Zlana z myślą Chrysta,
W jeden wiew
Iskra wiekuista,
Wiew bez końca
Wskroś przez ziemie - słońca -
I oddech ten
Taki jak sen, -
I przepływa
I porywa
I ciągnie za sobą
Okryte żałobą
Wszystkie wieki
Jak kaleki,
Jak trupów rząd
Gwar - jęk - i szum -
Wlecze się tłum: -
Będzie sąd! -
(...)

Część III

(...)
Bez koron na głowie,
Lecz z rózgą ze stali, -
I służą Jehowie,
Lub z schizmy powstali!
(...)

23. Aleksander KRAUSHAR – (polski historyk, publicysta i poeta)

Język Niedoli - (wiersz)

Język Mojżesza - to głos Jehowy...
Szekspir - w myśl wnika głęboko...
Dante - ekstazy przemawia słowy...
Tołstoj - to serc ludzkich oko...

(...)

24. Joanna KULMOWA – (polska poetka, prozaik, autorka utworów scenicznych
oraz książek dla dzieci i młodzieży, reżyser)

Boże Umieranie - (wiersz)

(...)

I jeden tylko Jehowa
myślał, że się uchowa.

(...)

Kradzione - (wiersz)

Kradzione

Pani Irenie Krzywickiej

(...)
Z tych skrawków, co je znajdzie przy nas
On sobie świat poprzypomina
i weźmie wszystko od złodziei,
i po kawałku całość sklei.
Trzeba nam dzielić się z Jehową,
On ciągle stwarza świat na nowo.

(...)

Noe - (wiersz)

(...)

Będziesz wołał: "Hej, bawoły! Krowy!",
a nie wyjdą z imieniem Jehowy.

(...)

Ofiara - (wiersz)

(...)

Kainie sam Jehowa, zbrodnię twą wymaże bylebyś rzekł:
"Baranek był to na Twoje ołtarze"
(...)

Zielony Rabin - (wiersz)

To, co mi dał Jehowa,
to omszała zielenią głowa.
(...)

25. Teofil LENARTOWICZ – (polski etnograf, rzeźbiarz i poeta romantyczny)

Izrael - (wiersz)

Jehowa mocny, strzeż, żeby dzieci tej ziemi
Nie poszły z Polski precz, jak my z Jerozolimy,
By studni ludy swych nie zamknęły przed niemi,
Gdy środkiem wielkich miast iść będą te pielgrzymy;
A tu z zaułków ulic i spod miejskich ratuszy,
Od placów głupi lud i spod budy okrytej,
Co oni widzą? nic... co im nakładą w uszy,
Kamienie wezmą rwać a krzyczeć: "Jezuity!..."

Jehowa, nie daj to, by oczy me widziały,
Jak strasznie miejskie psy ich szarpać będą szaty;
I tak, niestety, już po Europie całej
Co Polak - biedny, ach! - to jakby trędowaty,
I kamień ostry nań i brudna leci ślina;
Niech ten przepadnie dzień i niech się nie zaczyna.
(...)

(...)
Królowie, dla was śmierć i ludy dla was krzyczą,
I zrozpaczeni wy, lecz Pan wybrane zbierze
I oni wezmą świat i ziemię odziedziczą,
Za nami mury miast, za nami pójdą wieże,
Jehowah! ach Jehowah!
Elohim Sabaoth, ach! ach...

26. Stanisław MACKIEWICZ ps. CAT – (polski publicysta polityczny)

Kto mnie wołał czego chciał... - (zbiór felietonów)

NIE WSZYSTKO MOŻEMY ZAPOMNIEĆ

(...)

Cienie w pokoju

"Słowo" 11 listopada 1925 r.

(...)
Jehowa wyprowadził swój lud z Palestyny i wprowadził go do europejskich sal sądowych.
(...)

(...)

27. Tadeusz MICIŃSKI – (pisarz i poeta polski okresu Młodej Polski. Autor powieści, poematów prozą i wierszy kontemplacyjnych. Jeden z czołowych pisarzy polskiego ekspresjonizmu)

Białe róże krwi... - (wiersz)

(...)
Zaklinam go w dawne imiona anielskie -
przypomina - budzi się, jak ze snu -
uśmiecha się, jak Jehowa, spoza mgławicy,
a strumień piany toczy się po zoranych ustach.
(...)

Przed Burzą - (wiersz)

(...)
Mej duszy osnowa,
którą ci składam na wieczność:
był ból i była konieczność
i Kain, i grzech, i Jehowa,
i ducha śmiertelny głód -
a teraz wolność - i cud.
(...)

Wodne Lilie - (wiersz)

(...)

Wierzyłem Panu. O i dzisiaj wierzę -
lecz Bóg mój nie jest już Bogiem zbawienia -
błąkam się w cichym podworcu więzienia,
patrząc, jak walczą dwaj czerni szermierze
o czyjeś serce; patrząc w mgławicowe
światy - i starca wiecznego - Jehowę.

(...)

28. Adam MICKIEWICZ – ( polski poeta, działacz i publicysta polityczny. Uważany za największego poetę polskiego romantyzmu i najwybitniejszego twórcę dramatu romantycznego w Polsce)

Hymn na dzień Zwiastowania N. P. Maryi - (wiersz)

Pokłon Przeczystej Dziewicy!
Nad niebiosa Twoje skronie,
Gwiazdami Twój wieniec płonie
Jehowie na prawicy.
(...)
Pójrzal Jehowah i w Niej upodobał sobie;
Pękły niebios zwierciadła,
Biała gołąbka spadła
I nad Syjonem w równi trzyma skrzydła obie,
I srebrzystej pierzem tęczy
Niebianki skronie uwięczy.
(...)

29. Daniel MIKOŁAJEWSKI – (polski duchowny i teolog reformowany,
współtłumacz Biblii Gdańskiej, jednego z najpopularniejszych polskich przekładów Pisma Świętego)

Biblia Gdańska - (Biblia, Pismo Święte)

BIBLIA SWIĘTA :
To jest
KSIĘGI STAREGO Y NOWEGO PRZYMIERZA
z Zydowskiego y Greckiego Języka
na Polski pilnie y wiernie przetłumaczone.
(...)
we Gdansku
W Drukarnicy Andrzeja Hunefelda
Roku M D C XXXII. - (1632)

(...)

EXODUS - (Księga Wyjścia, Druga Księga Mojżeszowa)

(...)

Rozdział VI.
(...) Nad to mówił Bóg do Mojżesza i rzekł do niego: JA PAN, (3) Którym się ukazał Abrahamowi,
Izaakowi i Jakóbowi w tem imieniu, żem BÓG WSZECHMOGĄCY:
ale w Imieniu mojem, JEHOVAH, nie jestem poznany od nich.

(...)

30. Czesław MIŁOSZ – (polski poeta, prozaik i eseista, historyk literatury i tłumacz.
Laureat Nagrody Nobla w dziedzinie literatury. Kawaler Orderu Orła Białego)

Przed Majestatem - (wiersz)

Gorzko, Boga w nieszczęściu chwalić, myśląc, że nie uratował, chociaż mógł.

Anioł Jehowy nie dotknął powiek człowieka, którego trzymam za rękę,
świadek bezwolny cierpienia bez winy.

(...)

1978

Traktat poetycki - (traktat)

(1957)

(...)

IV. NATURA

Ogród natury otwiera się.
Trawa na progu zielenieje.
Migdałowe drzewo zakwita.

Sint mihi Dei Acherontis propitii!
Valeat numen triplex Jehovae!
Ignis, aeris, aquae, terrae spiritus,
Salvete! - mówi gość w dom.

(...)

31. Gustaw MORCINEK – (polski pisarz, nauczyciel, publicysta, poseł na Sejm)

Górniczy zakon - (powieść)

(...)

Zmazana wina

(...)
Ostatni wszedł Kupilas. Coś mruczał o wszechmocy Boga, o zagniewanym Jehowie, o aniele stróżu.
(...)

32. Cyprian Kamil NORWID – (polski poeta, prozaik, dramatopisarz, eseista, grafik, rzeźbiarz, malarz i filozof)

Do J. O. Księcia Adama Czartoryskiego - (poemat)

SALAM

1852

(...)

Do. J. O. Księcia Adama Czartoryskiego

(...)

VII

Dziś, teraz, również koniec świata bliski.
Nie on ostatni koniec wszech-konieczny,
O którym żaden wyrosły z kołyski,
I żaden Anioł nie wie, i Syn-wieczny,
Jedno Ogromny Sam Jeden Jehowa;
- Lecz ten, o którym jest osobna mowa,
Że się z postaci-czasów poznać daje,
Jak deszcz i burzy woń, lub jasne maje...

(...)

