Jehowa - Imię Boga w literaturze polskiej do końca XX wieku

1. Jarosław ABRAMOW-NEWERLY – (polski pisarz, kompozytor,
autor tekstów piosenek i słuchowisk radiowych, także dziennikarz)

Alianci - (powieść)

Alianci

(...)

XXXVIII

(...)
Z rozkoszą żując bułkę z szynką, Kaplanowicz poczuł, że dobry Jehowe * z wolna przywraca go do życia.

(...)

* Jehowe - Bóg

(...)

2. Bogusław ADAMOWICZ – (polski poeta, prozaik i malarz okresu Młodej Polski. Twórca poezji patriotycznej, symbolizmu, impresjonizmu i parnasizmu. Autor powieści i opowiadań)

Góra Mitrydata - (wiersz)

(...)
- O Agni, o prawieczne Fatum, o Jehowo,
Uciszcie szał zagłady, wy, coście stwarzali!...

(...)

Krew Abla do Jehowy: - (wiersz)

Krew Abla do Jehowy:

Kain był pyszny i srogie miał serce,
Abel cnotliwy i godzien nagrody...
(...)

Nie wiadomo dlaczego - (wiersz)

(...)

W górskie schodzę wąwozy, zaglądam w szczeliny
Skał, przetrząsam jaskinie, i błądzę jałowo,
I gubię się, i szukam jakiejś okruszyny

Tworzywa spod Twej kielni odprysłej, Jehowo,
W dniu, gdyś stawiał firmament... - by w gwiazdy na nowo
Dźwigać gmach mego serca, co pada w ruiny!

3. Adam ASNYK – (polski poeta i dramatopisarz)

Do ... - (wiersz)

(...)

Lepiej ci było wraz z bracią Ablową
Przeżuwać życie na pokory zębie,
Kochać na rozkaz i wierzyć na słowo,
Paląc na stosie ofiarnym gołębie,
Niźli do boju stanąwszy z Jehową,
Przeglądać bytu i nicestwia głębie.
(...)

(...)

4. Bogumił ASPIS – (polski poeta i dramatopisarz; postromantyczna liryka refleksyjna, poematy, dramaty historyczne, komedie, monodramy)

Salvater - (poemat)

(...)

III

(...)
Że często tam Bóg zwie się nie Bóg, lecz Jehowa,
Rozum zwie się tam jakimś fernunftem, ja - jaźnią.
(...)

Sulamita - (poemat - dramat wschodni w pieśniach)

(...)

[II Pieśń Jonatana]

(...)

Lecz śliczną tak nie na to z rąk Jehowy
Mąż dziewkę wziął, by z nią jak z żoną żył.
(...)

5. Mirosław AZEMBSKI – (polski reportażysta, dziennikarz i publicysta)

Sprzymierzeni z Jehową - (opowieści biblijne)

Sprzymierzeni z Jehową

Jak powstała biblia

(...) Zresztą nie mogło być inaczej, jako że głównym bohaterem Biblii jest...
bóg owego plemienia (a później całego narodu), Jehowa.
W mitologii greckiej na przykład występuje wielu bogów: tu jest inaczej:
zawsze spotykamy tego samego Jehowę, a inne bóstwa,
takie jak Baal i Astarte pojawiają się raczej w niektórych opowiadaniach biblijnych i zawsze tylko na uboczu.
Jehowa dokonuje rzeczy nadzwyczajnych, na każdym kroku posługuje się cudami,
a czasem trochę swojej niezwykłej mocy udziela pewnym ludziom - oczywiście jedynie swoim wyznawcom.
(...)

Pierwsza zbrodnia

(...) Kain złożył Jehowie ofiarę z owoców ziemi, chyba dlatego że był rolnikiem i że taka ofiara wydała mu się najbardziej właściwa. Abel znowu, jako pasterz owiec, przyniósł w podarunku młode jagnię.
Jehowie bardziej podobała się ofiara Abla i powiadomił o tym obu braci.
Kain nie mógł tego ścierpieć; miotany zazdrością o względy Jehowy, dopadł brata na polu i zabił go.
- Gdzie jest twój brat, Kainie? - spytał go Jehowa.
- Nie wiem - odpowiedział Kain niegrzecznie.
- Przecież nie jestem jego stróżem.
Ale to kłamstwo nie przydało się Kainowi na nic.
Jehowa oczywiście wiedział już o wszystkim. (...)

(...)

6. Feliks BRODOWSKI – (polski pisarz, krytyk literacki, publicysta i nowelista)

Dziecię Symchy - (nowela)

(...)

VII

(...)
To Symcha wstawiał się, Symcha przemawiał za nią.
Może nie do samego Jehowy, może do najniższego z jego sług, ale to on przemawiał i z dobrym skutkiem.
Musiał jednak przebyć ciężką chwilę lękliwy Symcha! Żona jego, myśląc o tym,
uprzytomniła sobie doskonale to wielkie kołatanie serca, to bolesne zaciśnięcie gardła i olśnienie w oczach,
jakiego doznawać musiał - inaczej być nie mogło - Symcha, gdy przemówić miał do najniższego ze sług Jehowy.
Ale szło o dziecko, więc zwyciężył strach, właściwy osobom delikatnego zdrowia, i przemówił.
W miarę zaś jak pozbywał się bojaźni - i to uprzytomnia sobie Symchowa -
głos jego do sługi Jehowego zwrócony stawał się pełny brzmień tkliwych, do głębi przejmujących,
pełny błagania pokornego i zaklęć, aż wreszcie przeszedł w ton uroczysty i poważny.
(...)

Strącone Liście - (nowele)

(Wspomnienia ze starej dzielnicy)

(...)
Natel patrzy na ozłocone śmiecie, na brylanty rozrzucone po zabłoconym lodzie i zdaje mu się,
że to czyni sam Jehowa, który tak jest dobrym, że pozwala w bożnicy modlić się nie tylko bogatym i możnym,
lecz i wyrobnikom, i sługom ich najbiedniejszym.
(...)

7. Jerzy BRONISŁAWSKI – (polski pisarz, prawnik, pilot)

Zanim przyjdą o świcie - (powieść)

Rozdział pierwszy

UCIECZKA

(...)

Po tamtej stronie

(...)
Do głowy wpadła szatańska myśl: wziął w garść pieniądze i pojechał do rabina na Augsburgerstrasse.
"Rebe - powiedział starcowi z brodą - weź osiemset marek,
zanieś do finansamtu i powiedz, że zebraliście na bogobojnego Żyda,
który stoi nad grobem i nie chce stanąć przed obliczem Jehowy z tak ciężkim brzemieniem".
(...)

(...)

Rozdział czwarty

SZPIEGOWSKA CODZIENNOŚĆ

(...)

Małe i duże tajemnice

(...)
Ubawili się. "Pobożny Żyd oszukał w Jom Kipur Jehowę".

(...)

8. Szymon BUDNY – (polski działacz Reformacji, pastor ariański, tłumacz Biblii i pisarz)

Biblia Nieświeska - (Biblia, Pismo Święte)

Biblia.
To jest księgi Starego y Nowego przymierza znowu
z ięzyka Hebrayskiego, Greckiego y Łacińskiego,
na Polski przełożone.

Pierwsze księgi Moiżeszowe (...) - (Księga Rodzaju, Pierwsza Księga Mojżeszowa)

(...)

Rozdział 2

(...)
4. Te (są) zrodzenia niebios y ziemi gdy ie stworzono, w dzień ktore ucjynił Jehowa Bog ziemie y niebiosa.
5. I wszelkie drzewo polne, niż było na ziemi, y wszelki ziele polne niż rosło,
bo ieszcze ni dawał dżdżu Jehowa Bog na ziemię, y człowieka nie było ku sprawowaniu ziemie.
6. Lecz para wychodziła z ziemie y pokrapiała wszytko oblicze ziemie.
7. A(że) utworzył Jehowa Bog człowieka z prochu ziemie,
y wedchnoł w oblicze ieo dychanie żywota, y be człowiek duszą żywą.
8. I nasadził Jehowa Bog sad w Edenie na wschod, y postawił tam człowieka ktoreo utworzył.
9. I zrodził Jehowa Bog z ziemie wszelkie drzewo wdzięczne ku widzeniu, y dobre ku iedzeniu:
zaś drzewo żywota w pośrzod sadu, y drzewo wiadomości dobra y zła.
(...)
15. I wziął Jehowa Bog człowieka, y posadził go wsadu Edeń(skim) ab (iy) sprawował, y(aby) go strzegł
16. I roskazał Jehowa Bog człowiekowi mowiac: z kazdego drzewa sadu (tego) iedzac ieść bedziesz,
17. A(le) zdrzewa wiadomości dobra y zla nie bedziesz ieść zniego,
bo ktorego dnia ieść bedziesz zniego, umieraiąc umrzesz.
18. I rzekł Jehowa Bog: nie dobrze człowiekowiby' samemu uczynie mu pomoc wedle niego.
(...)

(...)

(w publikacji Imię Boga w formie Jehowa występuje wielokrotnie - zobacz w Dolnośląskiej Bibliotece Cyfrowej)

Nowy Testament - (Chrześcijańskie Pisma Greckie)

Nowy Testament znowu przełożony,
a na wielu mieyscach za pewnemi dowodami odprzysad przez Simona Budnego ocżyśćiony,
y krotkiemi przypiskami po kraioch ob-iaśniony.
Przydane też są na końcu tegoż dostatecżnieysze przypiski,
ktore każdey iak miarz odmiany przycżyny ukazuią.

(...)

Ewangelion wedle Mattheusza.

(...)

(Rozdział 1)

(...)
20. A gdy to myślił, oto anioł Jehowy jawił się mu weśnie mowiąc:
Josefie synu Dawidow, nieboy się wziąć Maryą żonę twą, bo co się wniej urodziło, od Ducha świętego iest.
(...)
22. (A wszytko to było żeby się spełniło co rzeczono od Jehowy przez Proroka mowiąceo,
Oto panna brzemienna a urodzi syna, y nazowiesz imię iego Himmanuelem:)
23. A ocknąwszy Josef ze snu uczynił iako mu roskazał anioł Jehowy.
(...)

(Rozdział 2)

(...)
13. A gdy oni odeszli, oto anioł Jehowy iawił się Josefowi we snie rzekąc,
Wstawszy weźmi pacholę y matkę iego a uciecz do Micraimu, y bądź tam, aż gdy rzeknę tobie.
Bo będzie Herod szukać pacholęcia aby ie straćić.
(...)
15. (Aby sie spełniło co rzeczono od Jehowy przez Proroka mowiącego: z Micraimu wyzwałem syna mego.)
(...)

(...)

(w publikacji Imię Boga w formie Jehowa występuje wielokrotnie - zobacz skany)

(całość zobacz w Wielkopolskiej Bibliotece Cyfrowej)

9. Jerzy CEPIK – (polska prozaik. W roku 1944 był więźniem obozu koncentracyjnego)

Słowianie - (powieść historyczna)

(...)

PROLOGUS
do opowieści o Słowianach

(...)
W Palestynie trwało państwo Dawida i Salomona, państwo pysznych wrogów pokoju, Izraelitów,
gdzie kapłani jak sępy składać będą dymiące ofiary obłąkanemu i krwiożerczemu bogu nienawiści i wojny, Jehowie.
(...)

(...)

10. Adam Jerzy CZARTORYSKI – (polski książę, mąż stanu, prezes Senatu,
prezes Rządu Narodowego, pisarz, mecenas sztuki, odznaczony Orderem Orła Białego)

Bard polski - (poemat)

(...)

OBRAZ

(...)
Bard spojrzał na mnie. - Wzruszon okropnym obrazem
Złożył ręce z goryczy i modłów wyrazem.
"Za cóż to? - rzekł - za jakież ojców ciężkie zbrodnie
Gniew Jehowy dosięga nas, nieszczęsne syny?
(...)

(...)

11. Wanda DALECKA – (polska pisarka i tłumaczka)

Nowy Abraham - (nowela)

(...)
Jak tam pięknie być musi w tym przybytku jasności i tonów,
gdzie przed płomiennym tronem Jehowy przelatują pułki aniołów,
nucąc hymn uroczysty, śmigając złotymi skrzydłami!
(...)
Więc myśli znowu, że miłosierny Jehowa nie brałby od biednego, prostego człowieka tak wielkiej ofiary,
tak niechętnym sercem czynionej; wszak on nawet nad owym patriarchą miłosierdzie swoje okazał
i w ostatniej chwili zesłał anioła, aby rękę ofiarnika powstrzymał.
(...)

12. Ludwik EMINOWICZ – (polski poeta uważany za prekursora polskiego ekspresjonizmu)

Drabina Jakubowa - (wiersz)

(...)
Ha! Niech pęcznieje, widniej się odcina
od gruzów szutru, niech nareszcie wiem,
dlaczego w poziom przeszła jej pochyła
równia szczeblista, chociaż bierwion pręgi
chlusnęła zrazu ponad chmur zasięgi
i przęsł wachlarze w górę wytoczyła,
gdy zwisła w bezdni, jak klatka schodowa,
by się mijali niebiańscy posłowie
po najzuchwalej wzniesionej budowie,
co wystrzeliła wzwyż, gdzie stał Jehowa.
(...)

13. Arkady FIEDLER – (polski prozaik, reportażysta, przyrodnik i podróżnik)

Dzikie banany - (opowiadania z podróży)

(...)

36. Nowy Rok u Meów

(...)
Bogowie nie są dla nich tak straszni jak mściwy Jechowa dla Żydów lub krwawy Uiclipoczli dla Azteków
i przypuszczam, że to raczej wrodzona dobroduszność i nieustraszone usposobienie Meów trzymają ich duchy
w karbach, w granicach jakiej takiej przyzwoitości.
(...)

(...)

14. Walenty GADOWSKI – (polski ksiądz katolicki i taternik)

Apologetyczny Katechizm Katolicki - (oficjalna wykładnia doktryny wiary)

NIHIL OBSTAT

IMPRIMATUR

NAUKA WIARY

(...)

B) Część szczegółowa.

(...)

23. O Bogu.

(...)
Jam jest, którym jest, rzekł Bóg do Mojżesza (2. Mojż. 3, 14).
Po hebrajsku samoistny brzmi: Jehowah, a w skrócie: Jahweh.
(...)
Żydzi zwali Boga Elohim (najwyższy Majestat), albo Adonaj (Pan wszech rzeczy),
albo Szaddaj (wszechmocny), a przede wszystkim Jehowah (samoistny).
(...)

(...)

15. Konstanty Ildefons GAŁCZYŃSKI – (polski poeta)

Ulica szarlatanów - (wiersz)

(...)

Wymyślili swe tablice szmaragdowe.
Krwią dziewicy wypisali charaktery.
Strachy w liczbach: 18, 3 i 4.
Przeklinamy Jezu-Chrysta i Jehowę.

(...)

16. Stefan GILLER – (polski powieściopisarz, dramaturg, poeta, tłumacz)

Dusza - (wiersz)

(...)
Więc myślę nieraz, że się nad nią w końcu
To jasne słońce koniecznie użali:
Spuści promienie w rany i zapali
Całą na gwiazdę... tę zaś aniołowie
Wezmą i przypną do płaszcza Jehowie,
Do płaszcza chwały, a dla ogni skrzystych,
Gdzieś na uboczu, gdzieś w fałdach cienistych...

17. Wiktor GOMULICKI – (polski poeta, powieściopisarz, eseista, badacz historii Warszawy. Jeden z najważniejszych twórców polskiego pozytywizmu)

El Mole Rachmim... - (wiersz)

(...)

(...)
Między ziemią i niebem nie było zawiści -
Twarz Jehowy patrzyła z góry uśmiechnięta,
Błogosławiąc dolinę, ludzi i jagnięta;
Tłum wiernych szeptał modły i kłaniał się Panu,
W powietrzu pływał zapach nardu i szafranu,
Strumień jak wąż rozwijał srebrnołuskie sploty -

A gwiazdy tak błyszczały jak szabaśnik złoty...

18. Maria GROSSEK-KORYCKA – (polska poetka, tłumaczka, publicystka)

Hymn Zmartwychwstania - (wiersz)

Listopad 1918 r.

(...)

Daj mi wytarzać pierś o Twe błękity
I dotknąć usty róż na twym posłaniu,
Iehowah!
(...)

19. Bogdan JAXA-RONIKIER – (polski literat, dramaturg)

Dzierżyński "Czerwony Kat" - (powieść)

(...)