Do Józefa Bohdana Zaleskiego - (list)

[Paryż, 7 lutego 1852]

(...)
Jak umęczą, to nikt nie odważy się, co świętym było w męczenniku, na ołtarzu położyć, jeno zaraz Sąd,
a to tak, a to owak, a to tryfne jeszcze - innych, czystszych wnętrzności nozdrzom - Jehowy trzeba...
(...)

Do Józefa Zaleskiego - (list)

[Paryż, ok. 20 czerwca 1856]

(...) Jemu zaś na egzemplarzu, który w ręku miałem, napisałem:

I Mojżesz nawet (a taki wielmożny)
Nagiego Fiat wyrzec był ostrożny,
W zwierciadeł dziesięć złamawszy promienie,
By jako włócznie nie spadły Febowe...
Pomny, że lilia polna ma korzenie
I że nie przyszedł wyścigać Jehowę...

(...)

Do Mieczysława Pawlikowskiego - (list)

[Paryż, jesień] 1864

(...) Ale wiesz zapewne z tego, co przyjaciel Jehowy, Jan Apokaliptyk,
odkrył, że Przedwieczny bada się zarówno serc i nerek.
(...)

Fiat i vivat - (wiersz)

I

I Mojżesz nawet (a taki wielmożny!)
Na jednym Fiat przestać był ostrożny,
W zwierciadeł dziesięć złamawszy promienie,
By jako włócznie nie spadły Febowe;
Świadom, że lilia polna ma korzenie
I że wyścigać nie przyszedł JEHOWĘ...

(...)

Modlitwa - (wiersz)

(...)
Sam głosu nie mam - Panie - dałeś słowo,
Lecz wypowiedzieć któż ustami zdoła?
Przez Ciebie - prochów stałem się Jehową,
Twojego w piersiach mam i czczę anioła -
To rozwiąż jeszcze głos - bo anioł woła.

Niewola. Rapsod - (poemat)

NIEWOLA

RAPSOD

1848

(...)

PROLOG

(...)

Gwiazd - piejącym: "O Jehowa..."
Aż - sprzeczności gdzie roz-snowa
W harmonijnym zjednoczeniu,
Aż gdzie ani dnia, ni cieniu!

(...)

Pożegnanie - (wiersz)

(...)
Gdy zaś wedle słów Jehowy,
Siedmiobarwna niebios wstęga,
Jako świt popotopowy,
Dotrzymuje, co przysięga,
Może również - kto wie - może
I ta moich przeczuć tęcza,
Wysnowana w imię Boże,
Uskuteczni, co zaręcza -
(...)

Pożegnanie. Ostatni rapsod Berangera - (wiersz)

(...)
- Wieki to głosić będą o wybranej porze:
Przegraną naszą w tryumf zamienił Jehowa,
Bo myśl Twa, jako siejba, bujne wyda zboże,
A równość-praw zapuści sierp swój - bywaj zdrowa!

(...)

Pół-listu - (list, poezja i polemika)

(...)

Słowotwór

Druk - g o c k a litera,
Litera umiera...
Tyś rzekł, o! Panie.
Jehowo, Jehowo,
Wracamy w Twe Słowo:
My bo Słowianie.
To słowo w bez-mowie,
Choć z niego przysłowie
I zmartwychwstanie!...

(...)

Rzecz o wolności słowa - (poemat, dramat)

(...)

XI - (rozdział jedenasty)

(...)

Inny? - przekląłby morze...
...jam wielbił te słowa
Psalmu : "Naśmieje się z nich kiedyś Sam Jehowa!"
I poznałem, co to jest? Ironia-zrządzenia,
Które nie wyszło z serca ludzkiego, ni chcenia.

(...)

XII - (rozdział dwunasty)

(...)
Dziejów sąd ma u siebie tę straszną potęgę,
Że może słowa nie rzec i utworzyć księgę,
Skoro nie gwałcąc zdania ani rzeczy biegu,
Postawi tylko trumnę przy trumnie w szeregu,
A wiatr kątami owych zaświśnie w te słowa:
„Nie rzekłem nic... czytajcie! co zmówił Jehowa!"
(...)

33. Adolf NOWACZYŃSKI – (polski pisarz, dramaturg, satyryk, poeta, publicysta, działacz polityczny i społeczny)

Skotopaski sowizdrzalskie - (zbiór aforyzmów i satyr staropolskich)

Skotopaski sowizdrzalskie - 1904

(...)

Od Jehowy począwszy każdy artysta znajduje na początku tylko chaos.
Rzadko który jednak ma ostatniego dnia czas spoczynku.

(...)

34. Grzegorz ORSZAK – (polski pisarz i działacz reformacyjny,
organizator szkolnictwa ewangelickiego w Polsce, inicjator i jeden z tłumaczy Biblii Brzeskiej)

Biblia Brzeska - (Biblia, Pismo Święte)

[inne nazwy: Biblia Radziwiłłowska – od nazwiska fundatora
i Biblia Pińczowska – od miejsca dokonania tłumaczenia]

Biblia swięta, tho iest, Księgi Starego y Nowego Zakonu,
wlasnie z Zydowskiego, Greckiego, y Łaćińskiego,
nowo na Polski ięzyk z pilnośćią y wiernie wylożone.

(...)

Wtore Księgi Moizeszowe, kthore zowa Exodus. - (Księga Wyjścia, Druga Księga Mojżeszowa)

(...)

Kapitu. 6. - (rozdział 6.)

(...)
3. Ktorym sie ukazał Abrahamowi, Jzaakowi, y Jakobowi iako Bog wszechmocny,
Alem iem nieoznaymil imienia mego Jehowah.
(...)

(...)

35. Eliza ORZESZKOWA – (polska pisarka epoki pozytywizmu.
Dwukrotnie nominowana do Literackiej Nagrody Nobla.

Daj kwiatek - (nowela)

(...) Opowiada mu o aniele Sandalfonie, który stojąc w niebieskich wrotach,
pochwytuje modlitwy lecące z ziemi do nieba, zmienia je w kwiaty przedziwnej piękności i splata z nich wieńce,
które składa u stóp Jehowy.
(...)

Meir Ezofowicz - (powieść)

Meir Ezofowicz

TOM PIERWSZY

Wstęp

(...) Jehowa ma liczne sefiroty, Adam miał różne doskonałości wypływy.
(...)

(...) Te pokolenia uciekły tam od strachów i ucisków wielkich, a Jehowa...
niech będzie pochwalone święte imię Jego... schował ich przed nieprzyjaciołami rzeką ze żwiru i kamieni...
(...)
- A w święty dzień sabatu, Jehowa, niech będzie pochwalone święte imię Jego, daje spoczynek świętej rzece Sabation...
(...)
- Aj! waj! aj waj! Jehowa! Jehowa!
(...)
Nie dziw też! Eliezer, syn Jankla, był kantorem gminy szybowskiej, piewcą ludu i Jehowy.
(...)

(...) Eliezer słuchał w milczeniu i z pochyloną twarzą. Długo nie odpowiadał, potem podniósł z wolna głowę i rzekł:
- Czytajcie Torę! Tam napisane stoi: Jeden jest Bóg! Jehowa!
Nie znajduje On zadowolenia swego w ofiarach waszych, śpiewach i kadzidłach, ale żąda od was, abyście miłowali prawdę, bronili uciśnionych, nauczali ciemnych i leczyli chorych, bo te są pierwsze powinności wasze!
(...)

(...) W Jehowę wierzył i czcił go głęboko, o Mojżeszu wiedział,
coś także o starożytnej niewoli babilońskiej i nowożytnych dziejach żydowskiego narodu,
ale co się tyczy głębszych rzeczy tejże natury, nie znał się na nich wcale.
(...)
- "We śnie ujrzałem ducha ludu mego!" - śpiewać zaczął biały piewca Jehowy.
(...)

TOM DRUGI

(...) - "Wieki książę świadectwa tak opowiada wielkość Jehowy.
Od domu stolicy wielmożności Jehowy do góry jest sto osiemnaście razy dziesięć tysięcy mil.
Wysokość jego jest sto sześć i trzydzieści razy tysiąc mil.
Od prawej reki Jehowy do lewej jest siedemdziesiąt siedem razy dziesięć tysięcy mil.
(...)
W podobny sposób opisana wielkość Jehowy w odrętwienie wprawiła wszystkie umysły.
(...)
Chajet Szmul sabaty święci, koszerów pilnuje,
wszystkie naznaczone szemy i tefile do Pana Boga krzycząc i jęcząc odmawia,
a chazaru on nigdy na oczy swoje nie widział i z gojami on przyjaźni żadnej nie trzyma, bo wie,
że Jehowa jednych tylko Izraelitów kocha i strzeże, i że Izraelici tylko duszę w sobie mają.
(...)
- Zejde! Co Jehowa czynić każe człowiekowi, od którego lud odwraca twarz swoją za to,
że on przeciw sercu swemu robić i mówić nie chce?
(...)
Potem w ciemności napełniającej wnętrze chaty ozwał się stary, trzęsący się, lecz podniesiony nieco głos jego:
- Jehowa rzekł: „Uczyniłem cię, proroku, stróżem Izraela! Słuchaj mowy mojej i powtarzaj ją ludowi twemu.
(...)

(...) - Ja płacząc proszę Jehowę, abym mógł czcić ojca mego... Meir rękę jego pochwycił.
(...)
Była to jedna z chwil dość częstych zresztą, które poważnemu patriarsze starożytnego rodu
w całej pełni uczuć dawały wszystkie łaski i dostojeństwa obficie zlane przez Jehowę na błogosławioną starość jego.
(...)
Wtedy Mojżesz oparł o górę Synaj dwanaście kamieni, wypisał na nich rozkazania Pana, a do ludu powiedział: „Izraelskie pokolenia, wszyscy, starzy, młodzieńcy, kobiety i dzieci, i każdy człowiek z Izraelowego domu,
i cudzoziemiec, co się pomiędzy wami znajduje, i ten, co ścina drzewo, i ten, co czerpie wodę,
przychodźcie wszyscy zawierać przymierze z Jehową, abyście zaprzysięgli pełnić rozkazania Jego,
tak jak on przysiągł dotrzymać wam obietnic swoich!”
(...)
- Kiedy Izraelici przeszli Jordan, Jozue położył na miejscu tym dwa wielkie kamienie
i wypisał na nich dziesięcioro rozkazań Jehowy.
(...)
- Ty dla łakomstwa swego zerwałeś przymierze, które Jehowa zawarł z wybranym ludem swoim,
przekroczyłeś jedno z sześciuset trzynastu przykazań, które spełniać powinien każdy prawy Izraelita,
i zasłużyłeś na to, aby na ciebie spadło przekleństwo,
którym Elizeusz przeklął prześladujące go chłopięta i którym Jozue Nawin przeklinał miasto Jerychon!
(...)
- Żebyś ty jego spytał się, jakie jedzenie czyste jest, a jakie nieczyste,
czy w sabat można świecę objaśniać i chustką do nosa biodra swoje opasywać,
czy siadając do jedzenia błogosławić trzeba pierwej wino albo chleb, albo żebyś ty jego zapytał się,
jak dusze ludzkie przechodzą z ciała do ciała i wiele Jehowa wypuścił z siebie sefirotów,
i jak te sefiroty nazywają się, i jak układać trzeba litery imion boskich,
żeby z nich słowa wielkich tajemnic ułożyły się, i kiedy nadejdzie dzień Mesjaszowy,
i co w tym dniu dziać się będzie - on na te wszystkie zapytania twoje znalazłby odpowiedzi długie i uczone.
(...)

III

(...) Wiedział wprawdzie o tym reb Mosze, że uczonym był bardzo,
cóż jednak znaczyła uczoność ta jego wobec uczoności wielkiego rabina,
której jasność oświecała cały świat ziemski i wnikała nawet aż do samego nieba,
a Jehowa lubował się patrząc na nią i sam siebie podziwiał za to,
że mógł stworzyć dzieło tak doskonałe, jakim był rabbi Izaak Todros.
(...)
Nagle ktoś z tłumu zawołał donośnie:
- Uciszcie się i słuchajcie! albowiem powiedzianym jest:
„Słuchajcie mowy wszelkiej czynionej w imię Jehowy!”
(...)
Ty, kiedy w ziemi ojców swoich żyłeś szczęśliwy, brzydziłeś się niewolą brata,
na polu swym dziesiąty snop zostawiałeś łaknącym, a głos dawałeś każdemu, co przemawiać do ludu chciał,
i przed Jehową jednym korząc się mówiłeś: «My wszyscy równi w obliczu Ojca naszego!»
(...)
Jako żebrak pukałeś ty do wrót cudzych domostw i tych, którzy plwali na cię, o zmiłowanie prosić musiałeś,
głowa twoja chyliła się pod rozkazami praw, przeciw którym krzyczała w tobie ze wstrętu natura twoja,
język twój łamał się, żeby naśladować mowy cudze, podniebienie twoje gorzkniało od goryczy, które piłeś,
oblicze twe czerniało od gniewu i upokorzań się, a w piersiach twych serce kurczyło się od strachu,
ażeby nie zniknęło z powierzchni ziemi imię Izraela i jedynego Boga jego, Jehowy.
Aż w udręczeniach i nędzach srogich opadła z ciebie stara wspaniałość twoja i rozmnożyły się
jako gwiazdy grzechy i nieprawości twe, a Jehowa, Bóg twój, patrząc na ciebie zapytuje z gniewem:
«Jestże to ten sam lud mój wybrany, którego zaręczyłem z Sobą w prawdzie i łasce?
(...)
Czy żądałem ja, żeby zapomniał on o Bogu swoim, Jehowie, i o tym, że on Izraelem jest - ludem,
który swoją duszę ma i który w przeszłości swej wielkich mężów rodził i wielkie myśli z siebie wydawał?
(...)
Azaliż Jehowa sam pisał księgę praw naszych? Azaliż pisali ją aniołowie? Ludzie ją pisali.
(...)
Ja pokłon składam wielkiej duszy jego,
która zarobiła sobie na nieśmiertelność i mieszka teraz w światłościach Jehowy!
(...)
Wtedy podniósł on ku niebu wyiskrzonemu księżycowym światłem twarz śmiertelnie bladą i z głębi piersi krzyknął:
- Jehowa!
(...)
Ja skarb ten mój tobie, Gołdo, dam do schowania, a sam na całą noc pójdę w pola i lasy,
aby tam głośno do Jehowy krzyczeć o zlitowanie.
(...)
Pójdę ja... pomiędzy drzewami leśnymi twarzą na ziemię padnę i z wiatrami, które tam szumią,
posyłać będę Jehowie głośne krzyki moje...
(...)
- Ja wrócę, Rachelo! - zawołał. - Jehowa ujmie się za mną i podadzą mi rękę pomocy ludzie,
którym pokażę serce moje spragnione poznania i pisanie przodka mego,
które zaręcza lud izraelski z innymi ludami przymierzem zgody...
(...)

(...) Ale wnet, na kształt głośnego protestu przeciw naleciałościom przez czas przyniesionym,
na kształt tęsknego wracania do najpierwotniejszego źródła izraelskiej wiaty,
rozległ się kilkudziesięciu usty wydany okrzyk: - Jehowa! Mełamed trząsł się cały jak w febrze.
(...)
Przed chatą rozległ się trzykrotnie głos wołający Jehowę,
a potem u otwartych drzwi stał już tylko Lejbele i w podniesionej nieco ręce trzymał nieruchomo zwój papierów.
(...)

SŁOWNICZEK Z OBJASNIENIAMI

(...) En – Sof (hebr.: Nieskończoność) – używane w Kabale określenie Jehowy.
(...)

Silny Samson - (nowela)

Obrazek miejski

(...)
- Wiem - myśli Szymszel - są to modlitwy ludzkie, które znad ziemi płyną, płyną ku Jehowie,
a Sandalfon chwyta je w przelocie, w kwiaty przemienia, w wieńce uplata i ściele Przedwiecznemu pod stopy.
(...)
Z dziwnym swym orężem w podniesionej dłoni, z drgającym uśmiechem na ustach, które otwierając się,
ukazują zęby śnieżnej białości, w białym płaszczu, który zsuwa mu się z ramion, i złocistym hełmie,
którego diamentowy pióropusz rzuca na jego czoło tęczowe połyski - śpiewa on pełną,
wezbraną piersią hymn chwały i wesela i pieśnią tą dzięki składa Jehowie,
że mu pozwolił pokonać te "możne tysiące".
(...)
Woła do Jehowy o siłę, o tę dawną siłę swoją, której pragnie na chwilę jeszcze, na jedną chwilę!
(...)
A wątły, wysmukły Żyd z roztarganymi, czarnymi włosami, w szkarłatnej sukni,
błyszczącej złocistym wyszyciem, stał przy oknie, przechylał się nad stołem,
w obu wyciągniętych rękach trzymał dwuletnie dziecię w szarej koszulinie
i przykładając je do samej prawie szyby okna, a kędyś w górę,
w górę posyłając błagalne spojrzenie, z całej piersi wołał:
- Sandalfonie, Sandalfonie, proś Jehowy, żeby zrobił go - Silnym Samsonem!

0
36. Ferdynand OSSENDOWSKI – (polski pisarz, dziennikarz, podróżnik, nauczyciel akademicki. Działacz polityczny, naukowy i społeczny)

Lenin - (fabularyzowana biografia przywódcy rewolucji październikowej)

(...)

Rozdział XVI.