DZIERŻYŃSKI W ROSJI

(...)
Niech Jehowie dziękuje, że życiem intrygi nie przypłacił;
uratowała go bądź co bądź wielka popularność i - pochodzenie:
żydowska partia była zbyt silna w Rosji i na całym świecie.
(...)

20. Szczepan JELEŃSKI – (polski inżynier i pisarz, popularyzator nauki)

Woda żywa - (opowieść ewangeliczna)

Ciernie

(...)
Aser zamilkł na chwilę, aby te wielkie i trudne myśli w swojej głowie cokolwiek ułożyć, ale wkrótce zapytał:
- A kto jest mój bliźni?
- Ty się pytasz, Aser! Masz dziesięć lat, toś już dobrze wiedzieć i rozumieć powinien, kto jest twój bliźni...
Twój bliźni, to jestem ja, to wszyscy twoi bracia starsi, twoi krewni i wszyscy z naszego pokolenia Lewiego,
i każdy z Izraela, kto chwali Jehowę w Jeruzalem.
(...)

(...)

21. Teodor JESKE-CHOIŃSKI – (polski pisarz, historyk, krytyk teatralny i literacki)

Henryk Heine portret literacki - (esej, szkic literacki)

(...)

II.

Pochodzenie Henryka Heine'go.

(...)
Modlili się oni wprawdzie ustami do Jehowy, ale myśl ich tańczyła bezustannie naokoło złotego cielca;
błagali oni wprawdzie Boga Abrahama i Izaaka o powrót do Jerozolimy, lecz, wypędzeni z Niemiec, Anglji,
lub Francji, nie spieszyli do Palestyny, tylko przyczajali się gdzieś w pobliżu, czekając na przeminięcie burzy; szanowali mądrość talmudu i swych rabinów, ale w rzeczywistości przestali rozumieć istotę «Nauki,»
zadawalniając się wykonywaniem przepisów zewnętrznych.
(...)
Ale żyd nie zmiarkował nawet w swej boleści, że siedzi na grobach tych, o których upadek błaga Jehowę».
(...)

III.

Życiorys Henryka Heine'go.

(...)
Wówczas-to, wśród bezsennych nocy, nędzny i samotny,
przypomniał sobie Heine Boga swych ojców i «rozmawiał nieraz ze starym Jehową Izraela.»
(...)

(...)

VI.

Henryk Heine jako nowelista i dramaturg.

(...)
Nic dziwnego, że młode, niezepsute serce poety drgnęło wielką boleścią na widok poniżeń narodu,
który się sam nazywał wybrańcem Jehowy.
(...)

(...)

22. Klemens JUNOSZA - [pseudonim literacki]
(właściwie Klemens Szaniawski) – (polski powieściopisarz i nowelista. Z wykształcenia lekarz)

Łaciarz - (nowela)

(...)
Wtenczas lekki dreszcz przebiegnie mu po grzbiecie, na czoło wystąpią duże krople potu,
zapadła pierś ciężko pracować zacznie i chwilowo wyda mu się,
że Jehowa zbiedniał i że ma zaledwie tylko trochę powietrza, i to dla bogatszych Żydów naturalnie.
(...)

23. Jacek KACZMARSKI – (polski poeta, prozaik, piosenkarz, twórca tekstów piosenek. Znany głównie dzięki piosenkom o tematyce historycznej i społeczno-politycznej)

Ballada o spalonej synagodze - (wiersz, piosenka)

(...)

Płonie synagoga! Trzask i krzyk gardłowy!
Belki w żar się sypią, iskry w górę lecą!
Tam, w środku Żyd został! Jeszcze widać ręce!
Już czarne! O, Jehowo, za co? O, Jehowo!?

(...)

1977

Opowieść pewnego emigranta - (wiersz, piosenka)

(...)
Jak ja powiem Jehowie - Za mną, Jahwe, stań,
Z tą Polską związanym pępowiną hańb!

Jak ja powiem Jehowie - Za mną, Jahwe, stań,
Z tą Polską związanym pępowiną hańb!

5.04.1987

24. Józef KOBLAŃSKI – (polski poeta i działacz edukacyjny. Kanonik)

Modlitwa D[EO] O[PTIMO] M[AXIMO] - (wiersz)

[z Pope'a]

Ojcze powszechny, dają narody któremu
Cześć w imionach Jehowy, Jowisza i Pana,
Pierwszy rzeczy początku, bronisz oku memu,
By Twa istota chwały nie była widziana.
(...)

25. Marian Korwin KOCHANOWSKI – (polski poeta, autor utworów scenicznych. Śmierć w wieku 21 lat nie pozwoliła mu rozwinąć odziedziczonego po Janie Kochanowskim talentu)

Wspomnienie Ceuty - (wiersz)

(...)

(...)
On stał... Zdał mi się głową przenosić cyprysy -
Dumny - jak na bałwanach morza wsparta nawa,
Gniewny - jak grom z prawicy ciśniony Jehowy...
(...)

Życzenie Wygnańca - (wiersz)

Niech bracia tułacze na polskiej granicy
Usypią mi kurhan; do martwej prawicy
Niech włożą szablicę święconą!
Ażebym gdy wejdzie dzień sądu Jehowy,
Szablicą odwalił mój kamień grobowy
I ziemię krwią ofiar czerwoną,
Tę ziemię, co skuta w niewoli kajdany,
Gdzie ludem - ofiary, stolicą - kurhany,
A srogość króluje na tronie -
Obaczył, jak wolna i czysta, i święta
Rozrywa hańbiące niewoli swe pęta -
Zobaczył - ach, chociaż po zgonie!

26. Wespazjan KOCHOWSKI – (jeden z najwybitniejszych historyków
i poetów polskiego baroku, najbardziej typowy przedstawiciel filozofii i literatury sarmackiej)

Niepróżnujące próżnowanie - (zbiór wierszy)

Wespazyjana z Kochowa Kochowskiego
Nieprożnujące prożnowanie ojczystym rymem na liryka i epigramata (...)

Lyricorum polskich księgi I

(...)

Pieśń XIX

(...)
Niech się zlękną, niech się wstydzą,
Pohańbienie swoje widzą,
Niech pozna ich harda głowa,
Żeś najwyższy Ty, Jehowa!

(..)

Lyricorum polskich księgi II

(...)

Pieśń XXII

(...)
Bo kto wdzięcznym być za łaską się wzdryga,
Nic nadeń ziemia gorszego nie dźwiga:
Dasz psu chleba,
Gdy potrzeba,
Jako chętny
I pamietny,
Choć niemym stworzony.
Dopieroż człowiek winien z każdej miary
Wysławiać wzięte od Jehowy dary.
Ja-ć zamilczę
Bystrą Pilczę,
W której tonie;
W chwilę onę
Już nadzieje mało.
(...)

27. Leszek KOŁAKOWSKI – (polski filozof, eseista, publicysta i prozaik)

Klucz niebieski ... - (opowieści)

Klucz niebieski albo opowieści budujące z historii świętej zaczerpnięte ku pouczeniu i przestrodze

(...)

12. JOB CZYLI ANTYNOMIE CNOTY

(...)
Odbył się on następująco: W najwyższej sferze niebios mieścił się wytworny bar,
gdzie Jehowa zwykł wysłuchiwać sprawozdań z ziemi od swoich wysłanników i gdzie także Szatan się zjawił.
(...)

16. SALOMON CZYLI LUDZIE JAK BOGOWIE

(...)
Jehowa nie stanowił pod tym względem wyjątku, a czyn jego, który pragniemy opisać,
polegał właśnie na wypowiedzeniu wojny swojemu wiernemu słudze - Salomonowi.
Salomon bowiem poczynał sobie lekkomyślnie i martwił Jehowę nad wyraz.
(...)

(w publikacji Imię Boga w formie Jehowa występuje wielokrotnie - zobacz skany)

28. Maria KONOPNICKA – (polska poetka i nowelistka okresu realizmu,
krytyk literacki, publicystka, tłumaczka i działaczka na rzecz praw kobiet)

Mojżesz - (wiersz)

(...)
Ucichło. Tylko pustynia łkająca
Tarza się w bólach jako lwica płowa,
Co ma porodzić lwa, króla tych piasków...
A blade widmo umarłego słońca
W koronie swoich przygaszonych blasków
Z grobu chmur czarnych powstaje...
- Jehowa!...
Jehowa!... Wróć się!...
Cisza. Z burzy proga
Pan wstąpił w wiecznych błękitów swych gmachy
I tylko w dali mdlejące przestrachy
Niosą tęczowy płaszcz Boga.
(…)
Z sennych namiotów dolata westchnienie...
Do stóp mych gwiazda zabłąkana spada...
W szumach się orłów porywa gromada...
W dali gdzieś łuna gore piorunowa...
Oto czuję twoje tchnienie...
Idziesz...
Jehowa!... Jehowa!...

29. Zofia KOSSAK-SZCZUCKA – (polska powieściopisarka)

Złota wolność - (powieść)

TOM PIERWSZY

(...)

ROZDZIAŁ TRZYNASTY

ŻNIWIARZE HETMAŃSCY

(...)
Daremne przestrogi, bo król dał już znak. Zawrzasły chrapliwe trąby.
Z krzykiem: "Jehowa!" - olbrzymie cielsko armii szwedzkiej wywala się w dół. Środkiem, niby płaz chrzęszczący, sunie korpus Lindersonowej i Lüneburskiej piechoty, w jedenaście czworoboków ustawionej...
"Jehowa!" - grzmi nad doliną.
(...)

(...)

30. Faustyna KOWALSKA – (wł. Helena, znana jako siostra Maria Faustyna Kowalska. Święta katolicka, zakonnica ze Zgromadzenia Sióstr Matki Bożej Miłosierdzia w kościele katolickim, mistyczka)

Dzienniczek - (literatura mistyczna)

Dzienniczek

(...)

Zeszyt szósty

(...)
Zawinił człowiek, lecz przeprosić nie jest w stanie,
Bo nieskończona przepaść się rozwarła między Bogiem a człowiekiem,
I woła głosem swej nędzy: Ześlij nam zmiłowanie.
Lecz milczy Jehowa... i przechodzi wiek za wiekiem.
Lecz potęguje się tęsknota całej ludzkości za Tym , który był im przyobiecany.
(104) Przyjdź, Baranku Boży, i zgładź nasze złości,
Przyjdź, oświeć nasze ciemności, jak płomień świetlany.
I woła ludzkość bez przestanku do Ciebie, Panie na pany,
Do niezgłębionego miłosierdzia Twego, do Twojej litości.
O wielki Jehowa, daj się być przebłagany,
Wspomnij na Twoją dobroć i przebacz nasze złości.

(...)

31. Władysław KOZICKI – (polski historyk sztuki, poeta, dramaturg ... )

Dawid - (wiersz)

(...)

Jej harmonia objęła czar szyi i głowę,
Pomsty wichrem rozwiała zuchwałe kędziory,
Ogień w oku zażegła, zwiastując Jehowę.

(...)

32. Zygmunt KRASIŃSKI – (jeden z największych poetów polskiego romantyzmu)

Irydion - (dramat)

(...)

CZĘŚĆ TRZECIA

(...)
WIKTOR. Jako po tych dymach mdlejących, tak i po was śladu nie będzie na ziemi ni w niebie!
O! żeby sen wasz mógł być kamienny, bez wspomnień, bez przebudzenia!
Ale w przestworach śmierci wy żyć będziecie tam, gdzie zemsta Pana wiecznym gromem uderza!
Wy żyć będziecie na wieki! (Do Symeona) Uciekaj jak pierwszy morderca sprzed oblicza Jehowy!
SYMEON. Słuchaj mnie raz jeszcze!
(...)

(...)

Nie-Boska komedia - (powieść dramatyczna)

Nie-Boska komedia

(...)

Część trzecia

(...)
PRZECHRZTA
Bracia moi podli, bracia moi mściwi, bracia kochani,
ssajmy karty Talmudu jako pierś mleczną, pierś żywotną,
z której siła i miód płynie dla nas, dla nich gorycz i trucizna
CHÓR PRZECHRZTÓW
Jehowa pan nasz, a nikt inny.
On nas porozrzucał wszędzie,
On nami gdyby splotami niezmiernej gadziny oplótł świat czcicieli Krzyża,
panów naszych, dumnych, głupich, niepiśmiennych.
Potrzykroć pluńmy na zgubę im - po trzykroć przekleństwo im.
(...)
PRZECHRZTA
Chwil kilka jeszcze, jadu żmii kropel kilka jeszcze - a świat nasz, nasz, o bracia moi.
CHÓR
Jehowa Pan Izraela, a nikt inny.
Potrzykroć pluńmy na zgubę ludom - potrzykroć przekleństwo im.
(...)
CHÓR PRZECHRZTÓW
Powrozy i sztylety, kije i pałasze, rąk naszych dzieło,
wyjdziecie na zatratę im - oni panów zabiją po błoniach,
rozwieszą po ogrodach i borach - a my ich potem zabijem, powiesim.
- Pogardzeni wstaną w gniewie swoim, w chwałę Jehowy się ustroją;
słowo Jego zbawienie, miłość jego dla nas, zniszczeniem dla wszystkich.
Pluńmy potrzykroć na zgubę im, potrzykroć na zgubę im, potrzykroć przekleństwo im!
(...)
PRZECHRZTA
na stronie
Bluźnierce Jehowy, po trzykroć pluję na zgubę wam.
(...)

Psalmy Przyszłości - (psalmy)

Psalmy Przyszłości

(...)

IV. Psalm Żalu

Część I

(...)
Jakbym zląkł się - na stolicy
Z gwiazd i tęcz, Bogarodzicy
Widnej w widzeń błyskawicy
A mówiącej sprośne słowa,
- Samby zląkł się i Jehowa! -
Tak się lękam i truchleję,
Kiedy w polsce spaść ma dzieje
Mord i srom!...
Lepszy grom!
(...)

Część II

Moc Jehowy - nie gniew,
Zlana z myślą Chrysta,
W jeden wiew
Iskra wiekuista,
Wiew bez końca
Wskroś przez ziemie - słońca -
I oddech ten
Taki jak sen, -
I przepływa
I porywa
I ciągnie za sobą
Okryte żałobą
Wszystkie wieki
Jak kaleki,
Jak trupów rząd
Gwar - jęk - i szum -
Wlecze się tłum: -
Będzie sąd! -
(...)

Część III

(...)
Bez koron na głowie,
Lecz z rózgą ze stali, -
I służą Jehowie,
Lub z schizmy powstali!
(...)

33. Józef Ignacy KRASZEWSKI – (polski pisarz, publicysta, wydawca, historyk, działacz społeczny i polityczny, autor z największą liczbą wydanych książek i wierszy w historii literatury polskiej)

Powrót do gniazda - (powieść z podań XVI w.)

(...)
Ponad drzwiami ten sam rękodzielnik zawiesił w oknie w koronce z żelaza imię Jehowy.
(...)

(...)

34. Aleksander KRAUSHAR – (polski historyk, publicysta i poeta)

Język Niedoli - (wiersz)

Język Mojżesza - to głos Jehowy...
Szekspir - w myśl wnika głęboko...
Dante - ekstazy przemawia słowy...
Tołstoj - to serc ludzkich oko...

(...)

35. Joanna KULMOWA – (polska poetka, prozaik, autorka utworów scenicznych
oraz książek dla dzieci i młodzieży, reżyser)

Boże Umieranie - (wiersz)

(...)

I jeden tylko Jehowa
myślał, że się uchowa.

(...)

Kradzione - (wiersz)

Kradzione

Pani Irenie Krzywickiej

(...)
Z tych skrawków, co je znajdzie przy nas
On sobie świat poprzypomina
i weźmie wszystko od złodziei,
i po kawałku całość sklei.
Trzeba nam dzielić się z Jehową,
On ciągle stwarza świat na nowo.

(...)

Noe - (wiersz)

(...)

Będziesz wołał: "Hej, bawoły! Krowy!",
a nie wyjdą z imieniem Jehowy.

(...)

Ofiara - (wiersz)

(...)

Kainie sam Jehowa, zbrodnię twą wymaże bylebyś rzekł:
"Baranek był to na Twoje ołtarze"
(...)

Zielony Rabin - (wiersz)

To, co mi dał Jehowa,
to omszała zielenią głowa.
(...)