(...)
Zaczaił się, jak pająk drapieżny, czyhający na zdobycz w ciemnej norze,
gotowy do skoku i napadu; okrył się, jak straszliwy Jehowa, chmurami i mgłami,
gdzie mogły się zrodzić łagodne błyski dnia i czarne, ponure zwoje mroków nocnych.
(...)

Rozdział XXI.

(...)
Splunął zamaszyście i nagle się uspokoił. Uśmiechnął się nawet i rzekł, dotykając ręki towarzysza:
- Lekarzu, ulecz się sam! Pamiętaj, że niema na ziemi nieśmiertelnych ludzi i nieśmiertelnych instytucyj...
Wszystko umiera, wszystko upada i w proch się obraca.
Tak przecież mówił i twój Jehowa? Mądry to był Bóg, bo na ludzkie stado miał twardy bicz!
Trockij zamyślony i zaniepokojony odszedł. Lenin pozostał sam.
(...)

Rozdział XXIII.

(...)
- Kazać Chalajnenowi wyprowadzić tych "kapłanów" nieistniejącego Jehowy,
postawić pod mur i wypuścić w nich dwie paczki nabojów z Kolta.
(...)

Rozdział XXIV.

(...)
Znowu podnieśli rabini cadyka sędziwego, a ten ręką potrząsnął i rzekł poważnym głosem:
- Powtarzam za Ezechielem słowa Jehowy: "Przetoż i Ja będę czynił w zapalczywości:
nie sfolguje oko moje, ani się nie zmiłuje, a gdy będą wołać do uszu moich głosem wielkim, nie wysłucham ich!"
(...)

37. Jan PARANDOWSKI – (polski pisarz, eseista i tłumacz)

Niebo w płomieniach - (powieść)

(...)

(...)
Któż jest tak naiwny, by wierzyć, że przyczyną powstania świata było to, aby właśnie Jehowie przyczynić chwały?
(...)

(...)

38. Bolesław PRUS - [pseudonim literacki]
(właściwie Aleksander Głowacki) – (polski pisarz, prozaik, nowelista i publicysta okresu pozytywizmu, współtwórca polskiego realizmu, kronikarz Warszawy, myśliciel i popularyzator wiedzy)

Faraon - (powieść historyczna)

Faraon

(...)

ROZDZIAŁ TRZECI

(...)
- Kto ty jesteś, dziewczyno? Zawołał Ramzes. Z czoła zniknęły mu groźne bruzdy, oczy zaiskrzyły się...
- O Jehowo!... ojcze!... - krzyknęła przerażona, bez ruchu zatrzymując się na ścieżce. (...)
(...)
- A gdybym ja był... następcą tronu, czy poszłabyś do mnie, dziewczyno?... - pytał książę.
- O Jehowo!... - krzyknęła Sara upadając na kolana. (...)
(...)

ROZDZIAŁ DZIEWIĄTY

(...)
- Boże Abrahama, Izaaka, Jakuba, który wyprowadziłeś lud nasz z ziemi egipskiej,
który niewolnikom i wygnańcom dałeś ojczyznę, który z synami Judy zawarłeś wieczne przymierze...
Boże Jehowa, Boże Adonaj, pozwól nam spożywać bez grzechu płody wrogiej ziemi,
wydobądź nas ze smutku i strachu, w jakim jesteśmy pogrążeni,
i powróć nad brzegi Jordanu, który opuściliśmy dla twojej chwały... (...)
(...)

ROZDZIAŁ TRZYNASTY

(...)
- Piękna Saro - zaczął - oby Jehowa zlał na twoją rodzinę tyle błogosławieństw, ile dziś płynie wody w Nilu. (...)
(...)
Więc pij, mój ojcze, z tego kielicha i myśl o swoim bliźniaczym bracie Dagonie, i proś Jehowy, ażeby nasz pan,
książę Ramzes, nie rozbijał jemu pisarzów i nie buntował chłopców, którzy już i tak nie chcą płacić podatku. (...)
(...)

ROZDZIAŁ PIĘTNASTY

(...)
I Jehowa, widząc to z wysokiego nieba, na potworne kobiety nie rzucił gromu?... (...)
(...)

ROZDZIAŁ SZESNASTY

(...)
- Jehowo! - zawołała składając ręce. - Ależ tam jest wasza matka i namiestnik. (...)
(...)

ROZDZIAŁ DWUDZIESTY

(...)
- W tym widzialnym i tamtym niewidzialnym życiu.
Przez niewysłowione imię Jehowa, na dźwięk którego ziemia drży,
morze cofa się, ogień gaśnie, rozkładają się elementy natury...
(...)

ROZDZIAŁ TRZYDZIESTY PIĄTY

(...)
- I ty, która wierzysz w Jedynego, w Jehowę, ty lękasz się bajań jakiejś głupiej staruchy, a może intrygantki?... Gdzież twój wielki Bóg?...
(...)

ROZDZIAŁ TRZYDZIESTY ÓSMY

(...)
- O Jehowo!... - szepnęła Sara.
(...)

ROZDZIAŁ CZTERDZIESTY PIERWSZY

(...)
- Mój synek... mój mały Seti!... Taki był piękny, taki mądry...
Dopiero co wyciągał do mnie rączki... Jehowo!... - krzyknęła - oddaj mi go, wszakże to w twojej mocy... (...)
(...)

39. Kazimierz PRZERWA-TETMAJER – (polski poeta, nowelista, powieściopisarz, przedstawiciel okresu Młodej Polski)

Nowina - (wiersz)

(...)
A tam: Jehowa... Bóg, co stworzył słońce,
utwierdził gwiazdy na niebieskim sklepie
i stworzył glistę pełzającą w stepie,
i stworzył lilię, i z dumną postawą
stworzył człowieka na swe podobieństwo,
i rzucił w raju na niego przekleństwo,
i za żywota cel dał mu swe prawo...
(...)
W całej twej dumie i całej twej sile
w obliczy Jego jesteś mniej niż owy
płód ziemi, który depce twoja noga -
jesteś igraszką, źdźbłem w rękach Jehowy!
(...)
Miłość poczęła go - do tej Miłości
wróci... Już nie drży przed groźnym Jehową:
Ten Bóg, co dziś się objawia ludzkości,
Błogosławieństwem i Łaską jest cały...
(...)
Patrz, o Jehowo! Patrz!... Czyś tam przed wieki
krążąc w bezmiarze widział to Widzenie!?
(...)

Przebudzenie Jehowy - (wiersz)

Przebudzenie Jehowy

Jehowa się przebudził i spojrzał dookoła:
wszystko było, jak wówczas, gdy zamknął powieki
przed czasem, który tylko On sam zmierzyć zdoła.

(...)

Zasłoń ramieniem pierś Twą, nim zaśniesz, Jehowa,
niech złom planety w serce się Twoje nie wwierci,
bo każdy pył jej w sobie tyle jadu chowa,

że, nieśmiertelny, próżno z bólu zwalczał śmierci!...

Sen Rzeczywisty - (wiersz)

(...) Przed pochodem owem dwaj starcy: jeden, jak sobie Jehowę wyobrażamy -
- kto drugi był, nie wiem?...
(...)
Nagle Jehowa wzniósł w górę prawicę i dym się skłębił gęściej nad zarzewiem,
a płomień buchnął złotym słupem w górę, miecąc na wieżę blasków błyskawice i na strop ciemny purpurę.
(...)
Lecz znów wzniósł rękę Jehowa do góry i znów tak samo trąby zahuczały, i pierwszy obraz powtórzył się cały -
- i rękę dźwignął znowu starzec wtóry, i wstrzymał wszystko...
Lecz gdy po raz trzeci Jehowa znak dał, a w oczach mu świeci skra złowróżąca:
starzec ów już ręki nie wzniósł i spojrzał tak ku orszakowi, jakoby rzec chciał:
Oto się już moja moc wyczerpała...
(...)
Zaś ci, co byli za Jehową, chcieli jakoby biec tam,
w gdzie w ziemskiej gardzieli ich nadzy bracia w płomieniach ginęli...
Ale Jehowa rozpostarł ramiona, a moc z nich biła wielka, nieskończona, nieprzejednana i niezwyciężona...
I spuścił ręce, i w ulicę ową wiódł niemy orszak... Tu wszystko ściemniało -
- ogień gdzieś zniknął z nagą rzeszą całą, tylko widziałem jeszcze za Jehową
idący orszak długo i słyszałem jeszcze trąb grzmoty brzmiące coraz ciszej -
- aż wreszcie nic już nie mąciło ciszy i ciemno stało się w przestworzu całem.