36. Teofil LENARTOWICZ – (polski etnograf, rzeźbiarz i poeta romantyczny)

Izrael - (wiersz)

Jehowa mocny, strzeż, żeby dzieci tej ziemi
Nie poszły z Polski precz, jak my z Jerozolimy,
By studni ludy swych nie zamknęły przed niemi,
Gdy środkiem wielkich miast iść będą te pielgrzymy;
A tu z zaułków ulic i spod miejskich ratuszy,
Od placów głupi lud i spod budy okrytej,
Co oni widzą? nic... co im nakładą w uszy,
Kamienie wezmą rwać a krzyczeć: "Jezuity!..."

Jehowa, nie daj to, by oczy me widziały,
Jak strasznie miejskie psy ich szarpać będą szaty;
I tak, niestety, już po Europie całej
Co Polak - biedny, ach! - to jakby trędowaty,
I kamień ostry nań i brudna leci ślina;
Niech ten przepadnie dzień i niech się nie zaczyna.
(...)

(...)
Królowie, dla was śmierć i ludy dla was krzyczą,
I zrozpaczeni wy, lecz Pan wybrane zbierze
I oni wezmą świat i ziemię odziedziczą,
Za nami mury miast, za nami pójdą wieże,
Jehowah! ach Jehowah!
Elohim Sabaoth, ach! ach...

37. Stanisław MACKIEWICZ ps. CAT – (polski publicysta polityczny)

Kto mnie wołał czego chciał... - (zbiór felietonów)

NIE WSZYSTKO MOŻEMY ZAPOMNIEĆ

(...)

Cienie w pokoju

"Słowo" 11 listopada 1925 r.

(...)
Jehowa wyprowadził swój lud z Palestyny i wprowadził go do europejskich sal sądowych.
(...)

(...)

38. Tadeusz MICIŃSKI – (pisarz i poeta polski okresu Młodej Polski. Autor powieści, poematów prozą i wierszy kontemplacyjnych. Jeden z czołowych pisarzy polskiego ekspresjonizmu)

Białe róże krwi... - (wiersz)

(...)
Zaklinam go w dawne imiona anielskie -
przypomina - budzi się, jak ze snu -
uśmiecha się, jak Jehowa, spoza mgławicy,
a strumień piany toczy się po zoranych ustach.
(...)

Przed Burzą - (wiersz)

(...)
Mej duszy osnowa,
którą ci składam na wieczność:
był ból i była konieczność
i Kain, i grzech, i Jehowa,
i ducha śmiertelny głód -
a teraz wolność - i cud.
(...)

Wodne Lilie - (wiersz)

(...)

Wierzyłem Panu. O i dzisiaj wierzę -
lecz Bóg mój nie jest już Bogiem zbawienia -
błąkam się w cichym podworcu więzienia,
patrząc, jak walczą dwaj czerni szermierze
o czyjeś serce; patrząc w mgławicowe
światy - i starca wiecznego - Jehowę.

(...)

39. Adam MICKIEWICZ – ( polski poeta, działacz i publicysta polityczny. Uważany za największego poetę polskiego romantyzmu i najwybitniejszego twórcę dramatu romantycznego w Polsce)

Hymn na dzień Zwiastowania N. P. Maryi - (wiersz)

Pokłon Przeczystej Dziewicy!
Nad niebiosa Twoje skronie,
Gwiazdami Twój wieniec płonie
Jehowie na prawicy.
(...)
Pójrzal Jehowah i w Niej upodobał sobie;
Pękły niebios zwierciadła,
Biała gołąbka spadła
I nad Syjonem w równi trzyma skrzydła obie,
I srebrzystej pierzem tęczy
Niebianki skronie uwięczy.
(...)

Kartofla - (poemat)

POEMKO WE CZTERECH PIEŚNIACH

PIEŚŃ PIERWSZA

(...)

Tymczasem ów, tworzący jedną mocą słowa,
Ów, co nie zna początku i końca, Jehowa,
Którego czoło wzniosłe nad wieczności stropy,
A ćmy słońc, ziem i niebios krążą mu u stopy,
W nieobjętych wielkościach topiąc umysł boski,
Drobnostka świat burząca nie zajmie mu troski, -
Zgromadzał w gmachy, lane z złotego obłoku,
Niebianów, których ziemia powierzona oku,
By oni, plemion naszych losami zajęci,
Rozważali Kolumba zamiary i chęci.
(...)
I ci, co z rąk Jehowy duch czysty przyjęli,
Zlatują wieczni raju mieszkańcy, Anieli.
(...)

(...)

1819 r., Wilno.

Mieszko Książę Nowogródka - (powieść poetycka)

(...)

Wtem Jehowa na Mieszka rzucił wzrok łaskawy
I chciał, żeby go miłość wiodła do poprawy.
(...)

(...)

1819 roku, 21 maja. Wilno.

40. Daniel MIKOŁAJEWSKI – (polski duchowny i teolog reformowany,
współtłumacz Biblii Gdańskiej, jednego z najpopularniejszych polskich przekładów Pisma Świętego)

Biblia Gdańska - (Biblia, Pismo Święte)

BIBLIA SWIĘTA :
To jest
KSIĘGI STAREGO Y NOWEGO PRZYMIERZA
z Zydowskiego y Greckiego Języka
na Polski pilnie y wiernie przetłumaczone.
(...)
we Gdansku
W Drukarnicy Andrzeja Hunefelda
Roku M D C XXXII. - (1632)

(...)

EXODUS - (Księga Wyjścia, Druga Księga Mojżeszowa)

(...)

Rozdział VI.
(...) Nad to mówił Bóg do Mojżesza i rzekł do niego: JA PAN, (3) Którym się ukazał Abrahamowi,
Izaakowi i Jakóbowi w tem imieniu, żem BÓG WSZECHMOGĄCY:
ale w Imieniu mojem, JEHOVAH, nie jestem poznany od nich.

(...)

41. Czesław MIŁOSZ – (polski poeta, prozaik i eseista, historyk literatury i tłumacz.
Laureat Nagrody Nobla w dziedzinie literatury. Kawaler Orderu Orła Białego)

Przed Majestatem - (wiersz)

Gorzko, Boga w nieszczęściu chwalić, myśląc, że nie uratował, chociaż mógł.

Anioł Jehowy nie dotknął powiek człowieka, którego trzymam za rękę,
świadek bezwolny cierpienia bez winy.

(...)

1978

Traktat poetycki - (traktat)

(1957)

(...)

IV. NATURA

Ogród natury otwiera się.
Trawa na progu zielenieje.
Migdałowe drzewo zakwita.

Sint mihi Dei Acherontis propitii!
Valeat numen triplex Jehovae!
Ignis, aeris, aquae, terrae spiritus,
Salvete! - mówi gość w dom.

(...)

42. Gustaw MORCINEK – (polski pisarz, nauczyciel, publicysta, poseł na Sejm)

Górniczy zakon - (powieść)

(...)

Zmazana wina

(...)
Ostatni wszedł Kupilas. Coś mruczał o wszechmocy Boga, o zagniewanym Jehowie, o aniele stróżu.
(...)

43. Urke NACHALNIK - [pseudonim literacki]
(właściwie Icek Boruch Farbarowicz) – (polski pisarz, autor kryminałów i poeta)

Życiorys własny przestępcy - (autobiografia)

Wszystkim tym, których los zepchnął w otchłań wyrzutków społeczeństwa,
a którzy dążą ku poprawie, pracę tę poświęca
Autor

(...)

(...)
Czyż warto jest w takich mądrych chederach,
gdzie mowa jest tylko o "Jehowie" i o "narodzie wybranym", mówić o podobnych głupstwach?
(...)

(...)

(...)
A teraz za złe uczynki odpowiadać będę przed "Jehową" własną głową.
(...)
Opowiadał przy tym takie straszne rzeczy, że włosy mi dęba stawały, mówił np.,
że jak tylko przekroczę przykazanie Jehowy, zostaną zupełnie zgubiony...
Tu jakby się namyślił chwilę i ciągnął dalej: - Bóg tak powiedział do człowieka:
"Dwie drogi dałem ci, życie i śmierć. Wybieraj życie!"
(...)
Tu opisał mi wygląd raju z takim zapałem i przekonaniem, jakby przed chwilą z niego wrócił.
- Każdy cadyk - ciągnął wytrwale - otrzyma od Jehowy na własność "szaj ej łomis", czyli 310 światów.
(...)

(...)
Dlatego też każdy z nas w codziennej modlitwie rannej dziękuje Jehowie za to tymi słowami:
"Błogosławiony jesteś, Boże nasz, królu świata, że nie stworzyłeś mnie gojem!!"
(...)

(...)

XIX

(...)
Widząc moją smutną minę, zagadnął mnie: - Co w ogóle was tam uczą w jeszywecie?
- A gdym zawstydzony i na to pytanie nie miał odpowiedzi,
przyszedł mi z pomocą jeden sklepikarz J. i wytłumaczył mu,
że uczą tam o Jehowie i rzeczach poważnych, dlatego nie potrafię odpowiedzieć na te pytania.
(...)

(...)

XXXIII

(...)
Moje słowa są - tu podniosła ręce ku niebu - natchnieniem Jehowy.
(...)

(...)

44. Igor NEWERLY – (polski pisarz i pedagog)

Wzgórze Błękitnego Snu - (powieść)

(...)

STRZAŁY Z "PARADOKSU"

(...)
- Niech Jehowa i Chrystus, niech Bóg cię wynagrodzi za te słowa!
(...)

(...)

1981-1983, Warszawa-Mazury

45. Cyprian Kamil NORWID – (polski poeta, prozaik, dramatopisarz, eseista, grafik, rzeźbiarz, malarz i filozof)

Do J. O. Księcia Adama Czartoryskiego - (poemat)

SALAM

1852

(...)

Do. J. O. Księcia Adama Czartoryskiego

(...)

VII

Dziś, teraz, również koniec świata bliski.
Nie on ostatni koniec wszech-konieczny,
O którym żaden wyrosły z kołyski,
I żaden Anioł nie wie, i Syn-wieczny,
Jedno Ogromny Sam Jeden Jehowa;
- Lecz ten, o którym jest osobna mowa,
Że się z postaci-czasów poznać daje,
Jak deszcz i burzy woń, lub jasne maje...

(...)

Do Józefa Bohdana Zaleskiego - (list)

[Paryż, 7 lutego 1852]

(...)
Jak umęczą, to nikt nie odważy się, co świętym było w męczenniku, na ołtarzu położyć, jeno zaraz Sąd,
a to tak, a to owak, a to tryfne jeszcze - innych, czystszych wnętrzności nozdrzom - Jehowy trzeba...
(...)

Do Józefa Zaleskiego - (list)

[Paryż, ok. 20 czerwca 1856]

(...) Jemu zaś na egzemplarzu, który w ręku miałem, napisałem:

I Mojżesz nawet (a taki wielmożny)
Nagiego Fiat wyrzec był ostrożny,
W zwierciadeł dziesięć złamawszy promienie,
By jako włócznie nie spadły Febowe...
Pomny, że lilia polna ma korzenie
I że nie przyszedł wyścigać Jehowę...

(...)

Do Mieczysława Pawlikowskiego - (list)

[Paryż, jesień] 1864

(...) Ale wiesz zapewne z tego, co przyjaciel Jehowy, Jan Apokaliptyk,
odkrył, że Przedwieczny bada się zarówno serc i nerek.
(...)

Fiat i vivat - (wiersz)

I

I Mojżesz nawet (a taki wielmożny!)
Na jednym Fiat przestać był ostrożny,
W zwierciadeł dziesięć złamawszy promienie,
By jako włócznie nie spadły Febowe;
Świadom, że lilia polna ma korzenie
I że wyścigać nie przyszedł JEHOWĘ...

(...)

Modlitwa - (wiersz)

(...)
Sam głosu nie mam - Panie - dałeś słowo,
Lecz wypowiedzieć któż ustami zdoła?
Przez Ciebie - prochów stałem się Jehową,
Twojego w piersiach mam i czczę anioła -
To rozwiąż jeszcze głos - bo anioł woła.

Niewola. Rapsod - (poemat)

NIEWOLA

RAPSOD

1848

(...)

PROLOG

(...)

Gwiazd - piejącym: "O Jehowa..."
Aż - sprzeczności gdzie roz-snowa
W harmonijnym zjednoczeniu,
Aż gdzie ani dnia, ni cieniu!

(...)

Pożegnanie - (wiersz)

(...)
Gdy zaś wedle słów Jehowy,
Siedmiobarwna niebios wstęga,
Jako świt popotopowy,
Dotrzymuje, co przysięga,
Może również - kto wie - może
I ta moich przeczuć tęcza,
Wysnowana w imię Boże,
Uskuteczni, co zaręcza -
(...)

Pożegnanie. Ostatni rapsod Berangera - (wiersz)

(...)
- Wieki to głosić będą o wybranej porze:
Przegraną naszą w tryumf zamienił Jehowa,
Bo myśl Twa, jako siejba, bujne wyda zboże,
A równość-praw zapuści sierp swój - bywaj zdrowa!

(...)

Pół-listu - (list, poezja i polemika)

(...)

Słowotwór

Druk - g o c k a litera,
Litera umiera...
Tyś rzekł, o! Panie.
Jehowo, Jehowo,
Wracamy w Twe Słowo:
My bo Słowianie.
To słowo w bez-mowie,
Choć z niego przysłowie
I zmartwychwstanie!...

(...)

Rzecz o wolności słowa - (poemat, dramat)

(...)

XI - (rozdział jedenasty)

(...)

Inny? - przekląłby morze...
...jam wielbił te słowa
Psalmu : "Naśmieje się z nich kiedyś Sam Jehowa!"
I poznałem, co to jest? Ironia-zrządzenia,
Które nie wyszło z serca ludzkiego, ni chcenia.

(...)

XII - (rozdział dwunasty)

(...)
Dziejów sąd ma u siebie tę straszną potęgę,
Że może słowa nie rzec i utworzyć księgę,
Skoro nie gwałcąc zdania ani rzeczy biegu,
Postawi tylko trumnę przy trumnie w szeregu,
A wiatr kątami owych zaświśnie w te słowa:
„Nie rzekłem nic... czytajcie! co zmówił Jehowa!"
(...)

46. Adolf NOWACZYŃSKI – (polski pisarz, dramaturg, satyryk, poeta, publicysta, działacz polityczny i społeczny)

Skotopaski sowizdrzalskie - (zbiór aforyzmów i satyr staropolskich)

Skotopaski sowizdrzalskie - 1904

(...)

Od Jehowy począwszy każdy artysta znajduje na początku tylko chaos.
Rzadko który jednak ma ostatniego dnia czas spoczynku.

(...)

47. Artur OPPMAN – (polski poeta okresu Młodej Polski pisujący pod pseudonimem Or-Ot)

Berek Jawor - (wiersz)

(...)

Kiedy stanie w progu swojej budy,
Ogniem rannych natchniony pacierzy,
Ma powagę dawnych synów Judy,
Sług Jehowy: wieszczów i rycerzy.

(...)

III

(...)

Tchnie zgnilizna z ścian pokrytych brudem,
W małych szybkach odblask świtu płonie,
Rebe Jawor płacze nad swym ludem
I wyciąga do Jehowy dłonie.

(...)

Biada! wszystkich, wszystkich pogrzebiono!
(O Jehowa! tobie hołd trzykrotny!)
Szabasówki mdło w mnoruhu płoną,
Rebe Jawor ucztuje samotny...

(...)

"Zgasł mój Eli, jak świeca zdmuchnięta,
Taką ładną śmierć mu dał Jehowa...
Pan dobrodziej Majzelsa pamięta?
Pan dobrodziej nie widział Jastrowa?

(...)

48. Grzegorz ORSZAK – (polski pisarz i działacz reformacyjny,
organizator szkolnictwa ewangelickiego w Polsce, inicjator i jeden z tłumaczy Biblii Brzeskiej)

Biblia Brzeska - (Biblia, Pismo Święte)

[inne nazwy: Biblia Radziwiłłowska – od nazwiska fundatora
i Biblia Pińczowska – od miejsca dokonania tłumaczenia]

Biblia swięta, tho iest, Księgi Starego y Nowego Zakonu,
wlasnie z Zydowskiego, Greckiego, y Łaćińskiego,
nowo na Polski ięzyk z pilnośćią y wiernie wylożone.

(...)

Wtore Księgi Moizeszowe, kthore zowa Exodus. - (Księga Wyjścia, Druga Księga Mojżeszowa)

(...)

Kapitu. 6. - (rozdział 6.)