40. Ignacy RADLIŃSKI – (pionier religioznawstwa w Polsce, filolog, historyk)

Jehowa, mrok średniowiecza i król pruski, Wilhelm II - (religioznawstwo)

Jehowa, mrok średniowiecza i król pruski, Wilhelm II

Słowo wstępne

(...)
V. (...) W tych księgach, te "dobre nowiny" tak się okazały ponętnemi i ożewczemi, tłumaczenie tak przekonywające, podstawy tak pewne i niewzruszone, że Jehowa, Bóg narodowy żydowski w nich światu grecko-rzymskiemu się objawiający, za jedynego, prawdziwego i rzeczywistego Boga był powszechnie uznany, czas poznania jego za początek nowego żywota w istnieniu ludów ten świat stanowiących przyjęty.
Z żydowskich ksiąg świętych Grecy i Rzymianie, a przez nich i inne ludy, i narody europejskie poczęły się dowiadywać, że Jehowa owemu narodowi przez siebie wybranemu błąkającemu się jako nomadowie,
pomiędzy Mezopotamią a Egiptem, przeznaczył, na miejsce stałego pobytu, nie pustynię jakąś,
lecz kraj żyzny "mlekiem i miodem płynący", przeto już przez inne ludy poprzednio zamieszkały.
(...)
VIII. (...) W tym zaś wieku - zatrzymać się na tym cesarzu rzymskim i poznać wyjątkowo jego działalność,
który pierwszy uznał zwycięstwo żydowskiego Jehowy nad zepchniętym z tronu niebieskiego i pognębionym rzymskim Jowiszem, a mając już siebie wskutek tego za chrześcijanina, pierwszy połączył władzę państwową nad chrześcijanami z religijną, a raczej, podporządkował religijną nad nimi, przywłaszczoną sobie na mocy państwowej swej władzy, tej państwowej, której został i pozostawał stale jedynym przedstawicielem
i wykonawcą.
(...)

Rozdział I.

Cesarz Konstantyn.

(...)
Źródłem zaś owem stały się warunki wypływające z tych dziejów, przy których i wskutek których ludy, stanowiące państwo rzymskie, poznawały Jehowę w nieodłącznym towarzystwie Jezusa,
jako jego syna, z przyczyny tego Jezusa i wyłącznie dla tego Jezusa...

Rozdział II.

Spory dogmatyczne, poprzedzające Sobór Nicejski

Żydowska Księga Święta, objawiająca światu istnienie Jehowy, jako jedynego i prawdziwego Boga,
dotąd mieszkańcom tej ziemi nieznanego, zapowiadała przytem zapanowanie nad wszystkimi ludami
wybranego przez niego i wyłącznie umiłowanego ludu.
Zapanowanie to miało mieć charakter przeważnie polityczny, dokonać zaś jego miał zesłany
umyślnie przez Jehowę w tym celu Mesjasz, to jest pomazaniec boży.
(...) Wiemy również, że z tego Nowego ludy stanowiące to państwo dowiadywały się,
że ów zapowiadany dopiero Mesjasz już przez Jehowę zesłany, okazał się synem tego Jehowy,
i jakiś czas na ziemi istniejąc, dokonywał cudów i nauczał.
(...) Nauczając, że Jehowa nie jest wyłącznie Bogiem żydów, ponieważ jest ojcem wszystkich na ziemi ludów, wzywał on do pokuty i zapowiadał społeczne odrodzenie, któremu nadawał nazwę królestwa bożego.
To odrodzenie atoli nie miało się przeto odbywać wyłącznie tylko na korzyść żydów lecz zarazem wszystkich ludów, któreby w Jehowę, jako w jedynego i prawdziwego Boga, a w niego zaś, jako syna tego Jehowy, uwierzyli i pokutować stosownie rozpoczęli, zmieniając sposób życia poprzedni.
(...)

Rozdział III.

Sobór nicejski.

(...)
Wszystko to atoli przy przypuszczeniu, że istota samego tego Ojca, jak w tym wypadku Jehowy żydowskiego Boga narodowego, uznanego już za jedynego i prawdziwego Boga, jest wogóle ludziom dokładnie dokładnie,
a przynajmniej dostatecznie znana.
(...)

41. Mieczysław ROMANOWSKI – (polski poeta epoki romantyzmu)

Rabin - (wiersz)

(...)
Słucha ich rabin i rzecze: „Posłowie,
Na sądzie Pana przeniewiercom biada!
Jak się tu zrodził, tu służąc Jehowie
Zginę, gdy zginie braci mych gromada”.
„Rabinie! - poseł niemiecki odpowie -
Nie miotaj darów, które-ć kraj nasz składa;
Zważ: przyjaciółmi nam królowie świetni,
A przy tej Polsce kto stoi?"
"Szlachetni".

1862

42. Bruno SCHULZ – (polski prozaik, grafik, malarz, rysownik i krytyk literacki)

Sklepy cynamonowe - (zbiór opowiadań)

Sklepy cynamonowe

(...)

Nawiedzenie

(...)
Był to dialog groźny jak mowa piorunów. Łamańce rąk jego rozrywały niebo na sztuki,
a w szczelinach ukazała się twarz Jehowy, wzdęta gniewem i plująca przekleństwa.
Nie patrząc, widziałem go, groźnego Demiurga, jak leżąc na ciemnościach jak na Synaju,
wsparłszy potężne dłonie na karniszu firanek, przykładał ogromną twarz do górnych szyb okna,
na których płaszczył się potwornie mięsisty nos jego.

(...)

43. Władysław SEBYŁA – (polski poeta)

Jehowa - (wiersz)

Jehowa

(...)

Byłeś panem ponad ziemią, niebem, morzem...
W pas kłaniały ci się zioła, zboża, dęby;
Teraz kłamią i mordują w imię boże,
Oszukują, wycierają sobie gęby.

(...)

44. Henryk SIENKIEWICZ – (polski nowelista, powieściopisarz i publicysta.
Laureat Nagrody Nobla w dziedzinie literatury. Jeden z najpopularniejszych pisarzy przełomu XIX i XX w.)

Quo vadis - (powieść)

Quo vadis

(...)

Rozdział XLIV (czterdziesty czwarty)

(...)
W innych miejscach wzywano Serapisa, Baala lub Jehowę,
którego wyznawcy, wyroiwszy się z zaułków w okolicach Subury i z Zatybrza,
napełnili wrzaskiem i wołaniem pola leżące pod murami.
(...)

Rozdział XLIX (czterdziesty dziewiąty)

(...)
Poppea rozumiejąc również, że zguba Nerona byłaby wyrokiem i na nią,
zasięgała zdania swoich powierników i kapłanów hebrajskich,
przypuszczano bowiem powszechnie, że od lat kilku wyznawała wiarę w Jehowę.
(...)

Rozdział L (pięćdziesiąty)

(...)
Kapłani pobledli jeszcze mocniej; starszy znów zabrał głos:
- Słowa twoje, panie, są słodkie, jak grono winnej macicy i jako figa dojrzała,
albowiem Jehowa napełnił dobrocią serce twoje.
Lecz poprzednik ojca twego, cezar Kajus, był okrutnikiem,
a jednak wysłańcy nasi nie nazywali go bogiem, przekładając śmierć samą nad obrazę Zakonu.
- I Kaligula kazał ich rzucić lwom?
- Nie, panie. Cezar Kajus uląkł się gniewu Jehowy.
I podnieśli głowy, albowiem imię potężnego Jehowy dodało im odwagi.
Ufni w moc jego, śmielej już patrzyli w oczy Nerona.
(...)

Rozdział LV (pięćdziesiąty piąty)

(...)
Zajęta wyłącznie swoim bólem, nie chciała nawet słuchać o Winicjuszu i Ligii, lecz Petroniusz przeraził ją. "Obraziłaś - rzekł jej - nowe nieznane bóstwo. Ty, Augusto, czcisz podobno hebrajskiego Jehowę,
ale chrześcijanie utrzymują, że Chrystus jest jego synem, pomyśl więc, czy cię nie ściga gniew ojca.
(...)

45. Edward SŁOŃSKI – (polskich poeta i pisarz)

Kain - (wiersz)

(...)

Z Twojego słowa, Jehowo, się zrodził
mój przepotężny ból, jak ogień żrący...
Długoż mnie będziesz po manowcach wodził,
Ty sprawiedliwy i Ty wszechmogący?

Z Twojego słowa, Jehowo, się zrodził
Mój przepotężny ból, jak ogień żrący -
tymi drogami tylko wicher chodził,
tu kładł się tylko dech słońca piekący.

(...)

46. Juliusz SŁOWACKI – (jeden z najwybitniejszych poetów polskich epoki romantyzmu. Dramaturg, epistolograf i filozof. Określany dawniej jako jeden z wieszczów narodowych)

Anhelli - (poemat)

Anhelli

(...)

Rozdział czternasty

Około więc onego czasu, gdy ziemia zaczyna się od słońca odwracać i zasypia w ciemnościach.
Zawołał Jehowa dwa odwieczne cherubiny przed tron swój i rzekł: Idźcie na równinę Syberii.
(...)