(...)
3. Ktorym sie ukazał Abrahamowi, Jzaakowi, y Jakobowi iako Bog wszechmocny,
Alem iem nieoznaymil imienia mego Jehowah.
(...)

(...)

49. Eliza ORZESZKOWA – (polska pisarka epoki pozytywizmu.
Dwukrotnie nominowana do Literackiej Nagrody Nobla.

Daj kwiatek - (nowela)

(...) Opowiada mu o aniele Sandalfonie, który stojąc w niebieskich wrotach,
pochwytuje modlitwy lecące z ziemi do nieba, zmienia je w kwiaty przedziwnej piękności i splata z nich wieńce,
które składa u stóp Jehowy.
(...)

Meir Ezofowicz - (powieść)

Meir Ezofowicz

TOM PIERWSZY

Wstęp

(...) Jehowa ma liczne sefiroty, Adam miał różne doskonałości wypływy.
(...)

(...) Te pokolenia uciekły tam od strachów i ucisków wielkich, a Jehowa...
niech będzie pochwalone święte imię Jego... schował ich przed nieprzyjaciołami rzeką ze żwiru i kamieni...
(...)
- A w święty dzień sabatu, Jehowa, niech będzie pochwalone święte imię Jego, daje spoczynek świętej rzece Sabation...
(...)
- Aj! waj! aj waj! Jehowa! Jehowa!
(...)
Nie dziw też! Eliezer, syn Jankla, był kantorem gminy szybowskiej, piewcą ludu i Jehowy.
(...)

(...) Eliezer słuchał w milczeniu i z pochyloną twarzą. Długo nie odpowiadał, potem podniósł z wolna głowę i rzekł:
- Czytajcie Torę! Tam napisane stoi: Jeden jest Bóg! Jehowa!
Nie znajduje On zadowolenia swego w ofiarach waszych, śpiewach i kadzidłach, ale żąda od was, abyście miłowali prawdę, bronili uciśnionych, nauczali ciemnych i leczyli chorych, bo te są pierwsze powinności wasze!
(...)

(...) W Jehowę wierzył i czcił go głęboko, o Mojżeszu wiedział,
coś także o starożytnej niewoli babilońskiej i nowożytnych dziejach żydowskiego narodu,
ale co się tyczy głębszych rzeczy tejże natury, nie znał się na nich wcale.
(...)
- "We śnie ujrzałem ducha ludu mego!" - śpiewać zaczął biały piewca Jehowy.
(...)

TOM DRUGI

(...) - "Wieki książę świadectwa tak opowiada wielkość Jehowy.
Od domu stolicy wielmożności Jehowy do góry jest sto osiemnaście razy dziesięć tysięcy mil.
Wysokość jego jest sto sześć i trzydzieści razy tysiąc mil.
Od prawej reki Jehowy do lewej jest siedemdziesiąt siedem razy dziesięć tysięcy mil.
(...)

(w publikacji Imię Boga w formie Jehowa występuje wielokrotnie - zobacz skany)

Silny Samson - (nowela)

Obrazek miejski

(...)
- Wiem - myśli Szymszel - są to modlitwy ludzkie, które znad ziemi płyną, płyną ku Jehowie,
a Sandalfon chwyta je w przelocie, w kwiaty przemienia, w wieńce uplata i ściele Przedwiecznemu pod stopy.
(...)
Z dziwnym swym orężem w podniesionej dłoni, z drgającym uśmiechem na ustach, które otwierając się,
ukazują zęby śnieżnej białości, w białym płaszczu, który zsuwa mu się z ramion, i złocistym hełmie,
którego diamentowy pióropusz rzuca na jego czoło tęczowe połyski - śpiewa on pełną,
wezbraną piersią hymn chwały i wesela i pieśnią tą dzięki składa Jehowie,
że mu pozwolił pokonać te "możne tysiące".
(...)
Woła do Jehowy o siłę, o tę dawną siłę swoją, której pragnie na chwilę jeszcze, na jedną chwilę!
(...)
A wątły, wysmukły Żyd z roztarganymi, czarnymi włosami, w szkarłatnej sukni,
błyszczącej złocistym wyszyciem, stał przy oknie, przechylał się nad stołem,
w obu wyciągniętych rękach trzymał dwuletnie dziecię w szarej koszulinie
i przykładając je do samej prawie szyby okna, a kędyś w górę,
w górę posyłając błagalne spojrzenie, z całej piersi wołał:
- Sandalfonie, Sandalfonie, proś Jehowy, żeby zrobił go - Silnym Samsonem!

0
50. Ferdynand OSSENDOWSKI – (polski pisarz, dziennikarz, podróżnik, nauczyciel akademicki. Działacz polityczny, naukowy i społeczny)

Lenin - (fabularyzowana biografia przywódcy rewolucji październikowej)

(...)

Rozdział XVI.

(...)
Zaczaił się, jak pająk drapieżny, czyhający na zdobycz w ciemnej norze,
gotowy do skoku i napadu; okrył się, jak straszliwy Jehowa, chmurami i mgłami,
gdzie mogły się zrodzić łagodne błyski dnia i czarne, ponure zwoje mroków nocnych.
(...)

Rozdział XXI.

(...)
Splunął zamaszyście i nagle się uspokoił. Uśmiechnął się nawet i rzekł, dotykając ręki towarzysza:
- Lekarzu, ulecz się sam! Pamiętaj, że niema na ziemi nieśmiertelnych ludzi i nieśmiertelnych instytucyj...
Wszystko umiera, wszystko upada i w proch się obraca.
Tak przecież mówił i twój Jehowa? Mądry to był Bóg, bo na ludzkie stado miał twardy bicz!
Trockij zamyślony i zaniepokojony odszedł. Lenin pozostał sam.
(...)

Rozdział XXIII.

(...)
- Kazać Chalajnenowi wyprowadzić tych "kapłanów" nieistniejącego Jehowy,
postawić pod mur i wypuścić w nich dwie paczki nabojów z Kolta.
(...)

Rozdział XXIV.

(...)
Znowu podnieśli rabini cadyka sędziwego, a ten ręką potrząsnął i rzekł poważnym głosem:
- Powtarzam za Ezechielem słowa Jehowy: "Przetoż i Ja będę czynił w zapalczywości:
nie sfolguje oko moje, ani się nie zmiłuje, a gdy będą wołać do uszu moich głosem wielkim, nie wysłucham ich!"
(...)

51. Jan PARANDOWSKI – (polski pisarz, eseista i tłumacz)

Niebo w płomieniach - (powieść)

(...)

(...)
Któż jest tak naiwny, by wierzyć, że przyczyną powstania świata było to, aby właśnie Jehowie przyczynić chwały?
(...)

(...)

52. Wacław POTOCKI – (polski poeta, epik i satyryk. Jeden z głównych twórców
barokowych w Polsce. Sędzia skarbowy, sędzia grodzki i starosta biecki, podczaszy krakowski)

Dialog o zmartwychwstaniu Pańskim - (dramat religijny)

(...)

DYJALOG O ZMARTWYCHWSTANIU PAŃSKIM

(...)

Aktu piątego persony :
Lucyper, Belial, Gryga, Anioł, Chorus.

(...)

Takem i ja rozumiał, że nam ten świat dadzą
W nagrodzie, kiedy nas tu z nieba wyprowadzą ;
Że Jehowa z ludzkiego rodzaju się samym (w. 965)
Z jego ukontentuje dziećmi Abrahamem.
(...)

(...)

53. Bolesław PRUS - [pseudonim literacki]
(właściwie Aleksander Głowacki) – (polski pisarz, prozaik, nowelista i publicysta okresu pozytywizmu, współtwórca polskiego realizmu, kronikarz Warszawy, myśliciel i popularyzator wiedzy)

Faraon - (powieść historyczna)

Faraon

(...)

ROZDZIAŁ TRZECI

(...)
- Kto ty jesteś, dziewczyno? Zawołał Ramzes. Z czoła zniknęły mu groźne bruzdy, oczy zaiskrzyły się...
- O Jehowo!... ojcze!... - krzyknęła przerażona, bez ruchu zatrzymując się na ścieżce. (...)
(...)
- A gdybym ja był... następcą tronu, czy poszłabyś do mnie, dziewczyno?... - pytał książę.
- O Jehowo!... - krzyknęła Sara upadając na kolana. (...)
(...)

ROZDZIAŁ DZIEWIĄTY

(...)
- Boże Abrahama, Izaaka, Jakuba, który wyprowadziłeś lud nasz z ziemi egipskiej,
który niewolnikom i wygnańcom dałeś ojczyznę, który z synami Judy zawarłeś wieczne przymierze...
Boże Jehowa, Boże Adonaj, pozwól nam spożywać bez grzechu płody wrogiej ziemi,
wydobądź nas ze smutku i strachu, w jakim jesteśmy pogrążeni,
i powróć nad brzegi Jordanu, który opuściliśmy dla twojej chwały... (...)
(...)

ROZDZIAŁ TRZYNASTY

(...)
- Piękna Saro - zaczął - oby Jehowa zlał na twoją rodzinę tyle błogosławieństw, ile dziś płynie wody w Nilu. (...)
(...)
Więc pij, mój ojcze, z tego kielicha i myśl o swoim bliźniaczym bracie Dagonie, i proś Jehowy, ażeby nasz pan,
książę Ramzes, nie rozbijał jemu pisarzów i nie buntował chłopców, którzy już i tak nie chcą płacić podatku. (...)
(...)

ROZDZIAŁ PIĘTNASTY

(...)
I Jehowa, widząc to z wysokiego nieba, na potworne kobiety nie rzucił gromu?... (...)
(...)

ROZDZIAŁ SZESNASTY

(...)
- Jehowo! - zawołała składając ręce. - Ależ tam jest wasza matka i namiestnik. (...)
(...)

ROZDZIAŁ DWUDZIESTY

(...)
- W tym widzialnym i tamtym niewidzialnym życiu.
Przez niewysłowione imię Jehowa, na dźwięk którego ziemia drży,
morze cofa się, ogień gaśnie, rozkładają się elementy natury...
(...)

ROZDZIAŁ TRZYDZIESTY PIĄTY

(...)
- I ty, która wierzysz w Jedynego, w Jehowę, ty lękasz się bajań jakiejś głupiej staruchy, a może intrygantki?... Gdzież twój wielki Bóg?...
(...)

ROZDZIAŁ TRZYDZIESTY ÓSMY

(...)
- O Jehowo!... - szepnęła Sara.
(...)

ROZDZIAŁ CZTERDZIESTY PIERWSZY

(...)
- Mój synek... mój mały Seti!... Taki był piękny, taki mądry...
Dopiero co wyciągał do mnie rączki... Jehowo!... - krzyknęła - oddaj mi go, wszakże to w twojej mocy... (...)
(...)

54. Kazimierz PRZERWA-TETMAJER – (polski poeta, nowelista, powieściopisarz, przedstawiciel okresu Młodej Polski)

Nowina - (wiersz)

(...)
A tam: Jehowa... Bóg, co stworzył słońce,
utwierdził gwiazdy na niebieskim sklepie
i stworzył glistę pełzającą w stepie,
i stworzył lilię, i z dumną postawą
stworzył człowieka na swe podobieństwo,
i rzucił w raju na niego przekleństwo,
i za żywota cel dał mu swe prawo...
(...)
W całej twej dumie i całej twej sile
w obliczy Jego jesteś mniej niż owy
płód ziemi, który depce twoja noga -
jesteś igraszką, źdźbłem w rękach Jehowy!
(...)
Miłość poczęła go - do tej Miłości
wróci... Już nie drży przed groźnym Jehową:
Ten Bóg, co dziś się objawia ludzkości,
Błogosławieństwem i Łaską jest cały...
(...)
Patrz, o Jehowo! Patrz!... Czyś tam przed wieki
krążąc w bezmiarze widział to Widzenie!?
(...)

Przebudzenie Jehowy - (wiersz)

Przebudzenie Jehowy

Jehowa się przebudził i spojrzał dookoła:
wszystko było, jak wówczas, gdy zamknął powieki
przed czasem, który tylko On sam zmierzyć zdoła.

(...)

Zasłoń ramieniem pierś Twą, nim zaśniesz, Jehowa,
niech złom planety w serce się Twoje nie wwierci,
bo każdy pył jej w sobie tyle jadu chowa,

że, nieśmiertelny, próżno z bólu zwalczał śmierci!...

Sen Rzeczywisty - (wiersz)

(...)
Przed pochodem owem dwaj starcy: jeden, jak sobie Jehowę wyobrażamy -
- kto drugi był, nie wiem?...
(...)
Nagle Jehowa wzniósł w górę prawicę i dym się skłębił gęściej nad zarzewiem,
a płomień buchnął złotym słupem w górę, miecąc na wieżę blasków błyskawice i na strop ciemny purpurę.
(...)
Lecz znów wzniósł rękę Jehowa do góry i znów tak samo trąby zahuczały, i pierwszy obraz powtórzył się cały -
- i rękę dźwignął znowu starzec wtóry, i wstrzymał wszystko...
Lecz gdy po raz trzeci Jehowa znak dał, a w oczach mu świeci skra złowróżąca:
starzec ów już ręki nie wzniósł i spojrzał tak ku orszakowi, jakoby rzec chciał:
Oto się już moja moc wyczerpała...
(...)
Zaś ci, co byli za Jehową, chcieli jakoby biec tam,
w gdzie w ziemskiej gardzieli ich nadzy bracia w płomieniach ginęli...
Ale Jehowa rozpostarł ramiona, a moc z nich biła wielka, nieskończona, nieprzejednana i niezwyciężona...
I spuścił ręce, i w ulicę ową wiódł niemy orszak... Tu wszystko ściemniało -
- ogień gdzieś zniknął z nagą rzeszą całą, tylko widziałem jeszcze za Jehową
idący orszak długo i słyszałem jeszcze trąb grzmoty brzmiące coraz ciszej -
- aż wreszcie nic już nie mąciło ciszy i ciemno stało się w przestworzu całem.

55. Ignacy RADLIŃSKI – (pionier religioznawstwa w Polsce, filolog, historyk)

Jehowa, mrok średniowiecza i król pruski, Wilhelm II - (religioznawstwo)

Jehowa, mrok średniowiecza i król pruski, Wilhelm II

Słowo wstępne

(...)
V. (...) W tych księgach, te "dobre nowiny" tak się okazały ponętnemi i ożewczemi, tłumaczenie tak przekonywające, podstawy tak pewne i niewzruszone, że Jehowa, Bóg narodowy żydowski w nich światu grecko-rzymskiemu się objawiający, za jedynego, prawdziwego i rzeczywistego Boga był powszechnie uznany, czas poznania jego za początek nowego żywota w istnieniu ludów ten świat stanowiących przyjęty.
Z żydowskich ksiąg świętych Grecy i Rzymianie, a przez nich i inne ludy, i narody europejskie poczęły się dowiadywać, że Jehowa owemu narodowi przez siebie wybranemu błąkającemu się jako nomadowie,
pomiędzy Mezopotamią a Egiptem, przeznaczył, na miejsce stałego pobytu, nie pustynię jakąś,
lecz kraj żyzny "mlekiem i miodem płynący", przeto już przez inne ludy poprzednio zamieszkały.
(...)
VIII. (...) W tym zaś wieku - zatrzymać się na tym cesarzu rzymskim i poznać wyjątkowo jego działalność,
który pierwszy uznał zwycięstwo żydowskiego Jehowy nad zepchniętym z tronu niebieskiego i pognębionym rzymskim Jowiszem, a mając już siebie wskutek tego za chrześcijanina, pierwszy połączył władzę państwową nad chrześcijanami z religijną, a raczej, podporządkował religijną nad nimi, przywłaszczoną sobie na mocy państwowej swej władzy, tej państwowej, której został i pozostawał stale jedynym przedstawicielem
i wykonawcą.
(...)

Rozdział I.

Cesarz Konstantyn.

(...)
Źródłem zaś owem stały się warunki wypływające z tych dziejów, przy których i wskutek których ludy, stanowiące państwo rzymskie, poznawały Jehowę w nieodłącznym towarzystwie Jezusa,
jako jego syna, z przyczyny tego Jezusa i wyłącznie dla tego Jezusa...

Rozdział II.