Beniowski - (poemat)

Beniowski

(...)

Pieśń trzecia

(...)
"I niechaj będzie jakoby stoletnie...
Lecz nie... O! Boże! nie słuchaj, Jehowa."
Tu zamilkł: oczy mu błyszczały świetnie
I pięknym srebrem uwieńczona głowa
Pośród głów młodych błyszczała szlachetnie
Jak księżyc, kiedy się nad rankiem chowa
Za morze, albo za Egejskie skały;
Nadzwyczaj wtenczas smutny, wielki, biały...
(...)

Pieśń piąta

(...)
Znajdzie - ja sądzę, że znajdzie - i życzę
Ludziom małego serca, kornej wiary,
Spokojnej śmierci. - Jehowy oblicze
Błyskawicowe jest ogromnej miary!
(...)

Godzina myśli - (poemat)

Godzina myśli

Głuche cierpiących jęki, śmiech ludzi nieszczery
Są hymnem tego świata - a ten hymn posępny,
Zbłąkanymi głosami wiecznie wniebowstępny,
Wpada między grające przed Jehową sfery
Jak dźwięk niesfornej struny. Ziemia ta przeklęta,
Co nas takim piastunki spiewem w sen kołysze.
(...)

Kordian - (dramat)

Kordian

Przygotowanie

(...)

Archanioł

Onego czasu, jedna z gwiazd wiecznego gmachu
Obłąkała się w drodze, jam ją zgonił lotem,
Czułem w dłoni jej serce bijące z przestrachu,
Jak serce ptaka ludzkim dotkniętego grotem;
I drzącą położyłem przed tronem Jehowy.
(...)

Akt trzeci

(...)

Scena czwarta

(...)
A koronę Jehowy przyozdobię perłą
Ludu zmartwychwstałego... Dajcie mi się w ręce!
(...)

Na drzewie zawisł wąż... - (wiersz)

(...)

"Jemu mówił Jehowa
Tajemnicę stworzenia
Ze świata i z promienia,
Z miłości i ze słowa.

"Ja ci dam tajemnicę
Duchów, Jehowy sług,
Że Duch w Trójcy to Bóg
Słowo - trzy błyskawice.

(...)

47. Leopold STAFF – (polski poeta, tłumacz i eseista. Dwa razy odznaczony tytułem
doktora honoris causa. Jeden z najwybitniejszych twórców literatury XX wieku. Przedstawiciel trzech epok)

S. W. - (wiersz)

In Memoriam

S. W.

(...)
Kiedy Polsce męczeńskiej, a nie tracącej nadziei,
Jako z rąk ascetycznych przeświętej twej Salomei,
Upuszczona, wypadła złota, królewska korona,
A Ojczyzny duch wznosząc krwawe w stygmatach ramiona
Wił się, jako u boku onej wybranej wśród mniszek
W krzaku cierni cierpiący boleśnie święty Franciszek:
Tam naprzeciw, wśród gromów i wśród twórczego burz Słowa,
Nowy świat już wyłaniał stwórca, potężny Jehowa,
I zwalczony jest chaos i starych piekieł zasadzki
Wśród hejnału, co trąbi na triumf z Wieży Mariackiej!

48. Władysław SYROKOMLA - [pseudonim literacki]
(właściwie Ludwik Kondratowicz) – (polski poeta i tłumacz epoki romantyzmu)

Do J. I. Kraszewskiego - (wiersz)

(...)

(...)
Gdybym miał talent wieszcza, gdyby mi Jehowa
Włożył w usta prorocze uroczyste słowa
I kazał głosić światu - tym słowem przejęty,
Dałbym się kamieniować jako Szczepan święty.
(...)

Stare wrota - (poemat)

Część pierwsza

(...)

XXII.

(...)
Pomnąc, że w tobie twych ojców otucha
I miast i wiosek i świątyń Jehowy,
Idź w Imię Ojca i Syna i Ducha,
Spraw się rycersko i powracaj zdrowy!

(...)

Część druga

VI.

W doli narodów, nim burza Jehowy
O ściany kraju uderzy w zapędzie,
Bóg najprzód miesza stary ład domowy,
Żywioły bytu porozprzęga wszędzie,
Ześle bezsilną niemoc na sternika,
Oczy czeladzi ślepotą zaciemni:
Ginie porządek, święta zgoda znika,
Stają się wszyscy wrogowie wzajemni.
(...)

49. Wilhelm SZEWCZYK – (polski prozaik, publicysta, krytyk literacki, poeta, tłumacz)

Skarb Donnensmarcków - (powieść)

(...)

Rozdział VI

MIŁOŚĆ I INTRYGA

(...)
Donnersmarck milczał, czekał na słowo Bismarcka.
Ale ten jakby wszystko już powiedział Bleichröderowi i jemu kazał prowadzić dalszą rozmowę.
- Francuzi zasłużyli na surową karę - ciągnął dalej bankier.
- Książę - tu zwrócił się ukłonem w stronę Bismarcka - życzy sobie, żeby dać im nauczkę na długo.
A książę - uśmiechnął się - jest jak nasz Pan, Jehowa,
złoczyńców ściga bezlitośnie aż do drugiego lub trzeciego pokolenia.
(...)

(...)

50. Antoni SZLAGOWSKI – (polski duchowny katolicki, biskup i arcybiskup tytularny. Profesor, dziekan, a także rektor Wydziału Teologicznego Uniwersytetu Warszawskiego)

Nowy Testament Jezusa Chrystusa - (Chrześcijańskie Pisma Greckie, Nowy Testament)

Nowy Testament Jezusa Chrystusa

w przekładzie Ks. Jakuba Wujka T. J.

opracował: Antoni Szlagowski

(...)

EWANGELJA WEDŁUG Sw. JANA.

1. Jan (Johanan, znaczy Jehowa miłosierny), syn Zebedeusza (Mat. 4, 21) i Salome (Mat. 15, 40),
był młodszym bratem Jakóba Większego, z zawodu rybak, pochodził z Galilei, prawdopodobnie z Betsajdy. (...)

(...)

CZTERNAŚCIE LISTÓW ŚW. PAWŁA.

(...)

5) Pan. Tak Paweł nazywa Chrystusa w Listach Swoich 144 czy 146 razy (poza Listem do Żydów).
Greccy tłumacze Aleksandryjscy Ksiąg Starego Test. wyrazem: Pan (Kyrios, Dominum)
przekładają hebrajski wyraz Jehowa, miano Boga prawdziwego. (...)

(...)

51. Władysław SZPILMAN – (polski kompozytor i pianista)

Pianista - (autobiografia)

Pianista

Warszawskie wspomnienia 1939 - 1945

(...)

Pierwsi Niemcy

(...)
Spojrzał na mnie, ciężko oddychając, wzniósł spojrzenie wysoko ku niebu,
na którego błękicie unosiły się jeszcze obłoczki rozrywających się pocisków,
a w jego spojrzeniu dało się zauważyć wyraz uszczęśliwienia,
jakby na firmamencie ukazał się w tej chwili Jehowa w całej swojej wspaniałości.
(...)

52. Józef SZUJSKI – (historyk, jeden z krakowskich stańczyków, publicysta, poeta, prozaik)

Maksyma - (wiersz)

(...)

Co nam się pytać, jaki będzie los,
Co czasy przyniosły i lata:
W piersi każdego jest Jehowy głos,
I przyszłość, i przeszłość świata.

(...)

53. Adam SZYMAŃSKI – (polski pisarz i publicysta)

Srul z Lubartowa - (nowela)

(...)
I gdy wpatruję się dłużej w te widziadła nocne, nieraz zda mi się widzę,
jak się poruszają drżące i blade wargi Żyda i glos cichy, rozpaczliwy szepce koło mnie:
"O Jehowo, czemuś taki niemiłosierny dla jednego z najwierniejszych Twych synów?!"

54. Kornel UJEJSKI – (polski poeta i publicysta społeczny.
Nazywany "ostatnim wielkim poetą romantyzmu")

Hagar na puszczy - (wiersz)

Od słońca pożaru sczerniała mi głowa,
A wkoło pustynia; - do Ciebie, Jehowa,
Podnoszę płaczący mój głos
Spraw Panie! by niebo nade mną wychłódło,
I skały granitu zmień, Panie, na źródło,
A piasek czerwony na wrzos.

I nigdyż, Jehowa! i nigdyż do zgonu
Nie ujrzę już dolin kwiecistych Hebronu,
Ni miejsca, gdzie pan mój i ród?
(...)

Jehowa! Jehowa! on krzyknął, on pada!
I usta spalone do ust mych przykłada,
A żar z nich wyciąga miast tchu.
Przed głosem, przed moim, czyś zaparł niebiosy?
Jehowa! Jehowa! och wody, och rosy,
Kropelki, kropelki choć dżdżu!

55. Józef UMIŃSKI – (polski ksiądz katolicki, doktor filozofii, prałat papieski i historyk.
Wykładowca historii Kościoła we wrocławskim seminarium duchownym)

Historia Kościoła - (podręcznik historii Kościoła)

IMPRIMATUR

Tom I

(...)
c) Stworzenie świata to nie dzieło Boga, lecz eona niższego rzędu, demiurga.
Drogą kolejnych emanacyj pojawiły się w końcu eony tak słabe, że dotknięcie się ich,
względnie połączenie z materią, a tym samym uformowanie świata było już łatwe.
Jehowa starotestamentowy to nie Bóg najwyższy
i według niektórych systemów należy zwalczać Jehowę i jego prawa.
(...)
Błędom gnostycko-manichejskim hołdowali kacerze nadreńscy w XII w.,
rozkrzewieni w okolicach Trewiru, Moguncji i Kolonii.
Zarzucano im m. in. że przeciwstawiają się Jehowie, czczą natomiast lucyfera, wcielonego w czarnego kota, kreta albo bladego, wychudzonego człowieka, a dalej że oddają się rozwiązłości i profanowaniu Eucharystii.
(...)

56. Andrzej WALIGÓRSKI – (polski aktor, poeta, satyryk, dziennikarz)

Mury Jerycha - (wiersz)

(...)
I wołali - Jozue, niech pan już przestanie!
Albo się nawróciwszy łkali: O, Jehowo!!!
(...)

57. Karol WOJTYŁA
(Jan Paweł II) – (polski duchowny rzymskokatolicki, arcybiskup krakowski, kardynał, papież.
Kawaler Orderu Orła Białego. Poeta i poliglota, a także aktor, dramaturg i pedagog)

Hiob - (dramat)

Drama ze Starego Testamentu

(...)

BALDAD Z SUAH

Zamilcz już przecię, bo Jehowę
obrażasz słowy i mowami! -
Zamilcz, bo jako głupi prawisz.

HIOB

Ty mi zaś - mędrzec - odpowiadasz.

(...)

Kraków, 1940,
we Wielkim Poście

Jeremiasz - (dramat)

Drama Narodowe we Trzech Działach

(...)

I

(...)

JIRMEJAHU

(...)
A kędy źródło? - Żeście sami
Baalów godni, nie Jehowy.
(...)
Bo naprzód trzeba przemyć ócz!
- i trzeba ostać, jak ten kryształ,
nie w cudzołóstwie, nie w matactwach,
a ino w Prawdzie przed Jehową.
W Prawdzie jest Wolność i Wspaniałość -
w nieprawdzie ku niewoli idziesz,
(...)

(...)

JIRMEJAHU

Tedy poznacie moc Jehowy.
On mnie uwolni z pęt i oków. -
(...)

III

(...)

HETMAN

Może wieszcz jaki rozniecić ten ogień
i kroczyć w tęczy Jehowy proroków.
Zawszeć on będzie tem ziarnem wrzuconem -
Dopóki ziarno w tę rolę upada - -

(...)

Kraków, 1940

58. Jakub WUJEK – (polski duchowny katolicki, jezuita, doktor teologii,
rektor Akademii Wileńskiej, autor przekładu Biblii na język polski)

Biblia Jakuba Wujka - (Biblia, Pismo Święte)

BIBLIA
TO IEST
KSIĘGI STAREGO Y NOWEGO TESTAMENTV,
WEDŁVG ŁACINSKIEGO
przekładu starego, w kośćiele powszechnym przyiętego, na polski ięzyk z nowu z pilnośćią przełożone,
Z DOKŁADANIEM TEXTV ZYDOWSKIEGO y greckiego, y z wykładem Katholickim trudnieyszych mieysc,
do obrony Wiary swiętey powszechney przeciw kacerztwóm tych czasów należących:
Przez D. Iakvba Wuyka z Wągrowca,
THEOLOGA SOCIETATIS IESV.
Z DOZWOLENIEM STOLICE APOSTOLSKIEY,
a nakładem Ie M. Księdza Arcybiskupa Gnieźnieńskiego, etc. wydane.
W KRAKOWIE
W Drukarni Łazarzowey, Roku Panskiego,
M. D. XC IX. - (1599)

(...)

Księgi II. Moyzeszowe. - (Księga Wyjścia, Druga Księga Mojżeszowa)

(...)

Rozdział VI. - (przypis do wersetu 3)

To iest, ukazując sie bydź Bogiem wszechmocnym. יהוה . - (tetragram)
Oto nie Iehowah czytai, ale Adonai.

(...)

59. Włodzimierz ZAGÓRSKI – (polski pisarz, popularny satyryk, prozaik, publicysta)

Historia patriarchy Noego - (wiersz)

(...)

Przeminął potop - Noe dank
Jehowie ofiarował
I obręcz z próżnej beczki zdjął,
I Panu ją darował.
(...)

(...)

60. Kazimiera ZAWISTOWSKA – (polska poetka okresu Młodej Polski)

Herodiada - (wiersz)

(...)

Pójdź!... ja rozkoszą śćmię Tobie Jehowę...
Zapomnisz, twarzą padłszy na me łono,
Pijąc źrenice me błyskawicowe...

(...)

61. Tadeusz ZIELIŃSKI – (polski historyk kultury, filolog klasyczny, religioznawca,
profesor Uniwersytetu w Petersburgu i Uniwersytetu Warszawskiego, członek Polskiej Akademii Umiejętności.
Doktor honoris causa wielu uczelni, m.in. Uniwersytetu Jagiellońskiego, Warszawskiego, Poznańskiego
i Wileńskiego, a z zagranicznych uniwersytetu w Atenach, Brnie, Brukseli, Paryżu, Groningen i Oksfordzie.
Odznaczony m.in. Krzyżem Komandorskim i Krzyżem Komandorskim z Gwiazdą Orderu Polonia Restituta.
Jeden z najwybitniejszych i najwszechstronniejszych badaczy świata antycznego)

Hellenizm a Judaizm - (Religie świata antycznego)

Część pierwsza

Przedmowa

(...)
Dla mnie istotnie religja Jehowy mojżeszowego jest czemś, co było, tak samo jak religja Zeusa;
rozpatruję oba zjawiska pod jednym i tym samym kątem widzenia.
(...)

I. Wstęp

(...)
Religia Jehowy - przepraszam, że używam i nadal tej formy, uświęconej przez wielowiekową tradycję europejskiej literatury, chociaż mam zupełne zaufanie do naszych uczonych hebraistów, uważających ją za nieprawidłową - religja więc Jehowy z chrześcijańskiego punktu widzenia jest jedyną prawdziwą religją starego świata; jako taka tworzy ona jedną chronologiczną całość z chrześcijaństwem, odnosząc się do niego, jak religja obietnicy do religji spełnienia.
(...)

62. Szalom ASZ – (ur. w Kutnie, żydowski prozaik, dramaturg i eseista piszący w języku jidysz)

Mąż z Nazaretu - (powieść)

przełożył Michał Friedman – (polski pedagog i tłumacz z języka hebrajskiego i jidysz)

Część Pierwsza

(...)

Rozdział Czwarty. Kim był Poncjusz Piłat?

(...)
Zbuntowały je przeciw bogom rzymskim i jednały dla Jehowy.
(...)

Rozdział Piąty. Wkraczamy do Jerozolimy.

(...) Muszę przyznać, że kiedy zobaczyłem ten wielobarwny tłum,
tych różnorodnych ludzi z bliskich i dalekich krajów, którzy przybyli tu,
aby wejść do Świątyni Jehowy, zrozumiałem i wysoko oceniłem mądrość władców Rzymu,
którzy starali się zawsze utrzymywać dobre stosunki z Żydami.
(...)
Widocznie Jehowa zazdrosny był o wyobraźnię ludzką i z tego chyba powodu nie zezwolił,
aby w Jego przybytku była jakakolwiek ozdoba.

(...)

63. William BLAKE – (angielski poeta, pisarz, rytownik, malarz, drukarz i mistyk)

Epilog "Bram Raju" - (wiersz)

(...)

Mimo, że jesteś Czczony pod Imieniem Boga:
Jezusa i Jehowy, to jesteś jedynie
Synem Poranka wśród mijania Nocy
I snem zagubionego pod Zboczem Wędrowca.

przełożył Krzysztof Puławski - (polski tłumacz)

Zaślubiny nieba i piekła - (poemat)

(...) Widzimy to w Ewangelii, kiedy Jezus modli się do Ojca,
aby przysłał mu pocieszyciela lub Pragnienie, by Rozum miał na czym budować swe Idee;
Jehowa z Biblii jest tu nikim innym jak tym, który przebywa w płomieniach.
Po śmierci Chrystusa stał się on Jehową.
(...)

przełożył Krzysztof Puławski - (polski tłumacz)

64. James CLAVELL – (pisarz, scenarzysta, reżyser, bohater II wojny światowej oraz jeniec. Brytyjczyk urodzony w Australii, który później przyjął obywatelstwo amerykańskie)

Król szczurów - (powieść)

Król szczurów

z angielskiego przełożyli Małgorzata i Andrzej Grabowscy - (polscy tłumacze)

(...)