Spory dogmatyczne, poprzedzające Sobór Nicejski

Żydowska Księga Święta, objawiająca światu istnienie Jehowy, jako jedynego i prawdziwego Boga,
dotąd mieszkańcom tej ziemi nieznanego, zapowiadała przytem zapanowanie nad wszystkimi ludami
wybranego przez niego i wyłącznie umiłowanego ludu.
Zapanowanie to miało mieć charakter przeważnie polityczny, dokonać zaś jego miał zesłany
umyślnie przez Jehowę w tym celu Mesjasz, to jest pomazaniec boży.
(...) Wiemy również, że z tego Nowego ludy stanowiące to państwo dowiadywały się,
że ów zapowiadany dopiero Mesjasz już przez Jehowę zesłany, okazał się synem tego Jehowy,
i jakiś czas na ziemi istniejąc, dokonywał cudów i nauczał.
(...) Nauczając, że Jehowa nie jest wyłącznie Bogiem żydów, ponieważ jest ojcem wszystkich na ziemi ludów, wzywał on do pokuty i zapowiadał społeczne odrodzenie, któremu nadawał nazwę królestwa bożego.
To odrodzenie atoli nie miało się przeto odbywać wyłącznie tylko na korzyść żydów lecz zarazem wszystkich ludów, któreby w Jehowę, jako w jedynego i prawdziwego Boga, a w niego zaś, jako syna tego Jehowy, uwierzyli i pokutować stosownie rozpoczęli, zmieniając sposób życia poprzedni.
(...)

Rozdział III.

Sobór nicejski.

(...)
Wszystko to atoli przy przypuszczeniu, że istota samego tego Ojca, jak w tym wypadku Jehowy żydowskiego Boga narodowego, uznanego już za jedynego i prawdziwego Boga, jest wogóle ludziom dokładnie dokładnie,
a przynajmniej dostatecznie znana.
(...)

56. Zofia ROMANOWICZOWA – (polska pisarka i tłumaczka,
od 1942 roku więźniarka obozu koncentracyjnego Ravensbrück)

Różaniec - (wiersz)

Część I Radosna

(...)

Tajemnica IV - Ofiarowanie

(...)
Kędy cień Salomona w szacie purpurowej
Siedząc na złotym tronie sądził i rozważał
I gdzie wiew przeraźliwy jak tchnienie Jehowy
Ruszał fałdy zasłony i światła w ołtarzach.
(...)

(...)

Zofia Górska-Romanowiczowa
Ravensbrück 1942-1945

57. Mieczysław ROMANOWSKI – (polski poeta epoki romantyzmu)

Rabin - (wiersz)

(...)
Słucha ich rabin i rzecze: „Posłowie,
Na sądzie Pana przeniewiercom biada!
Jak się tu zrodził, tu służąc Jehowie
Zginę, gdy zginie braci mych gromada”.
„Rabinie! - poseł niemiecki odpowie -
Nie miotaj darów, które-ć kraj nasz składa;
Zważ: przyjaciółmi nam królowie świetni,
A przy tej Polsce kto stoi?"
"Szlachetni".

1862

58. Karol Hubert ROSTWOROWSKI – (polski dramaturg i poeta)

Judasz z Kariothu - (dramat)

dramat w pięciu aktach i sześciu odsłonach

AKT PIERWSZY

KAPHARNAUM

(...)

Scena I

(...)

RACHEL

W onym słuchaniu. W onym słowie,
co tako serce z sercem wiąże,
jak to powrósło zżęte kłosy...
i w tym, że bosy jest, choć książę.

JUDASZ

I że im gadał o Jehowie.

(...)

JUDASZ
(drwiąco)

Ciekawość tylko... w jaką stronę.
Mojżesz przed sobą miał Jehowę.

RACHEL

Ty masz przed sobą Mesyjasza,
co nowy Zakon nam ogłasza.

(...)

Scena II

(...)

ELEAZAR

Błogosławi wam Jehowa.
To miasto Syjon dziś przerasta.

(...)

AKT TRZECI

Odsłona I

PORTYK SALOMONA

(...)

Scena IV

(...)

JUDASZ
(z lękiem, rozglądając się)

(...)
Więc który kłamał, który błądził,
a który chadzał przed Jehową?!
(...)

(...)

59. Horacy SAFRIN – (polski poeta, satyryk, autor sztuk scenicznych, tłumacz)

Przy szabasowych świecach - (humor żydowski)

Zamiast przedsłowia do pierwszego wydania tej książki

(...)
A wszechmocny Jehowa stworzył naszą wielce niedoskonałą kulę ziemską,
zazierając do bogato oprawionej księgi Genezis.
(...)

HORACY SAFRIN

15 listopada 1962

(...)

60. Bruno SCHULZ – (polski prozaik, grafik, malarz, rysownik i krytyk literacki)

Sklepy cynamonowe - (zbiór opowiadań)

Sklepy cynamonowe

(...)

Nawiedzenie

(...)
Był to dialog groźny jak mowa piorunów. Łamańce rąk jego rozrywały niebo na sztuki,
a w szczelinach ukazała się twarz Jehowy, wzdęta gniewem i plująca przekleństwa.
Nie patrząc, widziałem go, groźnego Demiurga, jak leżąc na ciemnościach jak na Synaju,
wsparłszy potężne dłonie na karniszu firanek, przykładał ogromną twarz do górnych szyb okna,
na których płaszczył się potwornie mięsisty nos jego.

(...)

61. Władysław SEBYŁA – (polski poeta)

Jehowa - (wiersz)

Jehowa

(...)

Byłeś panem ponad ziemią, niebem, morzem...
W pas kłaniały ci się zioła, zboża, dęby;
Teraz kłamią i mordują w imię boże,
Oszukują, wycierają sobie gęby.

(...)

62. Henryk SIENKIEWICZ – (polski nowelista, powieściopisarz i publicysta.
Laureat Nagrody Nobla w dziedzinie literatury. Jeden z najpopularniejszych pisarzy przełomu XIX i XX w.)

Quo vadis - (powieść)

Quo vadis

(...)

Rozdział XLIV (czterdziesty czwarty)

(...)
W innych miejscach wzywano Serapisa, Baala lub Jehowę,
którego wyznawcy, wyroiwszy się z zaułków w okolicach Subury i z Zatybrza,
napełnili wrzaskiem i wołaniem pola leżące pod murami.
(...)

Rozdział XLIX (czterdziesty dziewiąty)

(...)
Poppea rozumiejąc również, że zguba Nerona byłaby wyrokiem i na nią,
zasięgała zdania swoich powierników i kapłanów hebrajskich,
przypuszczano bowiem powszechnie, że od lat kilku wyznawała wiarę w Jehowę.
(...)

Rozdział L (pięćdziesiąty)

(...)
Kapłani pobledli jeszcze mocniej; starszy znów zabrał głos:
- Słowa twoje, panie, są słodkie, jak grono winnej macicy i jako figa dojrzała,
albowiem Jehowa napełnił dobrocią serce twoje.
Lecz poprzednik ojca twego, cezar Kajus, był okrutnikiem,
a jednak wysłańcy nasi nie nazywali go bogiem, przekładając śmierć samą nad obrazę Zakonu.
- I Kaligula kazał ich rzucić lwom?
- Nie, panie. Cezar Kajus uląkł się gniewu Jehowy.
I podnieśli głowy, albowiem imię potężnego Jehowy dodało im odwagi.
Ufni w moc jego, śmielej już patrzyli w oczy Nerona.
(...)

Rozdział LV (pięćdziesiąty piąty)

(...)
Zajęta wyłącznie swoim bólem, nie chciała nawet słuchać o Winicjuszu i Ligii, lecz Petroniusz przeraził ją. "Obraziłaś - rzekł jej - nowe nieznane bóstwo. Ty, Augusto, czcisz podobno hebrajskiego Jehowę,
ale chrześcijanie utrzymują, że Chrystus jest jego synem, pomyśl więc, czy cię nie ściga gniew ojca.
(...)

63. Edward SŁOŃSKI – (polski poeta i pisarz)

Kain - (wiersz)

(...)

Z Twojego słowa, Jehowo, się zrodził
mój przepotężny ból, jak ogień żrący...
Długoż mnie będziesz po manowcach wodził,
Ty sprawiedliwy i Ty wszechmogący?

Z Twojego słowa, Jehowo, się zrodził
Mój przepotężny ból, jak ogień żrący -
tymi drogami tylko wicher chodził,
tu kładł się tylko dech słońca piekący.

(...)

64. Juliusz SŁOWACKI – (jeden z najwybitniejszych poetów polskich epoki romantyzmu. Dramaturg, epistolograf i filozof. Określany dawniej jako jeden z wieszczów narodowych)

Anhelli - (poemat)

Anhelli

(...)

Rozdział czternasty

Około więc onego czasu, gdy ziemia zaczyna się od słońca odwracać i zasypia w ciemnościach.
Zawołał Jehowa dwa odwieczne cherubiny przed tron swój i rzekł: Idźcie na równinę Syberii.
(...)

Beniowski - (poemat)

Beniowski

(...)

Pieśń trzecia

(...)
"I niechaj będzie jakoby stoletnie...
Lecz nie... O! Boże! nie słuchaj, Jehowa."
Tu zamilkł: oczy mu błyszczały świetnie
I pięknym srebrem uwieńczona głowa
Pośród głów młodych błyszczała szlachetnie
Jak księżyc, kiedy się nad rankiem chowa
Za morze, albo za Egejskie skały;
Nadzwyczaj wtenczas smutny, wielki, biały...
(...)

Pieśń piąta

(...)
Znajdzie - ja sądzę, że znajdzie - i życzę
Ludziom małego serca, kornej wiary,
Spokojnej śmierci. - Jehowy oblicze
Błyskawicowe jest ogromnej miary!
(...)

Godzina myśli - (poemat)

Godzina myśli

Głuche cierpiących jęki, śmiech ludzi nieszczery
Są hymnem tego świata - a ten hymn posępny,
Zbłąkanymi głosami wiecznie wniebowstępny,
Wpada między grające przed Jehową sfery
Jak dźwięk niesfornej struny. Ziemia ta przeklęta,
Co nas takim piastunki spiewem w sen kołysze.
(...)

Kordian - (dramat)

Kordian

Przygotowanie

(...)

Archanioł

Onego czasu, jedna z gwiazd wiecznego gmachu
Obłąkała się w drodze, jam ją zgonił lotem,
Czułem w dłoni jej serce bijące z przestrachu,
Jak serce ptaka ludzkim dotkniętego grotem;
I drzącą położyłem przed tronem Jehowy.
(...)

Akt trzeci

(...)

Scena czwarta

(...)
A koronę Jehowy przyozdobię perłą
Ludu zmartwychwstałego... Dajcie mi się w ręce!
(...)

Na drzewie zawisł wąż... - (wiersz)

(...)

"Jemu mówił Jehowa
Tajemnicę stworzenia
Ze świata i z promienia,
Z miłości i ze słowa.

"Ja ci dam tajemnicę
Duchów, Jehowy sług,
Że Duch w Trójcy to Bóg
Słowo - trzy błyskawice.

(...)

Samuel Zborowski - (dramat)

Samuel Zborowski

(...)

[AKT TRZECI]
[AMFITRYTA]
W świecie duchów nie więcej dziś - nieszczęsna, ważę
Jak martwe prawo... Duchy mają swoje twarze,
Swoje serca... Ja jestem bez serca - bez lica,
Bez miłości... Okropna żywotna martwica,
Przed wiekami już w ręce Jehowy umarła.
(...)
[LUCYFER]
(...)
Wiesz ty, że mówisz... już z duchem człowieka,
Który nad tobą ma, o widmo stare,
Stokrotną - z ciała swojego ofiarę,
Łamanie nieszczęść wściekłych akwilonów,
Wieniec z tysiącznych dobrowolnych zgonów,
Jaśniejszy dobrze od twego miesiąca,
I ze zmartwychwstań ma wieniec tysiąca,
I całe... z śmiercią pokonaną boje,
Z krwi - o takie morze... jak to twoje,
Może pokazać dzisiaj przed Jehową...
(...)
[AKT PIĄTY]

(...)
ADWOKAT
(...)
(...) Notuję atoli,
Że Stwórca jako ojciec... co dogadza
Dziecku... gdy głupie chce strzały lub łuka,
[On] niewidome dzieciątko oszuka
I na końce strzał... łakocie powsadza
Zamiast żelaza... podobnie Jehowa
Zadrwił podobno coś z naszego słowa,
Kiedy w ślimaczku małym chciało krzyża,
Bo zamiast śmierci...
(...)
ADWOKAT
(...)
Ten cudny - pierwszy kształt zabity...
Mający gwiazdę żywota w warkoczu,
Będzie... wymową... (dicitur) do oczu
Zastępującą rzeczy ominięte,
Które ominąć muszę... jako święte
I położone na ustach Jehowy
Pod zagrożenia palcem...
(...)
*
(...)
A jeśli nie tak - to czemuż Golgota?
Czemu nie Alpy... znaczył ci Jehowah,
Czemu ci kazał stać na trupich głowach?
Powiedz, jeżeli mówić się nie boisz.
(...)
ADWOKAT
(...)
Więc patrz... idziemy - lecz wprzód dowieść muszę,
Że ta pochodnia i tęczowa karta
Musi być przez nas niebiosom wydarta,
A nie przez cud tu zlaną być na duszę,
Że nam pomyśleć o tym dyjamencie
Trzeba... a nie zaś czekać go od Boga,
Bo na prawach ciał stoi nasza noga,
A było głośne Jehowy zaklęcie,
Który się zaklął na tęczę i siebie,
Że nie pozwoli sobie nawet w niebie
Poruszyć trupa... (...)
(...)

(...)

65. Leopold STAFF – (polski poeta, tłumacz i eseista. Dwa razy odznaczony tytułem
doktora honoris causa. Jeden z najwybitniejszych twórców literatury XX wieku. Przedstawiciel trzech epok)

S. W. - (wiersz)

In Memoriam

S. W.

(...)
Kiedy Polsce męczeńskiej, a nie tracącej nadziei,
Jako z rąk ascetycznych przeświętej twej Salomei,
Upuszczona, wypadła złota, królewska korona,
A Ojczyzny duch wznosząc krwawe w stygmatach ramiona
Wił się, jako u boku onej wybranej wśród mniszek
W krzaku cierni cierpiący boleśnie święty Franciszek:
Tam naprzeciw, wśród gromów i wśród twórczego burz Słowa,
Nowy świat już wyłaniał stwórca, potężny Jehowa,
I zwalczony jest chaos i starych piekieł zasadzki
Wśród hejnału, co trąbi na triumf z Wieży Mariackiej!

66. Władysław SYROKOMLA - [pseudonim literacki]
(właściwie Ludwik Kondratowicz) – (polski poeta i tłumacz epoki romantyzmu)

Do J. I. Kraszewskiego - (wiersz)

(...)

(...)
Gdybym miał talent wieszcza, gdyby mi Jehowa
Włożył w usta prorocze uroczyste słowa
I kazał głosić światu - tym słowem przejęty,
Dałbym się kamieniować jako Szczepan święty.
(...)

Stare wrota - (poemat)

(...)

XXII.

(...)
Pomnąc, że w tobie twych ojców otucha
I miast i wiosek i świątyń Jehowy,
Idź w Imię Ojca i Syna i Ducha,
Spraw się rycersko i powracaj zdrowy!

(...)
STARE WROTA
Część druga.
VI.

W doli narodów, nim burza Jehowy
O ściany kraju uderzy w zapędzie,
Bóg najprzód miesza stary ład domowy,
Żywioły bytu porozprzęga wszędzie,
Ześle bezsilną niemoc na sternika,
Oczy czeladzi ślepotą zaciemni:
Ginie porządek, święta zgoda znika,
Stają się wszyscy wrogowie wzajemni.
(...)
Borejkowszczyzna.
1856.

67. Wilhelm SZEWCZYK – (polski prozaik, publicysta, krytyk literacki, poeta, tłumacz)

Skarb Donnensmarcków - (powieść)

(...)

Rozdział VI

MIŁOŚĆ I INTRYGA

(...)
Donnersmarck milczał, czekał na słowo Bismarcka.
Ale ten jakby wszystko już powiedział Bleichröderowi i jemu kazał prowadzić dalszą rozmowę.
- Francuzi zasłużyli na surową karę - ciągnął dalej bankier.
- Książę - tu zwrócił się ukłonem w stronę Bismarcka - życzy sobie, żeby dać im nauczkę na długo.
A książę - uśmiechnął się - jest jak nasz Pan, Jehowa,
złoczyńców ściga bezlitośnie aż do drugiego lub trzeciego pokolenia.
(...)

(...)

68. Antoni SZLAGOWSKI – (polski duchowny katolicki, biskup i arcybiskup tytularny. Profesor, dziekan, a także rektor Wydziału Teologicznego Uniwersytetu Warszawskiego)

Nowy Testament Jezusa Chrystusa - (Chrześcijańskie Pisma Greckie, Nowy Testament)

Nowy Testament Jezusa Chrystusa

w przekładzie Ks. Jakuba Wujka T. J.

opracował: Antoni Szlagowski

(...)

EWANGELJA WEDŁUG Sw. JANA.

1. Jan (Johanan, znaczy Jehowa miłosierny), syn Zebedeusza (Mat. 4, 21) i Salome (Mat. 15, 40),
był młodszym bratem Jakóba Większego, z zawodu rybak, pochodził z Galilei, prawdopodobnie z Betsajdy. (...)

(...)

CZTERNAŚCIE LISTÓW ŚW. PAWŁA.

(...)

5) Pan. Tak Paweł nazywa Chrystusa w Listach Swoich 144 czy 146 razy (poza Listem do Żydów).
Greccy tłumacze Aleksandryjscy Ksiąg Starego Test. wyrazem: Pan (Kyrios, Dominum)
przekładają hebrajski wyraz Jehowa, miano Boga prawdziwego. (...)

(...)

69. Witold SZOLGINIA – (polski architekt, autor książek i radiowych gawęd o Lwowie)

Naród wybrany - (wiersz)

(...)

"I niech Jehowa da mi zdrowie
Do prowadzenia interesów..." -
Tę prośbę każdy też wypowie,
Co zatroskany o swą kiesę.
(...)

(...)

...Pamięć - dar Boga (czy Jehowy...) -
Czasu tamtego, tamtych ludzi,
Ich twarzy, ruchów, gestów, mowy,
Co dziś już tylko smutek budzi -
Na kanwie wspomnień tych utrwala
Obraz, co prawie jest z Chagalla:

(...)

Warszawa 1986

70. Władysław SZPILMAN – (polski kompozytor i pianista)

Pianista - (autobiografia)

Pianista

Warszawskie wspomnienia 1939 - 1945

(...)

Pierwsi Niemcy

(...)
Spojrzał na mnie, ciężko oddychając, wzniósł spojrzenie wysoko ku niebu,
na którego błękicie unosiły się jeszcze obłoczki rozrywających się pocisków,
a w jego spojrzeniu dało się zauważyć wyraz uszczęśliwienia,
jakby na firmamencie ukazał się w tej chwili Jehowa w całej swojej wspaniałości.
(...)

71. Józef SZUJSKI – (historyk, jeden z krakowskich stańczyków, publicysta, poeta, prozaik)

Maksyma - (wiersz)

(...)

Co nam się pytać, jaki będzie los,
Co czasy przyniosły i lata:
W piersi każdego jest Jehowy głos,
I przyszłość, i przeszłość świata.

(...)

72. Adam SZYMAŃSKI – (polski pisarz i publicysta)

Srul z Lubartowa - (nowela)

(...)
I gdy wpatruję się dłużej w te widziadła nocne, nieraz zda mi się widzę,
jak się poruszają drżące i blade wargi Żyda i glos cichy, rozpaczliwy szepce koło mnie:
"O Jehowo, czemuś taki niemiłosierny dla jednego z najwierniejszych Twych synów?!"

73. Janusz TAZBIR – (polski historyk, profesor Instytutu Historii i członek Polskiej Akademii Nauk. Badacz dziejów kultury staropolskiej i ruchów religijnych w Polsce)

Okrucieństwo w nowożytnej Europie - (książka historyczna)

Stary Testament, tyrani i okrucieństwo

(...)
Inna sprawa, że dopuszcza on również do karania śmiercią Izraelitów, którzy sprzeniewierzyli się Jehowie.
(...)
Okrucieństwa ukazywane w Biblii, potępiano, kiedy ich ofiarami padali wyznawcy Jehowy.
(...)
Według Jana Crella surowość Jehowy zarówno wobec bałwochwalców, jak wrogów narodu wybranego,
który otoczył szczególną opieką, jest w pełni zrozumiała i wytłumaczalna.
(...)

(...)

(w publikacji Imię Boga w formie Jehowa występuje wielokrotnie - zobacz skany)

74. Kornel UJEJSKI – (polski poeta i publicysta społeczny.
Nazywany "ostatnim wielkim poetą romantyzmu")

Hagar na puszczy - (wiersz)

Od słońca pożaru sczerniała mi głowa,
A wkoło pustynia; - do Ciebie, Jehowa,
Podnoszę płaczący mój głos
Spraw Panie! by niebo nade mną wychłódło,
I skały granitu zmień, Panie, na źródło,
A piasek czerwony na wrzos.

I nigdyż, Jehowa! i nigdyż do zgonu
Nie ujrzę już dolin kwiecistych Hebronu,
Ni miejsca, gdzie pan mój i ród?
(...)

Jehowa! Jehowa! on krzyknął, on pada!
I usta spalone do ust mych przykłada,
A żar z nich wyciąga miast tchu.
Przed głosem, przed moim, czyś zaparł niebiosy?
Jehowa! Jehowa! och wody, och rosy,
Kropelki, kropelki choć dżdżu!

75. Józef UMIŃSKI – (polski ksiądz katolicki, doktor filozofii, prałat papieski i historyk.
Wykładowca historii Kościoła we wrocławskim seminarium duchownym)

Historia Kościoła - (podręcznik historii Kościoła)

NIHIL OBSTAT

IMPRIMATUR

Tom I

(...)
c) Stworzenie świata to nie dzieło Boga, lecz eona niższego rzędu, demiurga.
Drogą kolejnych emanacyj pojawiły się w końcu eony tak słabe, że dotknięcie się ich,
względnie połączenie z materią, a tym samym uformowanie świata było już łatwe.
Jehowa starotestamentowy to nie Bóg najwyższy
i według niektórych systemów należy zwalczać Jehowę i jego prawa.
(...)
Błędom gnostycko-manichejskim hołdowali kacerze nadreńscy w XII w.,
rozkrzewieni w okolicach Trewiru, Moguncji i Kolonii.
Zarzucano im m. in. że przeciwstawiają się Jehowie, czczą natomiast lucyfera, wcielonego w czarnego kota, kreta albo bladego, wychudzonego człowieka, a dalej że oddają się rozwiązłości i profanowaniu Eucharystii.
(...)

76. Jerzy URBAN – (rzecznik prasowy rządu PRL w latach 1981-1989,
dziennikarz, publicysta, pisarz i polityk, redaktor naczelny tygodnika "NIE")

Samosądy - (zbiór felietonów)

(...)

70 lat później

(...)
Widownia zaś męczy się, gdyż tam dziewczyna aż skręca się na barłogu przed kamerą, czekając na Taga,
a on tymczasem załatwia z Jehową ludzkie interesy własne no i cudze,
przywleczone przez uciekinierów do zajazdu.
(...)

(...)

77. Andrzej WALIGÓRSKI – (polski aktor, poeta, satyryk, dziennikarz)

Mury Jerycha - (wiersz)

(...)
I wołali - Jozue, niech pan już przestanie!
Albo się nawróciwszy łkali: O, Jehowo!!!
(...)

78. Józef WITTLIN – (polski poeta, prozaik i tłumacz.
Autor powieści, esejów i utworów poetyckich. Współpracownik Radia Wolna Europa)

Na Sądny Dzień żydowski roku 1942 (5703) - (wiersz)

(...)

(...)
Jehowo! Zjaw się na Sądzie i wykryj błąd w protokóle,
Z nadobłocznego zejdź tronu i sam przed Sobą nas broń!

(...)

(Poezje, 1981)

79. Piotr WOJCIECHOWSKI – (polski prozaik, reżyser, krytyk filmowy i publicysta.

Czaszka w czaszce - (powieść)

Część pierwsza
Twierdza
Sucha Galicyjska

(...) Jedząc pośpiesznie i nieporządnie ksiądz Brus usiłował mi opisać relacje pomiędzy obszarami znaczeniowymi pojęć "szatan" i "nieprzyjaciel", semantykę i semiotykę pojęcia "bałwochwalstwo", podkreślał, że upostaciowujący
w Genezis zło Szatan rozszczepia się w następnych księgach Starego Przymierza na "nieprzyjaciela" - czyli nieprzyjaciela narodu wybranego, i "bałwany" - konkurencję Jehowy w sercach tego narodu. (...)

(...)

80. Karol WOJTYŁA
(Jan Paweł II) – (polski duchowny rzymskokatolicki, arcybiskup krakowski, kardynał, papież.
Kawaler Orderu Orła Białego. Poeta i poliglota, a także aktor, dramaturg i pedagog.
Pisał pod pseudonimami: Andrzej Jawień, A.J., Stanisław Andrzej Gruda, Piotr Jasień)

Hiob - (dramat)

Drama ze Starego Testamentu

(...)

BALDAD Z SUAH

Zamilcz już przecię, bo Jehowę
obrażasz słowy i mowami! -
Zamilcz, bo jako głupi prawisz.

HIOB

Ty mi zaś - mędrzec - odpowiadasz.

(...)

Kraków 1940,
we Wielkim Poście

Jeremiasz - (dramat)

Drama Narodowe we Trzech Działach

(...)

I

(...)

JIRMEJAHU

(...)
A kędy źródło? - Żeście sami
Baalów godni, nie Jehowy.
(...)
Bo naprzód trzeba przemyć ócz!
- i trzeba ostać, jak ten kryształ,
nie w cudzołóstwie, nie w matactwach,
a ino w Prawdzie przed Jehową.
W Prawdzie jest Wolność i Wspaniałość -
w nieprawdzie ku niewoli idziesz,
o Jeruzalem! - Jeruzalem!
(...)

(...)

JIRMEJAHU

Tedy poznacie moc Jehowy.
On mnie uwolni z pęt i oków. -
(...)

(...)

III

(...)

HETMAN

Może wieszcz jaki rozniecić ten ogień
i kroczyć w tęczy Jehowy proroków.
Zawszeć on będzie tem ziarnem wrzuconem -
Dopóki ziarno w tę rolę upada - -

(...)

Kraków 1940

81. Jakub WUJEK – (polski duchowny katolicki, jezuita, doktor teologii,
rektor Akademii Wileńskiej, autor przekładu Biblii na język polski)

Biblia Jakuba Wujka - (Biblia, Pismo Święte)

BIBLIA
TO IEST
KSIĘGI STAREGO Y NOWEGO TESTAMENTV,
WEDŁVG ŁACINSKIEGO
przekładu starego, w kośćiele powszechnym przyiętego, na polski ięzyk z nowu z pilnośćią przełożone,
Z DOKŁADANIEM TEXTV ZYDOWSKIEGO y greckiego, y z wykładem Katholickim trudnieyszych mieysc,
do obrony Wiary swiętey powszechney przeciw kacerztwóm tych czasów należących:
Przez D. Iakvba Wuyka z Wągrowca,
THEOLOGA SOCIETATIS IESV.
Z DOZWOLENIEM STOLICE APOSTOLSKIEY,
a nakładem Ie M. Księdza Arcybiskupa Gnieźnieńskiego, etc. wydane.
W KRAKOWIE
W Drukarni Łazarzowey, Roku Panskiego,
M. D. XC IX. - (1599)

(...)

Księgi II. Moyzeszowe. - (Księga Wyjścia, Druga Księga Mojżeszowa)

(...)

Rozdział VI. - (przypis do wersetu 3)

To iest, ukazując sie bydź Bogiem wszechmocnym. יהוה . - (tetragram)
Oto nie Iehowah czytai, ale Adonai.

(...)

82. Stanisław WYSPIAŃSKI – (polski dramaturg, poeta, malarz, grafik, architekt. Tworzył w epoce Młodej Polski. Nazywany niekiedy Czwartym Wieszczem Polski)

Daniel - (dramat)

(...)

DANIEL
(do Balthazara)

Twoje siły brutalne nie przemogą mej głowy:
w jaskini ciemnej lwy głodne wyciem hartowały stałość mych cnót;
wróg mi nie zetrze z czoła, co ręce nieśmiertelne dały.
Próżny trud: ja prorok z woli Jehowy.

(Tłum się powoli rozbiega).

DANIEL

(...)
To mówi wam Jehowa, to znaczą straszne słowa.

(...)

Paris, Juillet 1893 rp. 24.

Sędziowie - (dramat)

(...)

JOAS

(...)
A gdy się, o brońże Jehowa,
myśl jakaś wkradnie mętliwa,
to zaraz mię serce zaboli.
(...)

83. Włodzimierz ZAGÓRSKI – (polski pisarz, popularny satyryk, prozaik, publicysta)

Historia patriarchy Noego - (wiersz)

(...)

Przeminął potop - Noe dank
Jehowie ofiarował
I obręcz z próżnej beczki zdjął,
I Panu ją darował.
(...)

(...)

84. Kazimiera ZAWISTOWSKA – (polska poetka okresu Młodej Polski)

Herodiada - (wiersz)

(...)

Pójdź!... ja rozkoszą śćmię Tobie Jehowę...
Zapomnisz, twarzą padłszy na me łono,
Pijąc źrenice me błyskawicowe...

(...)

85. Tadeusz ZIELIŃSKI – (polski historyk kultury, filolog klasyczny, religioznawca,
profesor Uniwersytetu w Petersburgu i Uniwersytetu Warszawskiego, członek Polskiej Akademii Umiejętności.
Doktor honoris causa wielu uczelni, m.in. Uniwersytetu Jagiellońskiego, Warszawskiego, Poznańskiego
i Wileńskiego, a z zagranicznych uniwersytetu w Atenach, Brnie, Brukseli, Paryżu, Groningen i Oksfordzie.
Odznaczony m.in. Krzyżem Komandorskim i Krzyżem Komandorskim z Gwiazdą Orderu Polonia Restituta.
Jeden z najwybitniejszych i najwszechstronniejszych badaczy świata antycznego)

Hellenizm a Judaizm - (Religie świata antycznego)

Część pierwsza

Przedmowa

(...)
Dla mnie istotnie religja Jehowy mojżeszowego jest czemś, co było, tak samo jak religja Zeusa;
rozpatruję oba zjawiska pod jednym i tym samym kątem widzenia.
(...)

I. Wstęp

(...)
Religia Jehowy - przepraszam, że używam i nadal tej formy, uświęconej przez wielowiekową tradycję europejskiej literatury, chociaż mam zupełne zaufanie do naszych uczonych hebraistów, uważających ją za nieprawidłową - religja więc Jehowy z chrześcijańskiego punktu widzenia jest jedyną prawdziwą religją starego świata; jako taka tworzy ona jedną chronologiczną całość z chrześcijaństwem, odnosząc się do niego, jak religja obietnicy do religji spełnienia.
(...)

(w publikacji Imię Boga w formie Jehowa występuje wielokrotnie - zobacz skany)

86. Szalom ASZ – (ur. w Kutnie, żydowski prozaik, dramaturg i eseista piszący w języku jidysz)

Mąż z Nazaretu - (powieść)

przełożył Michał Friedman – (polski pedagog i tłumacz z języka hebrajskiego i jidysz)

Część Pierwsza

(...)

Rozdział Czwarty
Kim był Poncjusz Piłat?

(...)
Zbuntowały je przeciw bogom rzymskim i jednały dla Jehowy.
(...)

Rozdział Piąty
Wkraczamy do Jerozolimy.

(...)
Muszę przyznać, że kiedy zobaczyłem ten wielobarwny tłum,
tych różnorodnych ludzi z bliskich i dalekich krajów, którzy przybyli tu,
aby wejść do Świątyni Jehowy, zrozumiałem i wysoko oceniłem mądrość władców Rzymu,
którzy starali się zawsze utrzymywać dobre stosunki z Żydami.
(...)
Widocznie Jehowa zazdrosny był o wyobraźnię ludzką i z tego chyba powodu nie zezwolił,
aby w Jego przybytku była jakakolwiek ozdoba.
(...)

(...)

87. Frans Gunnar BENGTSSON – (szwedzki pisarz, poeta i biograf)

Rudy Orm - (Röde Orm) - (powieść)

Rudy Orm

przełożył Zygmunt Łanowski - (polski tłumacz)

TOM I

NA ZACHODNICH SZLAKACH

PROLOG

O TYM, JAK WIODŁO SIĘ GOLONYM GŁOWOM W SKANII
ZA CZASÓW KRÓLA HARALDA SINOZĘBEGO

(...)
W niewoli u Smalandczyków niektórzy z ludzi o golonych głowach zapuszczali włosy,
wyrzekali się Jehowy i przykładali się dobrze do pracy.
(...)