Księga druga

(...)

XIII

(...)
Bogu nie sprawi różnicy, czy pozdrawiany będzie jako Chrystus, Budda, Jehowa czy nawet przez "Ty",
bo będąc Bogiem, wie przecież, że jesteśmy tylko ograniczonymi istotami i nasza wiedza jest niewielka.
(...)

65. Umberto ECO – (włoski filozof, pisarz i felietonista, eseista, bibliofil. Profesor na Uniwersytetach we Florencji oraz w Bolonii. Uhonorowany licznymi tytułami doktora honoris causa)

Imię róży - (powieść)

Imię róży

przełożył Adam Szymanowski - (polski tłumacz książek z języków włoskiego, francuskiego i angielskiego)

(...)

Dzień siódmy

Noc

(...)
Ale w tym dniu Kościół musi wiedzieć, jak raz jeszcze narzucić regułę konfliktu.
Nie budzi naszego strachu bluźnierstwo, gdyż nawet w przeklinaniu Boga
rozpoznajemy daleki obraz gniewu Jehowy, który przeklina zbuntowane anioły.
(...)

(...)

66. Edward GIBBON – (wybitny brytyjski historyk XVIII wieku. Także członek parlamentu)

Zmierzch Cesarstwa Rzymskiego - (jedna z najsławniejszych książek historycznych)

Tom II

przełożyła Zofia Kierszys - (polska tłumaczka książek z języka angielskiego)

Rozdział piętnasty

POCHÓD RELIGII CHRZEŚCIJAŃSKIEJ ORAZ POGLĄDY, OBYCZAJE,
STAN LICZEBNY I WARUNKI ŻYCIA PIERWSZYCH CHRZEŚCIJAN

(...)
Gdy w huku piorunów zostało z Syjonu zesłane prawo,
gdy przypływy oceanu i obroty planet zatrzymały się dla wygody Izraelitów,
gdy natychmiastowym następstwem ich pobożności bądź nieposłuszeństwa były nagrody lub kary doczesne,
buntowali się oni stale przeciw widzialnemu majestatowi swego boskiego Króla,
umieszczali w przybytku Jehowy bożków innych narodów i brali za wzór wszelkie fantastyczne obrzędy,
jakie tylko praktykowano w namiotach Arabów czy miastach Fenicji.
(...)
Wydaje się, że religia Mojżeszowa została ustanowiona zarówno dla jednego jedynego narodu,
jak i dla jednego jedynego wyodrębnionego kraju; i gdyby ściśle stosowano się do rozkazu,
aby każdy mężczyzna trzy razy na rok stawiał się przed Jehową w Świątyni Jerozolimskiej,
rozprzestrzenienie się kiedykolwiek poza ciasne granice Ziemi Obiecanej byłoby dla Żydów niemożliwością.
(...)

67. Joseph HELLER – (pisarz amerykański, wykładowca języka angielskiego)

Paragraf 22 - (powieść biograficzna)

Paragraf 22

przełożył Lech Jęczmyk – (polski eseista, publicysta, redaktor i tłumacz)

(...)

2. CLEVINGER

(...)
- Jesteś wariat - krzyczał głośno Clevinger ze łzami w oczach. - Masz kompleks Jehowy.
- Dla mnie wszyscy są Natanielami.
Clecinger przerwał swoją orację wietrząc jakiś podstęp.
- Kto to jest Nataniel? - spytał.
- Jaki Nataniel? - rzucił niewinnie Yossarian.
Clevinger zręcznie ominął pułapkę.
- Według ciebie każdy jest Jehową. Jesteś nie lepszy niż Raskolnikow...
(...)

(...)

68. Victor HUGO – (francuski pisarz, poeta, dramaturg, a także polityk.
Największy przedstawiciel literatury francuskiej okresu romantyzmu)

Nędznicy - (powieść)

Nędznicy

przełożyła Krystyna Byczewska - (polska tłumaczka ...)

Część Pierwsza

FANTYNA

Księga pierwsza

SPRAWIEDLIWY

(...)

VIII. Filozofia po kieliszku

(...) Księże biskupie, nuży mnie hipoteza Jehowy.
(...) Dla dzieci - Baba Jaga, a dla dorosłych - Jehowa.
(...)

Część Trzecia

MARIUSZ

Księga pierwsza

PARYŻ OGLĄDANY W SWOIM ATOMIE

(...)

IX. Stary duch galijski

(...) W obecności samego Jehowy skakałby na jednej nodze po stopniach wiodących do raju. (...)

(...)

Część Czwarta

IDYLLA ULICY PLUMET I EPOPEJA ULICY ŚW. DIONIZEGO

(...)

Księga dwunasta

<< KORYNT >>

(...)

II. Wesoły początek

(...) Doprawdy, to mnie utwierdza w moich przekonaniach co do sytuacji finansowej Jehowy.

(...)

69. James JOYCE – (irlandzki pisarz tworzący w języku angielskim)

Ulisses - (powieść)

Ulisses

przełożył Maciej Słomczyński – (polski pisarz i tłumacz)

(...)

WIELKOŚĆ DAWNEGO RZYMU

(...)
Żydzi na pustkowiu i na szczycie góry powiedzieli: Dobrze nam tu. Wybudujmy ołtarz Jehowie.
(...)
- Nie masz już Jehowy, poborcy obrzezek.
(...)

70. John MILTON – (angielski poeta i pisarz)

Raj utracony - (poemat epicki w 12 księgach)

Raj utracony

przełożył Maciej Słomczyński – (polski pisarz i tłumacz)

KSIĘGA PIERWSZA

(...)
Pierwszymi byli ci z piekieł głębiny,
Którzy za łupem przebiegając Ziemię
Miejsca zajęli tuż przy miejscach Bożych,
A swe ołtarze przy Jego ołtarzach
Ustanowili i jako bogowie,
Czczeni przez wielkie narody tych krain,
Czelność przebywać mieli przy Jehowie
Piorunującym na Syjonie z tronu
Otoczonego rojem cherubinów,
Tak, często nawet i w świątyni samej
Mieli ołtarze szkaradne, by bluźnić
Jego obrzędom świętym i nabożnym,
A światłość Jego obrażać swym mrokiem.
(...)

(...)

KSIĘGA SIÓDMA

(...)
Chmury kadzideł z kadzielnic złocistych
Okryły górę. A śpiewali oni
O dziele sześciu tych dni, o stworzeniu:
Wielkie są dzieła Twoje, o Jehowo,
I nieskończoną Twa moc. Któż Cię zmierzy
I jakiż język zdoła Cię wysłowić?
(...)

(...)

71. Isaac Bashevis SINGER – (ur. w Leoncinie obok Nowego Dworu Mazowieckiego - pisarz żydowski, tworzący głównie w języku jidysz, dziennikarz. Laureat Nagrody Nobla w dziedzinie literatury)

Dwór - (powieść)

przełożyła Irena Wyrzykowska – (polska tłumaczka ...)

(...)

Część trzecia

(...)

Rozdział dwudziesty dziewiąty

(...)
Był tak zapełniony, że zda się nie zmieściłaby się nawet szpilka,
lecz gdy Wielki Kapłan zaintonował imię Jehowy, podwórzec zdał się rozszerzać,
aby wszyscy mogli się skłonić i klęknąć.
(...)

(...)

72. Herbert George WELLS – (pisarz angielski, pionier gatunku science fiction)

Historia świata - (literatura filozoficzno-historyczna)

przekład Jan Parandowski – (polski pisarz, eseista i tłumacz)

(...)

Rozdział dwudziesty drugi

Kapłani i Prorocy Judei

(...)
Bogaci i uciskający biednych, rozkosznicy zjadający chleb sierocy;
ludzie zamożni przyjaźnią się z obcymi i naśladują ich zbytek i występki;
a to wszystko jest nienawistne Jehowie, Bogu Abrahama, którego ręka karząca zawisła nad krajem.
(...)

(...)

73. Anatolij WINOGRADOW – (rosyjski pisarz i historyk literatury)

Potępienie Paganiniego - (powieść)

tłumaczył Włodzimierz Słobodnik – (polski poeta, satyryk, tłumacz i autor książek)

(...)

Rozdział dwudziesty drugi

W drodze do Wiednia

(...)
Musi pan mieć na względzie, że gwiazda Spohra blednie, gra źle, roztył się,
stał się wstrętny z tą swoją papieską bezgrzesznością, zbrzydła mu rola Jehowy muzycznego.
(...)