(...)

88. William BLAKE – (angielski poeta, pisarz, rytownik, malarz, drukarz i mistyk)

Epilog "Bram Raju" - (wiersz)

(...)

Mimo, że jesteś Czczony pod Imieniem Boga:
Jezusa i Jehowy, to jesteś jedynie
Synem Poranka wśród mijania Nocy
I snem zagubionego pod Zboczem Wędrowca.

przełożył Krzysztof Puławski - (polski tłumacz)

Zaślubiny nieba i piekła - (poemat)

(...)
Widzimy to w Ewangelii, kiedy Jezus modli się do Ojca,
aby przysłał mu pocieszyciela lub Pragnienie, by Rozum miał na czym budować swe Idee;
Jehowa z Biblii jest tu nikim innym jak tym, który przebywa w płomieniach.
Po śmierci Chrystusa stał się on Jehową.
(...)

(...)

przełożył Krzysztof Puławski - (polski tłumacz)

89. Edward BULWER-LYTTON – (brytyjski polityk, poeta i pisarz)

Ostatnie dni Pompejów - (The Last Days of Pompeii) - (powieść historyczna)

przekład i opracowanie Leo Belmont - (polski eseista, poeta, prozaik, znawca i tłumacz literatury
francuskiej i rosyjskiej. Założyciel Polskiego Związki Esperantystów)

(...)

ROZDZIAŁ XXXI

(...)
Ten nastrój naszeptywał im słowa hiperbolicznych klątw proroków Izraela, Ezechielów,
Jeremiaszów i Izajaszów i gniewne wezwania psalmisty do Jehowy.(...)

(...)

90. C.W. CERAM - [pseudonim literacki]
(właściwie Kurt Wilhelm MAREK) – (niemiecki dziennikarz, pisarz i krytyk)

Bogowie, groby i uczeni - (Götter, Gräber und Gelehrte) - (powieść o archeologii)

przełożył Jerzy Nowacki - (polski tłumacz)

(...)

III. KSIĘGA WIEŻ

Rozdział osiemnasty

PISMO ŚWIĘTE OPOWIADA

O spadających niby miecz sprawiedliwości najazdach Asyryjczyków opowiada Biblia, o budowie wieży Babel,
o pysznej Niniwie, o siedemdziesięcioletniej niewoli Żydów, o Nabuchodonozorze.
Opowiada o sądzie bożym nad "wielką nierządnicą", o naczyniach gniewu Jehowy,
które siedmiu aniołów wylewało na krainę nad Eufratem.
(...)

(...)

Rozdział dwudziesty piąty

ETEMENANKI, CZYLI WIEŻA BABEL

(...)
I znowu spod skorupy legend wyłuskane zostało prawdziwe ziarno Biblii.
Daniel, któremu tutaj w Babilonie w jaskini lwa objawił się cud Jehowy,
wykazał bezsilność smoka wobec jego Boga, który stać się miał Bogiem następnych tysiącleci.
(...)

(...)

91. Agatha CHRISTIE – (angielska autorka powieści kryminalnych.
Najbardziej znana na świecie autorka kryminałów oraz najlepiej sprzedająca się autorka wszech czasów)

Dwanaście prac Herkulesa - (The Labours of Hercules) - (zbiór opowiadań)

przełożyła Grażyna Jesionek - (polska tłumaczka)

(...)

Stado Gerionesa

(...)

(...)
- Wtem nadleciały kruki, kruki Odyna. Leciały z północy.
Spotkały się z krukami Eljasza i razem krążyły na niebie, pikowały, wydziobywały oczy ofiarom...
słyszałem jęki i zgrzyt zębów, a głos krzyknął:
"patrz na sakrament, w tym bowiem dniu Jehowa i Odyn połączą się braterstwem krwi!"
A potem księża rzucili się na swe ofiary, wznosząc noże, kalecząc je i...
(...)

(...)

92. James CLAVELL – (pisarz, scenarzysta, reżyser, bohater II wojny światowej, jeniec. Brytyjczyk urodzony w Australii, który później przyjął obywatelstwo amerykańskie)

Król szczurów - (King Rat) - (powieść)

Król szczurów

z angielskiego przełożyli Małgorzata i Andrzej Grabowscy - (polscy tłumacze)

(...)

Księga druga

(...)

XIII

(...)
Bogu nie sprawi różnicy, czy pozdrawiany będzie jako Chrystus, Budda, Jehowa czy nawet przez "Ty",
bo będąc Bogiem, wie przecież, że jesteśmy tylko ograniczonymi istotami i nasza wiedza jest niewielka.
(...)

(...)

93. Marina CWIETAJEWA – (rosyjska poetka)

Poemat Kresu - (poemat)

przekład Joanna Salamon - (polska poetka oraz tłumaczka literatury rosyjskiej i serbskiej)

(...)

- Jutro z zachodu słońce wybłyśnie!
- Dawid zerwie z Jehową!
- Co my robimy? - Rozstajemy się.
- Nic mi nie mówi to słowo

(...)

94. Lloyd C. DOUGLAS – (amerykański pisarz, swego czasu jeden z najbardziej popularnych autorów amerykańskich, mimo, że zaczął pisać dopiero po ukończeniu 50 lat)

Szata - (The Robe) - (powieść)

przełożyła Maria Skibniewska - (polska tłumaczka, głównie angielskiej i francuskiej literatury pięknej)

(...)

Rozdział 4

(...)
Ich Bóg, Jehowa - a mają tylko tego jednego - interesuje się wyłącznie Żydami.
Nie można by tej wierze nic zarzucić z moralnego punktu widzenia,
gdyby nie to, że ten ich Jehowa stworzył świat i wszystkich jego mieszkańców;
nie obchodzą go jednak inne ludy, tylko Żydzi są jego dziećmi.
Uważa widocznie, że reszta ludzkości sama da sobie radę.
Gdyby Żydzi twierdzili, że Jehowa jest po prostu lokalnym bóstwem...
(...)

(...)

(w publikacji Imię Boga w formie Jehowa występuje wielokrotnie - zobacz skany)

95. Umberto ECO – (włoski filozof, pisarz i felietonista, eseista, bibliofil. Profesor na Uniwersytetach we Florencji oraz w Bolonii. Uhonorowany licznymi tytułami doktora honoris causa)

Imię róży - (Il nome della rosa) - (powieść)

Imię róży

przełożył Adam Szymanowski - (polski tłumacz książek z języków włoskiego, francuskiego i angielskiego)

(...)

Dzień siódmy

Noc

(...)
Ale w tym dniu Kościół musi wiedzieć, jak raz jeszcze narzucić regułę konfliktu.
Nie budzi naszego strachu bluźnierstwo, gdyż nawet w przeklinaniu Boga
rozpoznajemy daleki obraz gniewu Jehowy, który przeklina zbuntowane anioły.
(...)

(...)

96. Anatol FRANCE – (francuski poeta, powieściopisarz, krytyk, bibliofil i historyk.
Laureat Literackiej Nagrody Nobla)

Bogowie łakną krwi - (Les dieux ont soif) - (powieść)

Bogowie łakną krwi

przełożył Jan Sten - (właściwie Ludwik Bruner - polski chemik, krytyk literacki, poeta, nowelista i tłumacz)

(...)

XIX

(...)
Jakobini na miejsce Jehowy stawiali boga jakobińskiego, aby jakobinizm z większej wysokości schodził na świat;
a że i jedni, i drudzy pojąć nie mogli, by można być tak głupim i wierzyć w jakąś religię objawioną
- a ojcu Longuemare nie zbywało na rozumie - uważali go przeto za obłudnika.
(...)

(...)

97. Theophile GAUTIER – (francuski poeta, pisarz, dramaturg, krytyk literacki)

Romans mumii - (Le Roman de la momie) - (powieść)

przekład Bronisława Neufeldówna

(...)

XII

(...)
- Pójdę - rzekła spokojnie Tahoser.
- To nie dosyć - ciągnął dalej Poeri. - Twoje bogi nie są moimi bogami, twoje bogi ze spiżu, z bazaltu i granitu, tworzone ręką człowieka, potworne bałwany o głowie krogulca, małpy, ibisa, krowy, szakala, lwa,
przybierające maski zwierzęce, jak gdyby onieśmielała je twarz ludzka, w której jaśnieje odblask Jehowy.
Powiedziane jest: "Nie będziesz czcił ani kamienia, ani drzewa, ani metalu".
(...)

(...)

XIV

(...)
To warunek, domagający się, żeby się wyrzekła fałszywych bogów i czciła Jehowę,
zniewolił do ucieczki tego przybranego diabła.
(...)

(...)
- Strzeż się, faraonie - rzekła Tahoser, pomna słów Poeriego o potędze Jehowy - nie dopuść,
aby pycha kamienną opoką pokryła twoje serce.
(...)

(...)

98. Edward GIBBON – (wybitny brytyjski historyk XVIII wieku. Także członek parlamentu)

Zmierzch Cesarstwa Rzymskiego - (The History of the Decline and Fall of the Roman Empire) - (jedna z najsławniejszych książek historycznych)

Tom II

przełożyła Zofia Kierszys - (polska tłumaczka książek z języka angielskiego)

Rozdział piętnasty

POCHÓD RELIGII CHRZEŚCIJAŃSKIEJ ORAZ POGLĄDY, OBYCZAJE,
STAN LICZEBNY I WARUNKI ŻYCIA PIERWSZYCH CHRZEŚCIJAN

(...)
Gdy w huku piorunów zostało z Syjonu zesłane prawo,
gdy przypływy oceanu i obroty planet zatrzymały się dla wygody Izraelitów,
gdy natychmiastowym następstwem ich pobożności bądź nieposłuszeństwa były nagrody lub kary doczesne,
buntowali się oni stale przeciw widzialnemu majestatowi swego boskiego Króla,
umieszczali w przybytku Jehowy bożków innych narodów i brali za wzór wszelkie fantastyczne obrzędy,
jakie tylko praktykowano w namiotach Arabów czy miastach Fenicji.
(...)
Wydaje się, że religia Mojżeszowa została ustanowiona zarówno dla jednego jedynego narodu,
jak i dla jednego jedynego wyodrębnionego kraju; i gdyby ściśle stosowano się do rozkazu,
aby każdy mężczyzna trzy razy na rok stawiał się przed Jehową w Świątyni Jerozolimskiej,
rozprzestrzenienie się kiedykolwiek poza ciasne granice Ziemi Obiecanej byłoby dla Żydów niemożliwością.
(...)

99. Johann Wolfgang von GOETHE – (najwybitniejszy niemiecki poeta okresu romantyzmu i jeden z najbardziej znaczących w skali światowej, dramaturg, prozaik, uczony, polityk, wolnomularz)

Dywan Zachodu i Wschodu - (West-östlicher Divan) - (zbiór liryków)

(...)

MATHAL NAME
KSIĘGA PRZYPOWIEŚCI

(...)

DOBRZE JEST (Es ist gut)

W raju przy blasku księżyca Jehowa
Ujrzał śpiącego Adama - bez słowa
Położył Ewkę u śpiącego boku,
I ona także zasnęła głęboko.
(...)

(...)

przełożył Leopold Lewin - (polski poeta oraz tłumacz poezji niemieckiej, rosyjskiej i radzieckiej)

(...)

100. Robert GRAVES – (angielski poeta i prozaik. Autor ponad 120 książek.
Wykładowca literatury angielskiej na uniwersytecie w Kairze. Także profesor uniwersytecki w Oksfordzie)

Mity greckie - (The Greek Myths) - (mitologia)

przełożył Henryk Krzeczkowski – (polski tłumacz, pisarz i publicysta)

1. PELAZGIJSKI MIT O STWORZENIU

(...)
1. (...) W Sumerze nosiła imię Jahu ("wzniosła gołębica"); tytuł ten później przeszedł na Jehowę jako stwórcę.
(...)

(...)

4. FILOZOFICZNY MIT O STWORZENIU

(...)
3. Podobnie w talmudycznej wersji stworzenia archanioł Michał - odpowiednik Prometeusza -
stworzy Adama z pyłu nie na rozkaz "Matki Wszystkiego, co Żyje", lecz na rozkaz Jehowy.
Potem Jehowa tchnął w niego życie i dał mu Ewę, która,
podobnie jak Pandora, przynosi nieszczęście ludzkości (zob. 39j).
(...)

(...)

(w publikacji Imię Boga w formie Jehowa występuje wielokrotnie - zobacz skany)

101. Joseph HELLER – (amerykański pisarz, wykładowca języka angielskiego)

Paragraf 22 - (Catch-22) - (powieść biograficzna)

Paragraf 22

przełożył Lech Jęczmyk – (polski eseista, publicysta, redaktor i tłumacz)

(...)

2. CLEVINGER

(...)
- Jesteś wariat - krzyczał głośno Clevinger ze łzami w oczach. - Masz kompleks Jehowy.
- Dla mnie wszyscy są Natanielami.
Clecinger przerwał swoją orację wietrząc jakiś podstęp.
- Kto to jest Nataniel? - spytał.
- Jaki Nataniel? - rzucił niewinnie Yossarian.
Clevinger zręcznie ominął pułapkę.
- Według ciebie każdy jest Jehową. Jesteś nie lepszy niż Raskolnikow...
(...)

(...)

102. Thor HEYERDAHL – (norweski odkrywca i podróżnik, antropolog i archeolog)

Fatu Hiva - (Fatu Hiva) - (relacja słynnego podróżnika)

przełożył Bronisław Zieliński – (polski tłumacz)

(...)

W dolinie ludożerców

(...)
- Tei - zapytałem - czy ty wierzysz w Tiki?
- E - odrzekł Tei. - Tak. Jestem katolikiem, jak dzisiaj każdy, ale wierzę w Tiki.
(...)
- My nazywamy to ahi - powiedział, po czym zapytał o norweskie imię boga, który stworzył człowieka.
- Jehowa - odparłem.
(...)
Był katolikiem, lecz zachowywał dawną wiarę. Dla niego Tiki był Jehową.
(...)

(...)

103. Victor HUGO – (francuski pisarz, poeta, dramaturg, a także polityk.
Największy przedstawiciel literatury francuskiej okresu romantyzmu)

Nędznicy - (Les Misérables) - (powieść)

Nędznicy

przełożyła Krystyna Byczewska - (polska tłumaczka)

Część Pierwsza

FANTYNA

Księga pierwsza

SPRAWIEDLIWY

(...)

VIII. Filozofia po kieliszku

(...)
Księże biskupie, nuży mnie hipoteza Jehowy.
(...)
Dla dzieci - Baba Jaga, a dla dorosłych - Jehowa.
(...)

(...)

Część Trzecia

MARIUSZ

Księga pierwsza

PARYŻ OGLĄDANY W SWOIM ATOMIE

(...)

IX. Stary duch galijski

(...)
W obecności samego Jehowy skakałby na jednej nodze po stopniach wiodących do raju.
(...)

(...)

Część Czwarta

IDYLLA ULICY PLUMET I EPOPEJA ULICY ŚW. DIONIZEGO

(...)

Księga dwunasta

<< KORYNT >>

(...)

II. Wesoły początek

(...)
Doprawdy, to mnie utwierdza w moich przekonaniach co do sytuacji finansowej Jehowy.
(...)

(...)

104. James JOYCE – (irlandzki pisarz tworzący w języku angielskim)

Ulisses - (Ulysses) - (powieść)

Ulisses

przełożył Maciej Słomczyński – (polski pisarz i tłumacz)

(...)

WIELKOŚĆ DAWNEGO RZYMU

(...)
Żydzi na pustkowiu i na szczycie góry powiedzieli: Dobrze nam tu. Wybudujmy ołtarz Jehowie.
(...)
- Nie masz już Jehowy, poborcy obrzezek.
(...)

105. Hans Hellmut KIRST – (niemiecki pisarz i krytyk filmowy. Autor ponad 50 książek)

Noc długich noży - (Die Nächte der langen Messer) - (powieść)

Noc długich noży

przekład Karol Czejarek – (polski tłumacz)

(...)

GRUPA WESELA

(...)

9. Ostatnia próba

(...)
Na waszego Jehowę! Cóż pana upoważnia do takiego poglądu?
(...)

(...)

106. Sinclair LEWIS – (amerykański powieściopisarz, nowelista i dramaturg.
Pierwszy amerykański laureat Nagrody Nobla w dziedzinie literatury)

Elmer Gantry - (Elmer Gantry) - (powieść)

przełożył Adam Kaska – (polski tłumacz)

(...)

Rozdział ósmy

(...)

(...)
Jego zapał, który mógłby się zwrócić ku różom i pieśniom, ku sztandarom i heroicznym czynom albo litości
dla uciśnionych mas, utonął w straszliwym majestacie Jehowy, zadumanym miłosierdziu naszego Pana, opowiadaniach o Jego urodzeniu - pokryci klejnotami królowie i ogniska pasterzy,
połyskująca gwiazda i dziecina w żłobie: mity błyszczące jak emaliowane kwiatki.
(...)

(...)

Rozdział siedemnasty

(...)
Profesor Bruno Zechlin przedstawił Franka setce bogów poza żydowskim Jehową czy Jahwe,
który był jedynie biedakiem i raczej nieudanym kuzynem takiego wspaniałego arystokraty jak Zeus.
(...)

(...)

107. Jack LONDON – (amerykański pisarz o niezwykle barwnym życiu. Był między innymi gazeciarzem, trampem, kłusownikiem, marynarzem, poszukiwaczem złota, reporterem, korespondentem wojennym)

Poganin - (nowela)

(...)
Jeśli Jehowa czuwa ze swego wysokiego tronu nad najmarniejszą nawet ptaszyną,
chyba niepoślednie miejsce w jego królestwie zajmie Otoo, jedyny poganin z Bora Bora.

Przełożył Zygmunt Glinka – (polski tłumacz)

108. Karol MARKS – (niemiecki socjolog, filozof, ekonomista i działacz rewolucyjny.
Twórca marksizmu, współzałożyciel Pierwszej Międzynarodówki)

Kapitał - (Das Kapital) - (wykład podstaw poglądów ekonomicznych Marksa)

Kapitał

Krytyka Ekonomii Politycznej

TOM PIERWSZY

KSIĘGA PIERWSZA

PROCES WYTWARZANIA KAPITAŁU

(...)

DZIAŁ CZWARTY

WYTWARZANIE WARTOŚCI DODATKOWEJ WZGLĘDNEJ

(...)

ROZDZIAŁ DWUNASTY

PODZIAŁ PRACY I MANUFAKTURA

(...)

5. Kapitalistyczny charakter manufaktury

(...)
Podobnie jak naród wybrany nosił na swym czole napis, że jest własnością Jehowy,
tak też podział pracy wyciska na robotniku manufaktury pieczęć własności kapitału.
(...)

(...)

109. John MILTON – (angielski poeta i pisarz)

Raj utracony - (Paradise Lost) - (poemat epicki w 12 księgach)

Raj utracony

przełożył Maciej Słomczyński – (polski pisarz i tłumacz)

KSIĘGA PIERWSZA

(...)
Pierwszymi byli ci z piekieł głębiny,
Którzy za łupem przebiegając Ziemię
Miejsca zajęli tuż przy miejscach Bożych,
A swe ołtarze przy Jego ołtarzach
Ustanowili i jako bogowie,
Czczeni przez wielkie narody tych krain,
Czelność przebywać mieli przy Jehowie
Piorunującym na Syjonie z tronu
Otoczonego rojem cherubinów,
Tak, często nawet i w świątyni samej
Mieli ołtarze szkaradne, by bluźnić
Jego obrzędom świętym i nabożnym,
A światłość Jego obrażać swym mrokiem.
(...)

(...)

KSIĘGA SIÓDMA

(...)
Chmury kadzideł z kadzielnic złocistych
Okryły górę. A śpiewali oni
O dziele sześciu tych dni, o stworzeniu:
Wielkie są dzieła Twoje, o Jehowo,
I nieskończoną Twa moc. Któż Cię zmierzy
I jakiż język zdoła Cię wysłowić?
(...)

(...)

110. Ernest RENAN – (francuski pisarz, historyk, filolog i filozof, orientalista,
znany semitolog i badacz historii religii, zwłaszcza chrześcijaństwa)

Żywot Jezusa - (Vie de Jésus) - (analiza postaci Jezusa jako człowieka)

przekład z francuskiego Andrzej Niemojewski – (polski poeta i pisarz, także tłumacz)

(...)

ROZDZIAŁ I
Stanowisko Jezusa w dziejach powszechnych

(...)
Wszyscyśmy jako owce zbłądzili, każdy na drogę swą obróciliśmy się,
a Jehowa włożył nań nieprawości wszystkich nas.
(...)
Takci się Jehowie podobało zetrzeć go, i niemocą utrapię,
aby położywszy ofiarą za grzech duszę swą ujrzał nasienie swoje, przedłużył dni swoich,
a to, co się podoba Jehowie, przez rękę jego aby się szczęśliwie wykonało".
(...)

(w publikacji Imię Boga w formie Jehowa występuje wielokrotnie - zobacz skany)

111. Emmanuel ROIDIS – (grecki pisarz, publicysta i krytyk)
Jego najbardziej znana powieść Papież Joanna wydana w 1866 roku, została wyklęta przez grecki Synod Święty. Polemika na temat istnienia papieżycy Joanny, która została papieżem w 855r. jako Jan VIII trwa do dziś.
Obszerne informacje o papieżycy podał zmarły w 1278r. Marcin z Opawy – arcybiskup gnieźnieński, kronikarz, penitencjarz i kapelan papieży, autor napisanej na prośbę papieża Klemensa IV kroniki papieży i cesarzy.

Papież Joanna - (Πάπισσα Ιωάννα) - (powieść)

przełożyli z języka greckiego Krystyna Usarek i Lefteris Mavroidis – (tłumacze)

(...)

Rozdział III

(...)
Takie i temu podobne bluźniercze brednie bluzgały z jego plugawych ust,
po czym jął splatać wieniec z obłoków i gwiazd dla Jehowy.
(...)

(...)

112. H.W.F. SAGGS – (Henry William Frederick Saggs - brytyjski orientalista.
Studiował teologię, biblistykę i lingwistykę. Doktor i profesor uczelni w Londynie.)

Wielkość i upadek Babilonii - (The Greatness That Was Babylon) - (powieść)

przełożył Jerzy Nowacki – (polski tłumacz)

(...)

Część druga
HISTORIA SPOŁECZEŃSTWA I KULTURY

(...)

Rozdział VIII
ADMINISTRACJA

(...)

OKRES NOWOASYRYJSKI

(...)
Izajasz uważał Asyrię - którą określał mianem "rózgi gniewu [Boga]" (X, 5) - za narzędzie w rękach Jehowy.
(...)
Basza, po odebraniu tronu Izraela następcy Jeroboama,
wymordował za zgodą proroków Jehowy całą rodzinę Jeroboama (3 Księga Królewska, XV, 25-30).
(...)
Inny monarcha izraelicki, Jehu, po wytępieniu siedemdziesięciu synów Achaba
i wszystkich jego pozostałych przy życiu krewnych, a wraz z nimi czterdziestu dwóch synów Ochozjasza
i wielkiej liczby wprowadzonych w błąd, ale skądinąd niegroźnych wyznawców Baala,
uzyskał entuzjastyczną aprobatę wpływowych kół wyznawców Jehowy (4 Księga Królewska, X, 1-30).
(...)

Rozdział X
RELIGIA

(...)

PANTEON

(...)
Podobnie jak Jehowa (Proroctwo Izajasza, XIX, 1), Adad dosiadał obłoków,
a jego głosem był grzmot (por. 1 Księga Samuela, II, 10, VII, 10; Księga Joba, XXXVII, 4-5, XL, 9 itd.).
(...)
Wprawdzie można byłoby uznać, że w Izraelu w okresie wcześniejszym Baalim posiadał własny realny byt,
ale w religii, tak jak objawiali ją prorocy, zawsze widoczny jest pogląd, że Baalim różni się od Jehowy ("Pana")
nie tylko stopniem hierarchicznym, lecz przede wszystkim swym zasadniczym jestestwem.
(...)
Gdyby udało się udowodnić, że pierwszy został nim nazwany bóg, można byłoby stąd wnosić,
że Aszur był pierwotnie nie tyle bogiem miasta, ile bogiem plemiennym,
tak samo jak Jahwe (Jehowa) wśród Hebrajczyków.
(...)

(...)

113. Isaac Bashevis SINGER – (ur. w Leoncinie obok Nowego Dworu Mazowieckiego - pisarz żydowski, tworzący głównie w języku jidysz, dziennikarz. Laureat Nagrody Nobla w dziedzinie literatury)

Dwór - (powieść)

przełożyła Irena Wyrzykowska – (polska tłumaczka)

(...)

Część trzecia

(...)

Rozdział dwudziesty dziewiąty

(...)

III

(...)
Był tak zapełniony, że zda się nie zmieściłaby się nawet szpilka,
lecz gdy Wielki Kapłan zaintonował imię Jehowy, podwórzec zdał się rozszerzać,
aby wszyscy mogli się skłonić i klęknąć.
(...)

Papież Zejdł - (opowiadanie)

przełożyła Dorota Bogutyn – (polska tłumaczka)

(...)

(...)
Wiesz chyba, że Żydzi nigdy nie szanowali swych przywódców: narzekali na Mojżesza,
buntowali się przeciwko Samuelowi, wrzucili Jeremiasza do rynsztoka i namordowali Zachariasza.
Naród Wybrany nienawidzi tego, co wielkie.
W wielkim człowieku wyczuwają rywala Jehowy, dlatego też wielbią przeciętność i miernotę.
(...)

(...)

114. Aleksander SOŁŻENICYN – (rosyjski pisarz, laureat literackiego Nobla)

Archipelag GUŁag - (Архипелаг ГУЛАГ) - (trzytomowe dzieło w formie relacji historycznej)

Archipelag GUŁag

1918 - 1956

PRÓBA DOCHODZENIA LITERACKIEGO

autoryzowany przekład z rosyjskiego: Jerzy Pomianowski (Michał Kaniowski) – (polski prozaik, eseista, ekspert do spraw Europy Wschodniej, krytyk teatralny, scenarzysta filmowy, tłumacz)

TOM III

(...)

CZĘŚĆ SZÓSTA

ZESŁANIE

(...)

WYGNANIE DO RAJU

(...)
Zatrzymał się więc zupełnie świadomie i tym samym wydał cały pułk na zgubę;
zlazł z konia, objął drzewo rękoma (a może schował się za nim przed odłamkami) i... poprzysiągł Jehowie,
że jeśli tylko uratuje się, to będzie już odtąd nabożnie i święcie przestrzegać wszystkich praw swojej religii.
(...)

VII

ZEKI NA SWOBODZIE

(...)
Również Grigorij M-z dostał prawo powrotu z zesłania, unieważniono jego wyrok sądowy,
zrehabilitowano, oddano legitymację partyjną (nie pytają przecież przy tej okazji,
czyś nie uwierzył tymczasem w Jehowę albo Mahometa?
Przecież nie zastanawiają się, czy cokolwiek z twego dawnego światopoglądu ocalało).
(...)

(...)

115. Kurt VONNEGUT Jr. – (amerykański pisarz i publicysta)

Kocia kołyska - (Cat's Cradle) - (powieść)

Kocia kołyska

przełożył Lech Jęczmyk – (polski eseista, publicysta, redaktor i tłumacz)

(...)

37. WSPÓŁCZESNY GENERAŁ MAJOR

I wtedy, pewnego dnia, pewnej niedzieli, dowiedziałem się,
gdzie ukrywa się zbiegły przed sprawiedliwością twórca modeli,
Wielki Bóg Jehowa i Belzebub owadów ze słoika,
jednym słowem dowiedziałem się, gdzie można znaleźć Franklina Hoenikkera.
(...)

(...)

116. Lewis WALLACE – (pisarz amerykański, wojskowy, prawnik i dyplomata)

Ben Hur - (Ben-Hur: A Tale of the Christ) - (powieść)

Opowiadanie historyczne z czasów Jezusa Chrystusa

(...)

ROZDZIAŁ II

(...)
- Przecież jesteś Żydem - rzekł rabbi poważnie - jesteś Żydem, i to z pokolenia Dawida;
nie sądzę, abyś chętnie płacił inną daninę, jak tę, którą dawny zwyczaj nakazał składać Jehowie.
(...)
- Pokój Jehowy z Tobą - rzekł Józef, dotarłszy w końcu do stróża.
(...)

ROZDZIAŁ VI

(...)
Sama jego codzienna obecność przypominała im czasy,
kiedy Jehowa rządził pokoleniami przez synów Aaronowych; obietnice i wieszczenia Proroków,
wszystko to karmiło nadzieję lepszej przyszłości i pozwalało cierpliwie oczekiwać przyjścia Judy,
który miał rządzić Izraelem.
(...)
- Kim są mędrcy naszych czasów? - mówił dalej Messala. - Nie ci zaiste,
którzy trawią dni swoje na sprzeczkach o minione rzeczy, o Baala, Jowisza, czy Jehowę, o nauką i religię.
(...)

ROZDZIAŁ VII

(...)
Czy wobec tego może być, aby ci, synu mój, z którymi Jehowa tak przebywał, nic od Niego nie przyjęli,
żeby w ich życiu, sprawach i czynach, obok ludzkich zdolności, nie było jakiegoś śladu boskiego pochodzenia?
(...)
Na koniec, mój Judo - jeśli wolno i jeśli przystoi w jakikolwiek sposób zestawiać wielkiego Jehowę z Jowiszem,
to zaiste dosyć jest osądzić uczynki i sprawy tych, którzy im służą i w imieniu owych bóstw działają.
(...)

ROZDZIAŁ X

(...)
- Słyszałeś o Bogu mych ojców - rzekł - o nieśmiertelnym Jehowie?
(...)

ROZDZIAŁ XIV

(...)
Jeśli więc kiedy pomyślisz o mnie, pamiętaj, że ci jedno tylko stawiałem pytanie,
które przysięgam na proroków i Jehowę, twojego i mojego Boga, było jedynym celem mego tutaj przybycia.
(...)

ROZDZIAŁ XXIV

(...)
Prorocy mieli światło wprost z nieba, tak jak i on - proroków jest wielu, on jeden, a Jehowa zawsze ten sam.
(...)

ROZDZIAŁ XXXII

(...)
- To jest Korban, skarb Jehowy!
(...)

ROZDZIAŁ XLII

(...)
- Synu Hura, jeżeli Jehowa miłośnie nie wyciągnie Swej ręki, Izrael stracony, a i my z nim.
(...)

(...)

117. Mika WALTARI – (fiński pisarz, redaktor, dziennikarz i krytyk literacki)

Egipcjanin Sinuhe - (Sinuhe egyptiläinen) - (powieść historyczna)

Egipcjanin Sinuhe

przełożył Zygmunt Łanowski – (polski tłumacz)

CZĘŚĆ I

(...)

Księga piąta

HABIROWIE

(...)

(...)
Horemheb kazał porąbać posąg boga na szczapy i spalić go przed Sachmet,
a żołnierze bili się z dumą w piersi i mówili: - Patrzcie, jak palimy boga Habirów!
- Bóg ten miał na imię Jehowa albo Jahwe i Habirowie nie mieli żadnych innych bogów prócz niego.
(...)

(...)

118. Herbert George WELLS – (angielski pisarz, pionier gatunku science fiction)

Historia świata - (The Outline of History) - (literatura filozoficzno-historyczna)

przekład Jan Parandowski – (polski pisarz, eseista i tłumacz)

(...)

Rozdział dwudziesty drugi

Kapłani i Prorocy Judei

(...)
Bogaci i uciskający biednych, rozkosznicy zjadający chleb sierocy;
ludzie zamożni przyjaźnią się z obcymi i naśladują ich zbytek i występki;
a to wszystko jest nienawistne Jehowie, Bogu Abrahama, którego ręka karząca zawisła nad krajem.
(...)

(...)

119. Anatolij WINOGRADOW – (rosyjski pisarz i historyk literatury)

Potępienie Paganiniego - (Осуждение Паганини) - (powieść)

tłumaczył Włodzimierz Słobodnik – (polski poeta, satyryk, tłumacz i autor książek)

(...)

Rozdział dwudziesty drugi

W drodze do Wiednia

(...)
Musi pan mieć na względzie, że gwiazda Spohra blednie, gra źle, roztył się,
stał się wstrętny z tą swoją papieską bezgrzesznością, zbrzydła mu rola Jehowy muzycznego.
(...)